บทที่ 7 ถึงเวลาแสดงแล้ว
ฤดูฝนที่ไม่มีวันสิ้นสุด ฤดูร้อนที่ไม่อาจลืมเลือน
รถแล่นฉิวไปตามริมถนน หยาดฝนตกกระทบพื้น เสียงรอบข้างอื้ออึง ผืนหญ้าได้รับน้ำหล่อเลี้ยง เป็นสัญญาณว่าต้นอ่อนสีเขียวที่ไม่ยอมแพ้อีกต้นกำลังแทงยอดพ้นดิน
“ฝนตกแล้วแฮะ”
จิ่นเฟยเฉินยืนอยู่บนสระมรณะ ยื่นมือข้างหนึ่งออกไปรับรู้ถึงน้ำหนักของหยาดฝนที่ตกกระทบ
ครืน!
แสงฟ้าแลบวาบ ตามด้วยเสียงฟ้าร้อง
เหล่านักเรียนที่ตามมาดูเรื่องสนุกทยอยมาถึง พากันกระซิบกระซาบไม่หยุด
“จู่ ๆ ฝนก็ตกได้ไงเนี่ย เร็วกว่าตอนแฟนฉันเปลี่ยนสีหน้าอีก”
“ฤดูฝนก็แบบนี้แหละ เลี่ยงไม่ได้หรอก”
“ขอแค่ได้เห็นของวิเศษระดับหวนกับตา ต่อให้ฟ้าโปรยเงินลงมา ฉันก็ไม่สน”
“เห็นด้วย”
“เอ๊ะ? จ้าวหมิงล่ะ ทำไมไม่เห็นเขาเลย?”
“เมื่อกี้ยังเดินนำหน้าเราอยู่เลย แล้วตอนนี้หายไปไหนแล้ว?”
“อยู่นั่นไง!”
“ดูสิ ในมือเขาถืออะไรอยู่?”
“สัญญาเป็นตาย!”
ทุกคนพากันถอยหลัง เปิดทางตรงกลางเป็นช่องหนึ่ง
จ้าวหมิงถือกระดาษสีน้ำตาลไว้สองแผ่น เดินเข้ามาอย่างองอาจสง่าผ่าเผย สายตาแน่วแน่จับจ้องจิ่นเฟยเฉินบนเวที
“กล้าเซ็นไหม?”
จ้าวหมิงโยนกระดาษสีน้ำตาลแผ่นหนึ่งในมือออกไป พร้อมเอ่ยขึ้น
กระดาษสีน้ำตาลนี้คือสัญญาเป็นตาย ผู้ที่ขึ้นไปบนสระมรณะสามารถยื่นขอได้ หากทั้งสองฝ่ายสมัครใจลงนาม สัญญาจะมีผลทันที หมัดเท้าไร้ตา ความเป็นความตายให้วัดกันเอง และได้รับการรับรองจากทางการต้าเซี่ย
จิ่นเฟยเฉินรับสัญญาเป็นตายไว้ได้อย่างมั่นคง พอเห็นข้อความด้านในก็อดยิ้มไม่ได้ เขาวางมือข้างหนึ่งลงบนแผ่นกระดาษ ก่อนโยนกลับไป