การสร้างเมืองในสมัยโบราณนั้นล้วนมีความพิถีพิถัน หวั่นว่าพลังความเจริญจะไหลออกไป
แม้แต่ย่านซิงผิงฝางที่เป็นเพียงย่านสามัญ ก็ยังยึดหลักที่ว่าประตูตะวันออกเฉียงเหนือเอียง ประตูตะวันตกตรง และประตูไม่หันเข้าหากัน
ที่ประตูทั้งสองแห่งของย่านยังมีหอระฆังหรือหอกลองที่คอยปราบปรามภูตผีทั้งปวงและเสริมความมั่นคงแก่เมือง
ตามที่เด็ก ๆ เหล่านั้นเล่า สามคนจากจิ้งหนิงเว่ยที่เข้าไป คือเรือนร้างใต้หอกลองฝั่งประตูตะวันตกนี่เอง
เรือนหลังนี้ก่อด้วยอิฐและไม้ วัสดุแน่นหนา ทิ้งร้างมาหลายปีก็ยังไม่พังทลาย
ประตูไม้ผุพังล้มระเนระนาดอยู่ข้าง ๆ วัชพืชขึ้นรกเรี้ยวถูกพวกที่มาค้นหาเมื่อสองวันก่อนเหยียบย่ำจนเอนระเนระนาด
“ข้างในนี่เขารื้อแทบจะขุดเอาดินออกไปสามนิ้วแล้วล่ะ หาไม่เจอจริง ๆ”
คนที่พูดหน้าตาบอกบุญไม่รับคือนายร้อยครัวเรือนแซ่ม้า “นี่จะคนก็ไม่เห็นศพก็ไม่พบ จะไปบอกแม่บอกลูกของเจ้าพวกสามคนนั้นยังไงได้”
ภายใต้การนำของนายร้อยม้า จ้าวหลี่และพวกเดินสำรวจในเรือนรอบหนึ่ง
เห็นได้ว่าบนกำแพงในเรือนมีรอยไหม้ดำคล้ำเป็นบริเวณกว้าง ผ่านฝนผ่านแดดมาหลายปียังไม่จางหาย
จ้าวหลี่ถามขึ้น “ที่นี่เคยเกิดเพลิงไหม้หรือ?”
ผู้ใหญ่บ้านที่อยู่ข้าง ๆ ตอบ “แปดปีก่อน เรือนตระกูลจางนี่เคยเกิดเพลิงไหม้ครั้งหนึ่ง”
“แล้วก็มีเด็กตายไปหนึ่งคน”
“เด็ก?” จ้าวหลี่หยุดฝีเท้าลง
“ใช่ อายุแค่ห้าขวบ เป็นลูกชายคนเดียวของตระกูลจาง ตอนเล่นซ่อนหากับเด็กคนอื่น ๆ ไปหลบอยู่ในโอ่งน้ำในครัว”
“พอไฟไหม้ขึ้นมา ก็ปีนออกมาไม่ทัน” ผู้ใหญ่บ้านสูดลมหายใจอย่างเจ็บปวดราวกับปวดฟัน “ตอนที่พบศพ ว่ากันว่าสุกไปแล้ว”