ปีหลงชิ่งที่สิบสี่ เดือนสี่ตามปฏิทินจันทรคติ
เสิ่นเยี่ยนยืนกรานให้จ้าวหลี่พักฟื้นอยู่ที่ลี่เยวี่ยนอย่างเคร่งครัด
ไม่เพียงริบป้ายประจำกายของนางไป ยังกันหลูจ้าวที่มาเยี่ยมไว้หน้าประตู
ส่วนเสวียนซวีจื่อที่มาเยี่ยมถี่กว่าหลูจ้าว หลายครั้งยกยาห่อมาถึงหน้าประตู อยากถามจ้าวหลี่เรื่องอักษรเถียน
แต่อักษรเถียนเป็นระบบอันซับซ้อน จะให้พูดอธิบายให้ชัดในสองสามคำได้อย่างไร
เสวียนซวีจื่อยังเห็นแก่หน้าก็จริง มาแล้วสามสี่ครั้งก็เกรงใจ ไม่กล้ามาอีก เอาแต่กำชับให้จ้าวหลี่กินยาให้ดี พอหายเจ็บแล้ว ให้ไปสำนักโหราศาสตร์หลวงสักครั้ง
วันห้าค่ำ ฤดูร้อนเริ่มต้น จ้าวหลี่นั่งกินขนมผลไม้ไปพลาง ดื่มชาเจ็ดสกุลวันเริ่มฤดูร้อนที่แม่นมหว่านชงจากดอกมะลิ ผลอาอิน ผูหลัว เกสรดอกกุ้ยฮวา เปลือกกานพลู ซูซิ่ง ไปพลาง
นางคิดว่าตัวเองจะได้ขี้เกียจต่อไปอีกเดือนหนึ่ง
เสิ่นเยี่ยนหน้าดำคล้ำนำหลูจ้าวหน้าบูดบึ้งเข้ามา
พอเห็นสีหน้าของทั้งสองคน จ้าวหลี่ก็รู้ว่าเรื่องใหญ่แล้ว
ทหารจิ้งหนิงเว่ยสามคน ระหว่างสืบคดีหนึ่ง ได้สูญหายไปในเขตชุมชนแห่งหนึ่งทางใต้เมือง
สองวันมานี้ ควานหาจนแทบจะขุดแผ่นดินให้พลิก ก็ยังไม่พบทั้งคนเป็นคนตาย
เรื่องนี้จึงผิดปกติขึ้นมา ถูกผลักมาถึงมือหลูจ้าว
หลูจ้าวจึงมาหานางอีกครั้ง
วันหยุดงานพร้อมเงินเดือนถูกขัดจังหวะ จ้าวหลี่แม้ไม่อยากไปทำงานนัก แต่ชีวิตคนสำคัญกว่า ผู้บังคับบัญชายืนอยู่ตรงหน้า นางจึงทำทีเป็นคนรักงาน
เปลี่ยนเป็นชุดอวี๋ฝูสีดำเข้ม ตามสองคนนั้นมายังจุดเกิดเหตุเขตซิงผิง