เจี่ยนอวี่ออกไปข้างนอกแล้ว ไป๋เยว่รู้สึกไม่วางใจอยู่บ้าง จึงเดินวนไปมาในห้องสองรอบ “เพ่ยฉีไปพักผ่อนก่อนเถิด อีกสักครู่ข้าค่อยเข้านอน”
เพ่ยฉีเชื่อฟัง กำลังจะไปนอน ทว่าก่อนออกจากห้องก็นึกขึ้นได้ “คุณหนู คุณชายบอกว่าช่วงหลายวันนี้ข้าต้องอยู่เป็นเพื่อนท่านให้มากขึ้น ไม่เช่นนั้น ข้าปูนอนบนพื้นในห้องนี้ก็ได้...”
ไป๋เยว่ยื่นมือไล่นาง “จะปูนอนบนพื้นทำไม กลับไปนอนให้ดีเถิด เราอยู่ห่างกันแค่กำแพงกั้น หากมีเรื่องอะไรข้าจะเรียกเจ้า”
แม้เพ่ยฉีจะลังเลอยู่บ้าง แต่ไป๋เยว่ไม่ชอบให้ใครติดตามใกล้ชิดเกินไป อีกทั้งคงทนเห็นนางปูนอนบนพื้นไม่ได้ จึงทำได้เพียงเดินจากไป พลางหันกลับมามองครั้งแล้วครั้งเล่า
เมื่อปิดประตูแล้ว ไป๋เยว่ก็เอนกายทั้งชุดอยู่บนเตียง ก่อนพลิกอ่านสำนวนคดีที่อ่านมานับครั้งไม่ถ้วนต่อ ทว่าอ่านไปอ่านมา นางกลับรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติ
คดีฆาตกรรมต่อเนื่อง มีคนร้ายคนเดียวและเหยื่อหลายราย คดีเช่นนี้ไป๋เยว่เคยพบเห็นมาไม่น้อย วิธีลงมือที่เหมือนกันหรือคล้ายคลึงกันย่อมเป็นเหตุผลให้รวมคดีเข้าด้วยกัน ทว่าเหยื่อแต่ละรายก็มีความเกี่ยวข้องกันอยู่ระดับหนึ่งเช่นกัน
ยามเลือกเหยื่อ คนร้ายมักมีความชอบส่วนตัว ซึ่งความชอบเช่นนี้ย่อมมีแบบแผน แม้แต่การฆ่าคนที่เรียกกันว่าสุ่มเลือก ก็หาใช่การสุ่มอย่างแท้จริง หากสืบสาวให้ลึกลงไป ย่อมพบความคล้ายคลึงบางอย่าง หรือสิ่งบางสิ่งที่กระตุ้นประสาทของคนร้ายได้
ตลอด 21 ปี มีเหยื่อ 8 ราย ทั้งชายหญิง ทั้งคนแก่และเด็ก คนร้ายมีความชอบเช่นไร? เหยื่อทั้ง 8 รายมีจุดร่วมใดกัน?