ไป๋เยว่กับเจี่ยนอวี่กำลังนั่งแทะเมล็ดแตงอยู่ในห้อง เดิมทีไป๋เยว่แทะอยู่คนเดียว แต่หลังจากเจี่ยนอวี่มองอยู่ครู่หนึ่งก็รู้สึกน่าเบื่อเกินไป จึงนั่งลงตรงข้ามแล้วแทะตาม
ไม่นาน บนโต๊ะก็มีเปลือกเมล็ดแตงกองพะเนิน ไป๋เยว่เป็นคนอยู่นิ่งไม่เป็น จึงใช้นิ้วเขี่ยไปเขี่ยมาอยู่บนนั้น...
“เหตุใดจึงซุกซนราวกับเด็ก เอามือเขี่ยเล่นไปทั่ว” เจี่ยนอวี่แทะเมล็ดแตง พลางตำหนิอย่างไร้ความน่าเกรงขามแม้แต่น้อย “แม้เจ้าไม่ใช่คุณหนูตระกูลสูงศักดิ์ แต่เมื่อมาอยู่ที่นี่แล้ว ก็ควรเรียนรู้ไว้บ้าง ต่อไปเจ้าจะไม่คบหาสมาคมกับฮูหยินและคุณหนูในเมืองหลวงหรือ?”
ไป๋เยว่ยังคงเขี่ยเปลือกเมล็ดแตงไปมา พลางตอบอย่างลื่นปาก “ข้าจะไปคบหากับพวกนางทำไม ท่านนี่ช่าง...”
ไป๋เยว่พูดไปได้ครึ่งหนึ่งก็ชะงัก พลันนึกขึ้นได้ จึงปิดปากทันที
เจี่ยนอวี่ได้ยินนางพูดค้างไว้ก็เอ่ยถามต่อ “ช่างอะไร?”
“ช่างคิดการณ์ไกล” ไป๋เยว่ตอบช้า ๆ “ที่จริงแล้ว ใต้เท้าเจี่ยน ข้าเข้าใจท่าน ท่านวางใจเถิด”
เจี่ยนอวี่ขมวดคิ้ว “เจ้าเข้าใจเรื่องใด?”
“เรื่องสัญญาหมั้นหมายของพวกเรา ท่านเป็นฝ่ายเสียเปรียบจริง ๆ” ไป๋เยว่เขี่ยเปลือกเมล็ดแตงจนเสร็จแล้วปัดเศษบนมือ “ข้ารู้ฐานะตนเองดี นอกจากความผูกพันเก่าของผู้ใหญ่ในวันวานแล้ว ข้าก็ไม่คู่ควรกับท่านจริง ๆ และไม่ควรทำให้ท่านเดือดร้อน”
ไป๋เยว่ไม่เคยคิดจะอาศัยความสัมพันธ์นี้ไต่เต้าสู่ความรุ่งเรือง เพียงแต่นางเพิ่งมาถึง ที่นี่ทุกอย่างมืดแปดด้าน จึงจำเป็นต้องหาที่พักพิงชั่วคราวเพื่อสะสมความรู้ทั่วไปกับเงินทุนสักหน่อย