“มีอะไรหรือ?” ไป๋เยว่เองก็ถูไถตามไปด้วย ก่อนจะพลันเข้าใจ “เลือดกระเด็นเปื้อนใช่หรือไม่”
“เปื้อนอยู่บ้าง” เจี่ยนอวี่พยักหน้า เลือดคงจับตัวแห้งไปแล้ว เช็ดออกในทันทีไม่ได้
“ท่านก็เปื้อนเหมือนกัน” ยามนี้ไป๋เยว่จึงมีเวลาพิจารณาเจี่ยนอวี่ นางเปื้อนเลือดทั้งตัวทั้งหน้า แล้วเขาจะสะอาดกว่านางได้อย่างไร
เจี่ยนอวี่ลองเช็ดรอยเลือดที่แห้งกรัง แต่เช็ดไม่ออก จึงได้แต่ล้มเลิกความคิด ก่อนจะมองสภาพตนเองแล้วหัวเราะอย่างจนใจ
“คนที่รู้ย่อมรู้ว่าพวกเราไปเดินตลาดแล้วบังเอิญเจอเหตุไม่คาดคิด” เจี่ยนอวี่ส่ายหน้า “ส่วนคนที่ไม่รู้ คงเดากันไปต่าง ๆ นานา”
คงนึกว่าพวกเขาไปปฏิบัติภารกิจลอบสังหารอะไรสักอย่าง ทั้งคู่เปื้อนเลือดไปทั้งตัว แถมยังหอบคนที่หมดลมหายใจกลับมาด้วย
คฤหาสน์เยี่ยนหมิงพลันโกลาหลขึ้นมา บ่าวไพร่ในคฤหาสน์ต่างตกใจกันไม่น้อย เพ่ยฉีสั่งให้เตรียมอุปกรณ์อาบน้ำอย่างเร่งร้อน ถึงกับให้คนไปหาต้นส้มโอในหมู่บ้าน การออกจากบ้านแล้วพบเลือดเช่นนี้ช่างเป็นลางร้ายยิ่งนัก
ไป๋เยว่กลับไม่ใส่ใจ นางโยนเสื้อผ้าสกปรกไว้ด้านข้าง แล้วลงไปแช่ในสระอาบน้ำอย่างสบายใจ ขณะชำระร่างกายก็ทบทวนเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ไปด้วย
คนผู้หนึ่งซ่อนตัวอยู่ในความมืด พอปรากฏตัวก็สาปแช่งให้ถึงตาย จิตใจคงอำมหิตเคียดแค้นถึงเพียงใดกัน ย่อมมิได้คิดดีเป็นแน่ แต่กลับยังมีเรื่องให้ลังเล จึงลอบทำเรื่องชั่วร้ายอย่างลับ ๆ
ไป๋เยว่ตบกลีบดอกไม้บนผิวน้ำ เก็บใบส้มโอขึ้นมาใบหนึ่งมาปิดหน้า แล้วค่อย ๆ เลื่อนออก ก่อนจะเลียนแบบตัวร้ายในภาพยนตร์ ยกมุมปากยิ้มอย่างเย็นชา