“ไม่ให้แตะต้องเลย แล้วจะตรวจสอบได้อย่างไร?” ไป๋เยว่คาดว่าเจี่ยนอวี่คงไม่ยอมให้นางเปิดผ้าขาวผ่าท้องศพ จึงเดินวนรอบร่างไร้วิญญาณหนึ่งรอบ ก่อนหรี่ตาลงกะทันหัน
ริมฝีปากของเซียนพยากรณ์เหนือครึ่งมีสีม่วงคล้ำอยู่เล็กน้อย แม้ไม่เด่นชัดนัก นางก้มมองลึกลงไปอีก เห็นเส้นเลือดบริเวณลำคอปูดโปนท่ามกลางรอยเลือด
ไป๋เยว่หยุดยืน ส่งเสียงอืมพลางลูบคาง พึมพำกับตนเองว่า “ริมฝีปากเขียวคล้ำ เส้นเลือดดำที่คอโป่งพอง อาการเช่นนี้บ่งชี้ถึงโรคหัวใจ ระบบหายใจ หรือหลอดเลือดในปอด แต่โรคที่ทำให้คนสิ้นชีวิตได้ในทันที...”
ไป๋เยว่ขมวดคิ้ว พลันหันไปมองหน้าอกของเซียนพยากรณ์เหนือครึ่งที่ถูกผ้าขาวคลุมไว้
“หรือเขาจะตายเพราะหัวใจแตก?” ไป๋เยว่เอ่ยอย่างไม่อยากเชื่อ “เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้?”
ตอนเซียนพยากรณ์เหนือครึ่งปรากฏตัวต่อหน้านางและพูดคุยกับนาง เขายังแข็งแรงดีอยู่แท้ ๆ หัวใจแตกจนถึงแก่ชีวิต ย่อมไม่ใช่บาดแผลที่ถูกกรีดบนร่างกายแล้วอดทนเอาไว้ก็พอ
เจี่ยนอวี่อดปรบมือดังแปะ ๆ ไม่ได้ “เก่งกาจยิ่งนัก น่าเสียดายที่เจ้าเป็นคู่หมั้นของข้า มิฉะนั้นไม่ว่าอย่างไรข้าก็จะลากเจ้าเข้าไปทำงานในศาลต้าหลี่ให้ได้”
ศาลต้าหลี่ช่างเป็นสถานที่ดีจริง ๆ เงินดี งานน้อย สภาพแวดล้อมก็ดี ใคร ๆ ก็อยากไปทำงานที่นั่น ไป๋เยว่หัวเราะหึ ๆ “ไม่จำเป็น ขอบคุณใต้เท้าเจี่ยนที่เห็นคุณค่า”
เจี่ยนอวี่ฟังออกว่านางกำลังเหน็บแนมตน ทว่าไม่ได้ใส่ใจ เขาก้าวเข้ามาสองก้าว “เยว่เอ๋อร์ ที่จริงทุกคนล้วนมีความลับ เรากับเจ้ารู้จักกันได้ไม่นาน หากเจ้ามีเรื่องปิดบังข้า ข้าก็เข้าใจได้ ไม่คิดซักไซ้ให้ถึงที่สุด”