เมื่อไป๋เยาเยารู้สึกถึงอาการวิงเวียนศีรษะอีกครั้ง เธอก็พบว่าจิตสำนึกของตัวเองค่อย ๆ หลอมรวมกลับเข้ากับร่างกายอีกครั้ง
จากนั้น...ก็ได้ยินเสียงอะไรบางอย่างที่ฟังดูเป็นเชิงวิชาการจนสมองเริ่มมึนงง รู้สึกว่าเสียงนี้ดูเหมือนจะเป็นของอาได แต่ก็ยังคิดว่าตัวเองตื่นมาถูกวิธีอยู่
จนกระทั่งได้ยินเสียงพูดอะไรยืดยาวนั่น จึงรู้ว่าไม่ผิดแน่ นั่นคืออาได!
ในทันใดนั้นก็รู้สึกตื่นเต้นขึ้นมาอีกครั้ง!
ทันทีที่ควบคุมร่างกายได้เป็นอย่างแรก เธอก็ดีดตัวกระโดดลงจากเตียงอย่างรวดเร็ว!
"ฮ่า ๆ ๆ ๆ ฉันไป๋เยาเยา กลับมาในที่สุด!"
สมาชิกทีมรัตติกาลแม้จะเฝ้ารอการกลับมาของพี่เยาตลอดเวลา แต่ก็ไม่เคยคิดว่ามันจะมาในรูปแบบแบบนี้
"พี่...เยา?"
ทุกคนมึนงงอยู่ครู่ใหญ่ กว่าจะเอ่ยปากถามออกมาได้อย่างลังเล
ไป๋เยาเยากระโดดลงจากเตียงโดยไม่ตอบโต้ รีบสำรวจทุกสิ่งภายในห้องอย่างละเอียดก่อน และอย่างที่ทุกคนคาดคิดไว้ ใบหน้าเต็มไปด้วยแววรังเกียจไม่พอใจ
จากนั้นถึงหันมามองทุกคน "พวกแกเป็นอะไรกัน? จำฉันไม่ได้เหรอ? ก็ไม่ใช่เด็ก ๆ ที่ไม่เคยเห็นหน้ากันมาก่อนนี่นา"
"เฮ้ย! พี่เยา! แกฟื้นจริง ๆ ด้วย!" ลิงพูดได้แค่ประโยคเดียวก็กลั้นน้ำตาไว้ไม่อยู่ ร้องไห้ออกมาพร้อมน้ำมูกน้ำตานองหน้า ดูเศร้าใจเป็นอย่างยิ่ง
"ทำไมแกถึงหมดสติไปนานขนาดนั้น!" ลู่ลู่ก็เหมือนกัน ดวงตาแดงก่ำ นั่งยอง ๆ อยู่กับพื้น มือกำมือของไป๋เยาเยาไว้แน่น