ไป๋เยว่เห็นแววฉงนในดวงตาเจี่ยนอวี่ จึงค่อย ๆ ชักมือกลับอย่างเงียบงัน
ข้อสองยังพอแก้ตัวกลบเกลื่อนได้ แล้วข้อสามจะกลบเกลื่อนอย่างไร?
ถึงอย่างไรที่นี่ก็ไม่ใช่ถิ่นของตน เจี่ยนอวี่จึงไม่ได้ซักถามอย่างร้อนใจ อีกทั้งฟ้ามืดแล้ว คืนนี้พวกเขาคงต้องพักในวัด
วัดเถาฮวาแบ่งห้องพักชายหญิงตามความคิดของเจี่ยนอวี่ ทางที่ดีที่สุดคือได้พักห้องเดียวกัน ทว่าอย่าว่าแต่พวกเขาเป็นเพียงคู่หมั้นเลย ต่อให้แต่งงานกันแล้วก็ยังเป็นไปไม่ได้
ยังดีที่รับประทานอาหารร่วมกันได้ เจี่ยนอวี่ให้เหลียงเหมิงกับบ่าวอีกหลายคนเฝ้าอยู่ด้านนอก ห้ามผู้ใดเข้าใกล้ จากนั้นจึงถามว่า “ถามได้ความแล้วหรือ?”
ไป๋เยว่ชี้เจี่ยนอวี่ “เป็นเพราะท่าน ท่านทำให้ข้าต้องพลอยเดือดร้อนไปด้วย”
เจี่ยนอวี่กางมืออย่างไม่รู้เรื่อง “เหตุใดจึงเป็นเพราะข้า? ข้านึกไม่ออกจริง ๆ ว่าไปล่วงเกินผู้ใดจนมาหาเรื่องเจ้า”
“หนี้รักจากบุปผาท้ออย่างไรเล่า” ไป๋เยว่ถอนหายใจราวกับผู้เฒ่า “ท่านเองก็มีคู่หมั้นอยู่แล้ว เหตุใดยังไปเกี้ยวพาหญิงอื่นอีก? เหตุใดไม่รักษาความบริสุทธิ์และสำรวมตน?”
เจี่ยนอวี่ถูกกล่าวหาจนรู้สึกน้อยใจเหลือแสน เขาดึงตะเกียบออกจากมือไป๋เยว่
“อย่ากินแล้ว อย่ากิน” เจี่ยนอวี่เอ่ยอย่างไม่พอใจ “พูดให้ชัดก่อน ข้าไปเกี้ยวพาหญิงบ้านใด?”
“ข้าจะไปรู้ได้อย่างไร?” ไป๋เยว่กล่าวถ้อยคำของท่านอาจารย์ฟางหมิงซ้ำตั้งแต่ต้นจนจบทุกคำ แล้วสรุปว่า “ตามที่กล่าวมา ผู้บงการเบื้องหลังน่าจะเป็นหญิงที่หลงรักท่าน จากคำพูดของเขา มีเพียงผู้สูงศักดิ์มั่งคั่งเท่านั้นที่ข่มดวงชะตาของท่านได้ เช่นนั้นตระกูลที่มีฐานะในเมืองหลวงย่อมต้องเป็นผู้มีอำนาจอย่างยิ่ง”