ไป๋เยว่คงอุ่นขึ้นแล้วก็จริง ทว่าสมองยังไม่ปลอดโปร่ง นางนอนลุกไม่ขึ้น เพียงขยับคอเล็กน้อยแล้วหันไปมองเจี่ยนอวี่
เจี่ยนอวี่ดึงสายคาดเอวออกจากฉากกั้น แล้วก้มมองนางเช่นกัน “ไม่ต้องกังวล ข้าบอกแล้วว่าจะรับเจ้าเป็นภรรยา”
นั่นไม่ใช่ประเด็น ไป๋เยว่จำเรื่องก่อนหน้านี้ไม่ได้เลย ทว่าจากสถานการณ์ยามนี้ แม้เจี่ยนอวี่เพิ่งลงจากเตียงนาง แต่ก็เพียงช่วยให้นางอบอุ่นขึ้นเท่านั้น เรื่องอื่นไม่มีอะไร
ผู้คนในยุคนี้ถือธรรมเนียมเคร่งครัด แยกบุรุษสตรีชัดเจน เจี่ยนอวี่สวมเสื้อผ้าหนาเข้านอนยามค่ำคืน มากกว่าที่นางเคยสวมออกจากเรือนในเวลากลางวันเสียอีก อีกทั้งยังอยู่ร่วมกันมาหลายวัน ไป๋เยว่เชื่อสายตาตนเอง แม้จะยังไม่กล่าวถึงว่าเขาเจ้าเล่ห์เพียงใด แต่อย่างไรก็เป็นสุภาพบุรุษผู้เที่ยงธรรม
แต่ก็ยังชวนให้รู้สึกประหลาดอยู่ดี
ไป๋เยว่ฝืนยื่นมือออกจากผ้าห่ม แล้วกวักนิ้วเรียกเขา
เจี่ยนอวี่รู้สึกกระวนกระวายอยู่บ้าง ตามปกติแล้ว หากสตรีพบเจอสถานการณ์เช่นนี้ ย่อมควรทั้งอับอายทั้งโกรธเคือง แน่นอนว่าเมื่อทั้งสองมีใจให้กัน นางอาจเขินอายได้เช่นกัน แต่ไป๋เยว่กลับไม่มีท่าทีเช่นนั้นเลย นางคิดจะทำอะไร?
หรือจะเสแสร้งทำเป็นสงบนิ่ง หลอกให้เขาเข้าไปใกล้ แล้วตบหน้าเขาสักฉาด?
แต่เจี่ยนอวี่ไม่ยอมแสดงความอ่อนแอ จึงยังค่อย ๆ ขยับเข้าไปหา
เขาเตรียมใจไว้บ้างแล้ว สตรีตื่นขึ้นมาพบว่าตนถูกบุรุษกอดอยู่ แถมยังนอนเตียงเดียวกัน ถูกตบหน้าสักฉาดก็เป็นเรื่องปกติ บุรุษชาตรีรู้จักยืดหยุ่นตามสถานการณ์
ไป๋เยว่ไม่ได้ตบเขา กลับเอ่ยเสียงเบาว่า “เจ้าทำเรื่องใดที่ผิดต่อข้าหรือไม่?”