“อย่าเพิ่งร้อนใจ” ไป๋เยว่เอ่ยอย่างอ่อนโยน “ลองนึกดูให้ดี แล้วเล่าเหตุการณ์วันนั้นให้ข้าฟังอย่างละเอียดอีกสักครั้ง”
หวังข่านมีสีหน้าขมขื่น กระทั่งเริ่มนึกเสียใจอยู่บ้างที่มาวันนี้ นับตั้งแต่ก้าวเข้าประตูมา เขาก็เล่าเหตุการณ์เพียงเล็กน้อยที่เห็นในวันนั้นซ้ำไปซ้ำมาเจ็ดแปดรอบ จนแทบอยากอาเจียน
“ข้าน้อยบอกใต้เท้าไปหลายครั้งแล้ว” หวังข่านเอ่ยอย่างจนใจ ก่อนกล่าวซ้ำอีกครั้ง
แท้จริงแล้วเรื่องราวเรียบง่ายมาก หวังข่านเพียงเห็นเงาคนผู้หนึ่งเดินผ่านป่าไปอย่างรวดเร็วจากระยะไกล ยิ่งกว่านั้น ตอนนั้นเขายังเมาค้างไม่สร่าง ทัศนวิสัยในป่าก็ไม่ดีนัก เมื่อย้อนนึกถึงในยามนี้ ทุกอย่างจึงล้วนไม่แน่ชัด
หลังฟังหวังข่านเล่าจบ ไป๋เยว่ก็เอ่ยว่า “พอแล้ว ข้าทราบแล้ว”
“ถามเสร็จแล้วหรือ?” เจี่ยนอวี่ถามอย่างประหลาดใจ เดิมทีเขาคิดว่าไป๋เยว่จะซักถามอะไรเป็นพิเศษ ไม่คาดว่านางเพียงฟังเขาเล่าจบหนึ่งรอบ โดยไม่ถามสักคำ
ไป๋เยว่พยักหน้า “วันนี้ฟ้ามืดแล้ว ข้าเห็นว่าพี่หวังเหน็ดเหนื่อยไม่น้อย มิสู้พักผ่อนแล้วนอนให้เต็มอิ่ม พรุ่งนี้ค่อยว่ากัน”
ห้องนี้ไม่อบอุ่นเท่าห้องของไป๋เยว่ แต่หวังข่านคงตึงเครียดเกินไป จึงยังมีเหงื่อเต็มหน้าผาก เมื่อได้ยินไป๋เยว่บอกว่าพอแล้ว เขาก็ลุกขึ้นทันที “เช่นนั้นข้าน้อยขอตัวกลับก่อน”
“คืนนี้พักที่นี่เถิด ฟ้ามืดแล้ว เดินทางไปกลับไม่ปลอดภัย หากคนที่บ้านเป็นห่วง พวกเราจะส่งคนไปแจ้งให้ทราบ” ไป๋เยว่กล่าว
สีหน้าหวังข่านเปลี่ยนไปเล็กน้อย ก่อนจะรีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติ “มะ...ไม่ต้องขอรับ ข้าอยู่เพียงลำพัง ที่บ้านไม่มีผู้ใดอยู่ด้วย”