เสียงอึกทึกทั้งปวงค่อย ๆ เลือนห่างออกไป ไป๋เยว่ถึงกับสัมผัสได้ถึงกลิ่นคาวเลือดจาง ๆ ในปาก สติเริ่มพร่าเลือน ทันใดนั้นก็พลันได้ยินเสียงบางอย่างที่คล้ายจะแตกต่างไป
มีคนมาแล้วใช่หรือไม่ ใครกัน?
เจี่ยนอวี่ควบม้ากลับคฤหาสน์เยี่ยนหมิงอย่างเร่งร้อน เขาทะยานลงจากหลังม้า ยังไม่ทันส่งม้าให้บ่าวรับใช้ที่ออกมาต้อนรับ ก็พุ่งเข้าไปด้านในทันที
ทว่าไป๋เยว่ไม่อยู่ในห้อง องครักษ์เอ่ยอย่างกระวนกระวายว่า “คุณหนูไป๋นอนไม่หลับ จึงอยากออกไปเดินเล่นริมทะเลสาบ ไปคนเดียว ทั้งยังไม่ยอมให้พวกเราตามไป...”
เจี่ยนอวี่ได้ยินดังนั้นก็แทบระเบิดโทสะ ไม่กล่าวสักคำ ก่อนใช้วิชาตัวเบาทะยานออกไป เหลียงเหมิงกับหลินอี้ไม่รู้ว่าเกิดเรื่องใดขึ้น จึงรีบตามไป ส่วนองครักษ์ที่เห็นเหตุการณ์ก็ได้แต่เร่งฝีเท้าตามไปเช่นกัน
ริมทะเลสาบเยี่ยนหมิงไร้เงาผู้คน เจี่ยนอวี่ใจหายวาบ ก่อนพุ่งไปถึงริมฝั่งแล้วเห็นเงาดำอยู่ในทะเลสาบ เขากระชากผ้าคลุมออกจากบ่าแล้วโยนทิ้งไว้ข้างทาง จากนั้นก็ทะยานลงน้ำไปทันที
ไป๋เยว่หมดแรงดิ้นรนแล้ว ท่ามกลางความพร่าเลือน นางคล้ายเห็นใบหน้าหนึ่งในความมืดสลัว ใบหน้าของใครกัน...เจี่ยนอวี่หรือ?
เหตุใดจึงเป็นเจี่ยนอวี่? ยามใกล้ตาย ข้ากลับเห็นเขาเสียได้ ข้าคงเสียสติไปแล้ว...
ไป๋เยว่อ้าปาก พ่นฟองอากาศออกมาเป็นสาย ยามนี้นางไม่รู้สึกถึงกลิ่นคาวเลือดแล้ว หรือกล่าวได้ว่าไม่รู้สึกอะไรอีกทั้งสิ้น ทุกส่วนในร่างแทบจะแข็งเป็นน้ำแข็ง