ท่ามกลางความวุ่นวายเช่นนี้ การจับคนที่ไม่รู้แม้กระทั่งฐานะและรูปร่างหน้าตา ย่อมเป็นเรื่องยากยิ่ง วันนี้เจี่ยนอวี่กลับส่งเหลียงเหมิงกับคนอื่น ๆ ออกไปหมด ไป๋เยว่จึงกล่าวว่า “เจ้าไปตามจับเถิด อย่าห่วงข้า พวกเขาตามไม่ทันหรอก”
“ไม่ได้” เจี่ยนอวี่กล่าวโดยไม่ลังเล “ยามนี้วุ่นวายเหลือเกิน เจ้าไม่รู้วรยุทธ์ ข้าจะทิ้งเจ้าไว้ตามลำพังไม่ได้”
“แต่ว่า...”
“ไม่มีคำว่าแต่ว่า” เจี่ยนอวี่ไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย “วันนี้จับฆาตกรไม่ได้ พรุ่งนี้ค่อยจับใหม่ได้ แต่เจ้าเกิดเรื่องขึ้นไม่ได้”
หากพานางออกมาเที่ยวคราหนึ่ง แล้วนางบาดเจ็บ ตาย หรือถูกจับไป เขาก็ไม่ต้องกลับบ้านแล้ว
เห็นเจี่ยนอวี่หนักแน่นถึงเพียงนี้ ไป๋เยว่จึงไม่กล่าวสิ่งใดอีก ซุกอยู่ในอ้อมแขนเขาพลางครุ่นคิด
“ข้าไม่ได้มีศัตรูที่นี่สักหน่อย เหตุใดจึงมีคนคิดเล่นงานข้า?” คิดไปคิดมา ไป๋เยว่ก็เอ่ยอย่างเคลือบแคลง “ที่จริงเป็นศัตรูของเจ้ากระมัง ข้าถูกเจ้าพัวพันเข้าแล้วใช่หรือไม่?”
หากมีเพียงหมอดูปลอมตัวมา เรื่องก็ยังไม่ร้ายแรงนัก อาจมองว่าเป็นการหยอกล้อที่เกินเลยไปหน่อย แต่เมื่ออีกฝ่ายถูกเปิดโปง กลับลงมือฆ่าปิดปากโดยไม่ลังเล เรื่องนี้ก็ใหญ่โตแล้ว
สิ่งเดียวที่พอให้โล่งใจได้บ้างคือ คนที่ถูกฆ่าคือเซียนพยากรณ์เหนือครึ่ง มิใช่นาง แสดงว่านางยังมีประโยชน์ต่ออีกฝ่าย
เจี่ยนอวี่เองก็ครุ่นคิดอย่างจริงจัง ทว่าคิดอยู่ครู่หนึ่งก็ส่ายหน้าอย่างช้า ๆ “ข้าอยู่ในศาลต้าหลี่ ย่อมเคยล่วงเกินผู้คน อีกทั้งในราชสำนักก็มีฝ่ายตรงข้าม แต่ข้าคิดไม่ออกจริง ๆ ว่าผู้ใดจะลงมือกับเจ้า ทั้งยังฆ่าคนชานเมืองหลวง”