"ก็จริงอยู่ แต่ว่าไม่จำเป็นว่าต้องเป็นประเทศอื่นจงใจปล่อยมาแน่นอน อาจเป็นอุบัติเหตุก็ได้ ผมให้เฉินอี้เซวียนนำทีมไปสืบเรื่องนี้แล้ว"
ผู้นำตอบตามความจริง
ไป๋เยาเยาตบโต๊ะลุกขึ้นยืน เพิ่งรู้ตัวว่าตัวเองยังสูงไม่ถึงโต๊ะ หน้าก็ดำทันที แล้วกระโดดขึ้นไปบนเก้าอี้
"เหลือเกิน! เกินไปแล้ว! งานนี้ยกให้ทีมรัตติกาลเรา! ไม่ว่าจะเป็นฝีมือคนหรือไม่ เราควรจะไปจัดการให้พวกมันเข็ด!
ไม่ต้องพูดถึงเรื่องเมืองหลังวันสิ้นโลก บัญชีก่อนวันสิ้นโลกก็ควรจะคิดบัญชีด้วย ประเทศกระจอกงอกง่อย ไม่มีวัฒนธรรมเป็นของตัวเอง อิจฉาประเพณีของฮว๋ากั๋ว โลภที่ดินของฮว๋ากั๋ว เอะอะว่าอะไรก็เป็นของประเทศตัวเอง ครั้งนี้จัดการให้มันเรียบร้อยไปเลย!"
ผู้นำอดหัวเราะไม่ได้ "หัวหน้าทีมไป๋เอ๋ย มองไม่เห็นเลยนะเนี่ย คุณนี่รักชาติไม่เบาเลยนะ!"
"แน่นอน! ไว้คุยกันใหม่ ลาก่อน!"
ไป๋เยาเยาไม่รอให้ผู้นำตอบ โบกมือเดินออกไป ตอนนี้อยู่ที่ฮว๋ากั๋ว เหมือนเป็นตุ๊กตาเดินได้ ใครเข้ามาก็อยากจะลูบหัวตัวเอง เป็นการทรมานสุดๆ
ศักดิ์ศรีของความเป็นหัวหน้านักฆ่าถูกเหยียบย่ำ!
แล้วก็ตระกูลไป๋ด้วย
ถึงแม้ในใจจะยอมรับพวกเขาแล้ว แต่...ไม่ค่อยชอบบรรยากาศอบอุ่นจับจิตจับใจแบบนี้เท่าไหร่ หลินว่านเอ๋อร์เห็นไป๋เยาเยาเมื่อไหร่ก็ตาซึมทุกที
ทำให้ไป๋เยาเยาไม่ชิน เครียดมาก ปลอบก็ไม่ใช่ วางหน้าเฉยก็ไม่ใช่ เลยอยากหาข้ออ้างออกไปเที่ยวข้างนอกให้พ้นๆ แบบนี้ก็ไม่ต้องมาเผชิญหน้ากับเรื่องพวกนี้อีก