วัดเถาฮวาได้ชื่อเช่นนี้ เพราะตั้งอยู่บนภูเขาเถาฮวา
ภูเขาเถาฮวาได้ชื่อเช่นนี้ เพราะทั่วทั้งภูเขาเต็มไปด้วยต้นท้อ
ทว่าฤดูกาลไม่เป็นใจ ยามนี้ไม่ว่าภูเขาลูกใดก็ไร้ดอกไม้ เหลือเพียงผืนขาวโพลนราวถูกหิมะปกคลุม
หิมะหนาปิดทางขึ้นเขา ผู้คนจึงมีน้อย มองไปไกลสุดสายตาเห็นแต่ความว่างเปล่า ชวนให้รู้สึกเงียบเหงายิ่งนัก
ไป๋เยว่เอ่ยขึ้นอย่างอดไม่ได้ว่า “ขอพรเรื่องคู่ครองที่นี่ศักดิ์สิทธิ์จริงหรือ?”
“ศักดิ์สิทธิ์เจ้าค่ะ” เพ่ยฉีอยู่ในวัยแรกแย้มที่เพิ่งเริ่มรู้จักความรัก สีหน้าจึงเปี่ยมสุขเป็นพิเศษ “พี่สาวหลายคนในครัว หลังจากมาขอพรเรื่องคู่ครองที่วัดเถาฮวา ก็พบคนรู้ใจในเวลาไม่นานเจ้าค่ะ”
“ศักดิ์สิทธิ์ถึงเพียงนั้นเชียว” ไป๋เยว่หยอกเพ่ยฉีประหนึ่งกำลังแกล้งน้องสาวของตน “เช่นนั้นอีกประเดี๋ยวก็ไม่ต้องอยู่เป็นเพื่อนข้าแล้ว ไปขอพรเรื่องคู่ครองเถิด”
เพ่ยฉีหน้าแดงก่ำในทันที
เหลียงเหมิงหัวเราะลั่น ยังไม่ทันได้เอ่ยอะไร ไป๋เยว่ก็กล่าวต่อว่า “ให้เหลียงเหมิงไปเป็นเพื่อนเจ้าเถิด เหลียงเหมิง อายุปูนนี้แล้วก็ควรหาภรรยาได้แล้ว”
“……” เหลียงเหมิงเห็นเรื่องสนุกกลับพาตัวเองเดือดร้อนไปด้วย จึงเงียบกริบ พลางอดหันไปมองเจี่ยนอวี่ไม่ได้
เจี่ยนอวี่กล่าวอย่างใจกว้างว่า “คุณหนูบอกให้ไปก็ไปเถิด ข้าจะให้หยุดครึ่งวัน ข้าจะอยู่เป็นเพื่อนเยว่เอ๋อร์เอง เพ่ยฉีไม่ต้องเป็นห่วง”
พอได้ยินเช่นนี้ ทุกคนก็เข้าใจ ต่างพากันหาข้ออ้างหลบไป ไม่ว่าผู้ใดจะอยากขอพรเรื่องคู่ครองหรือไม่ก็เถิด คุณชายไม่อยากให้คนมากมายเป็นจุดสนใจ ยังไม่รู้จักดูสีหน้ากันอีกหรือ
ด้วยจดหมายแนะนำตัวจากหมอหลวงหมี่ เจี่ยนอวี่จึงพบอาจารย์ฟางหมิงที่หมอหลวงหมี่กล่าวถึงได้อย่างราบรื่น