เหลียงเหมิงเอ่ยอย่างมึนงงว่า “คุณชาย ท่านจะทำอย่างไร?”
เจี่ยนอวี่กล่าวว่า “แม้ไป๋เยว่จะไม่รู้วรยุทธ์ แต่ข้าสามารถใช้พลังภายในช่วยให้นางเลือดลมไหลเวียนและอบอุ่นร่างกาย ผลลัพธ์น่าจะไม่ต่างกัน”
ฟังดูไม่มีสิ่งใดผิดปกติ ทุกคนจึงพยักหน้า แม้แต่หมอหลี่ก็มีท่าทีโล่งใจอยู่บ้าง
แต่พอคิดทบทวนอีกครั้ง สีหน้าของทุกคนก็พลันพิกล
หมอหลี่ลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนกล่าวว่า “ใต้เท้าเจี่ยนจะช่วยให้คนไข้ร่างกายอบอุ่นก็ไม่ใช่เรื่องที่ทำไม่ได้ เพียงแต่...ต้องแนบชิดกัน การจับมืออย่างเดียวไม่มีประโยชน์ ทั้งด้านหน้าและแผ่นหลัง รวมถึงแขนขา ทุกส่วนต้องได้รับความอบอุ่น”
ที่จริงเจี่ยนอวี่เองก็อึดอัดอยู่บ้าง แต่ยังคงฝืนประคองสีหน้าเรียบเฉย พยายามแสดงท่าทีสงบนิ่ง
“ข้าทราบ” เจี่ยนอวี่กล่าว “ข้ารู้ว่าต้องทำอย่างไร”
แม้เขาจะไม่ชอบหน้านางมาโดยตลอด แต่ไม่ว่าด้วยเหตุผลส่วนตัวหรือส่วนรวม เขาก็ไม่อาจปล่อยให้ไป๋เยว่ตาย ยิ่งไปกว่านั้น เรื่องครั้งนี้ทำให้เขารู้สึกอยู่เสมอว่าตนมีส่วนต้องรับผิดชอบ หากช่วยได้แต่ไม่ช่วย แล้วไป๋เยว่ผ่านพ้นมันไปไม่ได้ หรือทิ้งโรคภัยไว้ เขาคงรู้สึกผิดไปชั่วชีวิต
คุณชายถึงกับจะไปนอนอุ่นเตียงให้ไป๋เยว่ เหลียงเหมิงรวบรวมความกล้าเอ่ยว่า “คุณชาย เรื่องนี้ไม่เหมาะกระมัง หากคุณหนูไป๋ฟื้นขึ้นมาแล้วจะชี้แจงอย่างไร? หลังกลับไป จะอธิบายกับนายท่านผู้เฒ่าอย่างไร?”
เจี่ยนอวี่จะไม่รู้ได้อย่างไรว่ามันไม่เหมาะ แต่ยามนี้ไม่มีหนทางอื่น ไป๋เยว่กลับออกไปอย่างกระฉับกระเฉง แต่กลับไปพร้อมบาดแผลเต็มตัว เขาคงถูกนายท่านผู้เฒ่าถลกหนังไปชั้นหนึ่งเป็นแน่