“เช่นนี้ก็ได้หรือ?” เหลียงเหมิงชะงักไปชั่วขณะ พลันสงสัยว่าตนฟังผิดหรือไม่ คนร้ายไม่พอ จึงเอาจำนวนคนมาชดเชยหรือ?
“เหตุใดจะไม่ได้? จงไปสืบดูอีกครั้งว่าคนทั้งสองรู้จักกันหรือไม่ และมีความเกี่ยวข้องกันอย่างไร”
เจี่ยนอวี่กล่าวอย่างเคร่งขรึม เหลียงเหมิงไม่กล้าซักถามอีก จึงรีบออกไป
“พวกเขาไม่เพียงรู้จักกัน แต่ยังสนิทสนมกันมาก กระทั่งร่วมมือกันก่อเหตุด้วยซ้ำ” ไป๋เยว่ผลักถ้วยยาออกไป
“ในที่เกิดเหตุคดีฆาตกรรมตุ๊กตาหิมะ พวกเราพบเส้นผมอยู่หนึ่งเส้นมิใช่หรือ? บัดนี้ดูแล้ว เส้นผมนั้นคงเป็นของโจวซาน แต่โจวซานขาดมือขวา จึงไม่อาจลงมือได้ เมื่อพิจารณาโดยรวม ผู้ลงมือมีโอกาสเป็นหวังข่าน ส่วนโจวซานเป็นผู้เฝ้าดู จากนั้นก็ใช้ตัวตนของโจวซานอำพราง เพื่อเบี่ยงเบนสายตาผู้อื่น และสร้างหลักฐานว่าทั้งสองฝ่ายต่างไม่มีทางเป็นคนร้าย”
เหลียงเหมิงฟังแล้วพลันกระจ่างแจ้ง
“เป็นเช่นนี้เอง คุณหนูไป๋วิเคราะห์ได้ทะลุปรุโปร่งยิ่งนัก” เหลียงเหมิงวิ่งพรวดออกไป “ข้าจะไปจับเจ้าหมอนั่นมาเดี๋ยวนี้ มีโอกาสถึงแปดเก้าส่วนว่าคุณหนูไป๋ถูกเขาผลักตกลงไป”
ไป๋เยว่ลูบคางพลางพยักหน้า กล่าวเสียงเย็นเยียบว่า “ข้าก็เห็นว่าเขาน่าสงสัยที่สุด จากที่พักของเขาไปยังที่พักของหญิงสาวผู้นั้น จำต้องผ่านทะเลสาบเยี่ยนหมิง ไม่แน่ว่าเขาอาจไปฆ่าปิดปากนางก็เป็นได้”
แม้จะเจือเรื่องบาดหมางส่วนตัวอยู่บ้าง แต่ฟังแล้วก็มีเหตุผลยิ่งนัก
“อย่าคิดมากไป เพียงจับคนมาสอบถาม ก็ย่อมรู้ความจริง” เจี่ยนอวี่เห็นว่าวันนี้ไป๋เยว่เสียเปรียบมามาก สีหน้าราวกับพร้อมจะระเบิด จึงเอ่ยปลอบว่า “ต่อให้เขาไม่ยอมรับ ขอเพียงสืบพบว่าหวังข่านกับโจวซานเกี่ยวข้องกัน เรื่องราวทั้งหมดย่อมกระจ่าง”