บทที่ 8 ช่วงเวลามายากล
“หก…หก…หก…หก…หกรอบ!?!?”
“ล้อกันเล่นหรือไง?!”
“เป็นไปได้ยังไง?!”
“ปลอมแน่ ๆ …”
“เขาไม่ใช่เด็กกำพร้าหรอกเหรอ?!”
“แม่งเอ๊ย เด็กกำพร้าไปกินข้าวบ้านแกหรือไง เรียกเด็กกำพร้าอยู่ได้ พ่อแกเป็นเด็กกำพร้าหรือไง ไอ้โง่?!”
“มะ…ไม่ใช่ ฉันหมายถึงเขาเอาเงินที่ไหนไปซื้อทรัพยากรฝึกฝน…”
“หุบปาก”
พลังบำเพ็ญของจิ่นเฟยเฉินระเบิดออกมา สร้างคลื่นกระเพื่อมราวพายุคลั่งไปทั่วบริเวณทันที
ไม่ว่าจะเป็นอาจารย์ใหญ่ผู้มีพลังบำเพ็ญลึกล้ำ หรือเจ้าหน้าที่ปลุกพลังผู้มีประสบการณ์กว้างขวาง ต่างก็ตกตะลึงอย่างหนักในขณะนี้
มีเพียงหูจู๋คนเดียวที่ยังคงสีหน้าสงบนิ่ง เขามองจิ่นเฟยเฉินบนเวทีด้วยแววตาปลาบปลื้ม ก่อนเอ่ยอย่างมีความหมายแฝงว่า “ตอนนี้นายโตเป็นราชามังกรเต็มตัวแล้วสินะ… ที่ฉันคอยระวังคำพูดอยู่ตลอดเวลาก็ไม่เสียเปล่า จากนี้ก็สนุกกับความสะใจที่ได้ตบหน้าเกรียนให้เต็มที่เลย ฮึ ๆ ๆ”
บนเวที จิ่นเฟยเฉินสวมชุดขาวพลิ้วไหวไปตามสายลม ผมดำขลับสะบัดพริ้ว รอยยิ้มบาง ๆ ตรงมุมปากกับท่วงท่าที่สง่างามของเขาราวกับกำลังบอกว่า การแสดงนี้เพิ่งเริ่มต้นเท่านั้น เชิญส่งเสียงร้องกันให้เต็มที่
เคร้ง!
ปืนม่อฝูตกลงพื้น ส่งเสียงใสกังวาน ทำลายความเงียบงันเป็นอย่างแรก
ริมฝีปากของจ้าวหมิงสั่นระริก เหตุการณ์พลิกผันอย่างกะทันหันทำให้เขายืนนิ่งอึ้ง สมองขาวโพลน เขาไม่อาจเชื่อสิ่งที่เห็นตรงหน้าได้ แววตาหวาดหวั่น พร่ามัว ความไม่อยากเชื่ออย่างรุนแรงแทบจะจับต้องได้