ไป๋เยว่ตะโกนต่อว่า “ขอบคุณที่ออกหน้าแทนข้า แต่หากยังฆ่าคนอีก ข้าคงต้องแตกหักกับเจ้าแล้วจริง ๆ”
ลมหนาวพัดหวีดหวิว ไร้ผู้ใดขานตอบ
เมื่อตะโกนเรียกอย่างเลื่อนลอยราวกับอยู่ในความฝันจบแล้ว ไป๋เยว่ก็ปิดหน้าต่าง ก่อนกลับไปนอนบนเตียงอีกครั้ง เพ่ยฉีมีสีหน้าเหมือนอยากพูดแต่ก็หยุดไว้ นางมีคำถามเต็มท้อง ทว่าไม่รู้จะเริ่มเอ่ยอย่างไร
ไป๋เยว่ทำท่าห้ามส่งเสียง ไม่ต้องพูดอะไร ไม่ต้องถามอะไร ที่จริงข้าก็ไม่รู้เหมือนกัน แค่ตะโกนไปอย่างนั้นเอง
วันนี้ไป๋เยว่เพิ่งผ่านความเป็นความตายมา แม้จิตใจจะเข้มแข็ง แต่ร่างกายก็ยังอ่อนล้า ไม่นานก็หลับไป
เมื่อตื่นขึ้นอีกครั้งก็เป็นเวลาเที่ยงของวันถัดมา เงี่ยหูฟังดี ๆ ด้านนอกยังคงมีเสียงแผ่วเบา เพ่ยฉีอดนอนตลอดคืน นั่งพิงขอบเตียงเคลิ้มหลับอยู่ พอไป๋เยว่ขยับ นางก็พลันตื่น
ไป๋เยว่ลืมตาขึ้นอย่างสะลึมสะลือ พึมพำว่า “ข้างนอกเกิดอะไรขึ้นอีกแล้ว วุ่นวายเรื่องอะไรกัน”
ที่จริงข้าไม่ได้มาเที่ยวพักผ่อน แต่มาเผชิญเคราะห์กรรมกระมัง
เพ่ยฉีเห็นว่านางหลับไปตื่นหนึ่งแล้วดูมีเรี่ยวแรงขึ้นมาก ก็ยินดีอยู่ในใจ นางหาวพลางขยี้ตาแล้วตอบว่า “กำลังทำพิธีอยู่เจ้าค่ะ”
“ยังทำพิธีกันอยู่อีกหรือ” ไป๋เยว่ตะลึง “ยังเป็นคนกลุ่มเดิมเมื่อวานหรือไม่ ต้องทำกันอีกนานเท่าใด”
“ดูเหมือนจะมีเพิ่มมาอีกหลายคนเจ้าค่ะ” เพ่ยฉีหักนิ้วนับอย่างไม่แน่ใจ “คุณชายเชิญมาจากเมื่อคืน ล้วนเป็นอาจารย์ผู้มีชื่อเสียงในละแวกนี้”
ไป๋เยว่พูดไม่ออก สีหน้าก็ไม่สู้ดีนัก เห็นได้ชัดว่ายังขุ่นเคืองกับความเสียหายที่ไก่ตัวผู้ตัวใหญ่เมื่อวานก่อไว้