เจียงเหลียนเองก็ตะลึงกับภาพตรงหน้าไปเหมือนกัน ผ่านไปไม่กี่วินาทีเธอถึงได้สติ ก่อนจะเข็นรถเข็นไปทางห้องเก็บอุปกรณ์เงียบ ๆ
ดูท่าพนักงานต้อนรับคนนี้จะอารมณ์ร้อนอยู่ไม่น้อย พูดกันไม่ทันไรก็หันหลังไปมองคนอื่นเสียแล้ว
อืม... หันหลังไปมองจริง ๆ นั่นแหละ
คนอื่น ๆ ไม่กล้าอยู่ในล็อบบี้โรงแรมต่อ ต่างพากันตามหลังเจียงเหลียนไปยังห้องเก็บอุปกรณ์ แย่งกันเดินเข้าไปอย่างเร่งรีบ
พอเข้าไปในห้องเก็บอุปกรณ์และปิดประตู ซ่งอวี่ก็ร้องไห้โฮออกมาอีกครั้ง
“น่ากลัวจริง ๆ แขกในห้องนั้นลอยไปลอยมาอยู่บนพื้น! แล้วพนักงานต้อนรับนั่นเป็นอะไรไปอีก? โรงแรมบ้าอะไรกัน...”
ชุยเจี้ยนตบอกตัวเอง “ยังดีที่แขกในห้องเราไม่ให้ทำความสะอาด สงสัยจะเป็นอะไรที่น่ากลัวเหมือนกัน ว่าแต่หลินกั่ว พวกคุณเป็นยังไงบ้าง?”
“ห้องเราก็น่ากลัวเหมือนกัน มีเรื่องประหลาดเกิดขึ้นบ้าง แต่โชคดีที่ไม่เจออันตราย”
เจียงเหลียนเล่าให้ฟังคร่าว ๆ เพียงไม่กี่คำ ขณะนั้นเอง เสียงล้อรถเข็นกลิ้งกุกกักก็ดังขึ้นอีกครั้งตรงหน้าประตูห้องเก็บอุปกรณ์
หวังเกาซ่างกับเหวยยิ่งกลับมาแล้ว สีหน้าของทั้งคู่ดูย่ำแย่อย่างเห็นได้ชัด ส่วนผ้าปูที่นอนและปลอกหมอนสี่ชิ้นบนรถเข็นของพวกเขาแดงฉาน กลิ่นคาวเลือดคละคลุ้ง
“เกิด... เกิดอะไรขึ้น?” หลิวเจ๋อหยางถามอย่างหวาดผวา
“ดันเจี้ยนนี้น่ากลัวมาก เมื่อกี้เราสองคนเกือบเอาชีวิตไม่รอดอยู่ในห้องแล้ว” หวังเกาซ่างใช้มือปาดใบหน้าอวบอ้วนแรง ๆ “แขกในห้องเป็นเด็กผู้หญิงอายุสิบกว่าขวบ เธอทำร้ายตัวเองอยู่ในห้อง เลือดเปรอะไปหมด”