เหลียงเหมิงและคนอื่น ๆ พากันพุ่งเข้ามาด้วย ทว่ายังมองเห็นไม่ชัดนัก ก็ได้ยินเจี่ยนอวี่ตวาดเสียงเย็นว่า “ออกไป”
เหลียงเหมิงสะดุ้งเฮือก เพ่ยฉีพลันเข้าใจขึ้นมา ยื่นมือไล่ทุกคนออกไป
“ออกไป ๆ รีบออกไปให้หมด นี่เป็นห้องส่วนตัวของคุณหนู...”
ทุกคนมองหน้ากันไปมา คราวนี้เหลียงเหมิงจึงรู้ตัวว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง รีบหมุนกายเดินออกไป
นี่คือห้องของไป๋เยว่ ยามนี้คุณชายของตนกลับอยู่บนเตียงในห้องส่วนตัวของคุณหนูผู้อื่น... ไม่ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น ก็ไม่ใช่สิ่งที่พวกเขาจะมองได้
เมื่อทุกคนออกไปหมดแล้ว เพ่ยฉีก็ปิดประตูให้อย่างเอาใจใส่
เจี่ยนอวี่รู้สึกว่าเรื่องนี้ไม่ค่อยเหมาะสมนัก คิดจะกล่าวสักคำ แต่พอคิดดูแล้ว ไม่ว่าจะพูดอย่างไรก็ไม่เหมาะ จึงไม่ได้ห้ามไว้
อย่างไรเสียไป๋เยว่ก็เป็นฝ่ายเรียกเขามาเอง ต่อให้มารดารู้เข้า ก็ไม่มีเหตุผลจะตำหนิเขาว่าล่วงเกิน ส่วนเรื่องอื่น ใครกันแน่ที่เอาเปรียบใครยังพูดยาก
ภายในห้องเงียบสงัด ตระกูลเจี่ยนอบรมบุตรหลานอย่างเข้มงวด เจี่ยนอวี่จึงประพฤติตนเรียบร้อยในเรื่องส่วนตัวมาโดยตลอด ไม่เคยไปหาความสำราญตามหอคณิกา แม้จะมีคุณหนูมากมายหลงใหลในตัวเขา แต่ก็ไม่เคยมีผู้ใดกล้าหาญถึงขั้นโผเข้าหาเช่นนี้
ครั้นก้าวเข้าห้องมาในตอนแรก เขารู้สึกเพียงประหม่า เมื่อครู่มีคนอยู่มากมายจึงกระอักกระอ่วนอยู่บ้าง ทว่าบัดนี้ทุกคนออกไปหมดแล้ว ประตูห้องก็ปิดลง ความเงียบสงัดพลันทำให้เขารู้สึกถึงร่างอ่อนนุ่มหอมกรุ่นในอ้อมแขน ใบหน้าจึงแดงเรื่อขึ้นมา ก่อนจะปล่อยมือทันที
เคราะห์ดีที่ในห้องมืด ต่อให้หน้าแดงก็ไม่มีผู้ใดเห็น เจี่ยนอวี่เอียงศีรษะเล็กน้อย ตั้งสติอยู่ครู่หนึ่งจึงหันกลับมามองนาง