หวังเกาซ่างกับเหวยยิ่งเลือกบัตรห้องหมายเลข 208 ซึ่งอยู่ห้องในสุดทางขวามือของชั้น 2
พอถือบัตรห้องขึ้นไป เหวยยิ่งก็เริ่มประจบประแจงไม่หยุด
“พี่หวัง เลขนี้เป็นมงคล แถมห้องก็อยู่ชั้น 2 ด้วย ถ้าเกิดอะไรขึ้นเราก็วิ่งลงไปชั้น 1 ได้ทันที”
ตอนเลือกบัตรห้องเมื่อครู่ เธอเหลือบเห็นหมายเลขบัตรใบอื่นแล้ว ทุกใบล้วนมีเลข 4 ดูเป็นลางไม่ดีทั้งนั้น
หวังเกาซ่างพยักหน้า “เราสองคนเคยเข้าดันเจี้ยนกันมาแล้ว ขอแค่ร่วมมือกันให้ดี ผ่านดันเจี้ยนนี้ได้ไม่ยาก ในกลุ่มมีมือใหม่ตั้ง 4 คน ดันเจี้ยนนี้ต้องเป็นระดับง่ายแน่”
“ใช่แล้ว ว่าแต่พี่หวัง นี่ก็เป็นดันเจี้ยนที่สามของพี่แล้ว ได้ของอะไรมาเก็บไว้บ้างหรือเปล่า?” เหวยยิ่งเบียดเข้าไปใกล้หวังเกาซ่าง ก่อนลองถามหยั่งเชิงอย่างประจบประแจง
“ของเหรอ?” หวังเกาซ่างกลอกตาไปมา “มีอยู่แล้ว แต่ต้องเก็บไว้ใช้ตอนเอาชีวิตรอดเท่านั้น”
เหวยยิ่งรู้สึกอุ่นใจขึ้นอีก ดูท่าเธอจะเกาะขาใหญ่ถูกคนแล้ว
ทั้งสองเดินมาถึงหน้าห้อง 208 หวังเกาซ่างเข็นรถอยู่ แล้วส่งสัญญาณให้เหวยยิ่งเคาะประตูถาม
เหวยยิ่งแอบเบ้ปากอย่างไม่พอใจ เจ้าหมูอ้วนวัยกลางคนคนนี้ไม่รู้จักถนอมน้ำใจสาว ๆ เลยหรือไง? ถึงเธอจะเก่งเรื่องเอาใจผู้ชาย แต่ก็แค่พูดหวานล่อให้พวกเขาตายใจ เรื่องอย่างว่าเธอทำไม่เป็นหรอก
แม้ในใจจะบ่นพึมพำ แต่เธอก็รู้จักชั่งน้ำหนักผลได้ผลเสีย
เธอจึงยกมือเคาะประตู แล้วถามด้วยเสียงหวานหยดย้อยที่สุดเท่าที่จะทำได้ “สวัสดีค่ะ พวกเราเป็นพนักงานโรงแรม ต้องการให้ทำความสะอาดห้องไหมคะ?”
ในห้องไม่มีเสียงตอบ เหวยยิ่งหันไปสบตาหวังเกาซ่าง