ฟางหมิงกล่าวว่า “บนภูเขาเถาฮวามีชาวบ้านอาศัยอยู่หลายสิบครัวเรือน พวกเขาดำรงชีพด้วยการล่าสัตว์ เก็บสมุนไพรและของป่าบนเขา เมื่อสามวันก่อนมีสตรีนางหนึ่งหายตัวไป ภายหลังมีข่าวส่งกลับมาว่านางทะเลาะกับบิดามารดาที่บ้าน จึงไปพักอยู่กับญาติในเมืองหลวง วันนี้กลับมีสตรีหายตัวไปอีก...”
เจี่ยนอวี่ได้ยินดังนั้นก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ชอบมาพากล “สตรีที่บอกว่าจะไปพักกับญาติเมื่อสามวันก่อน ยืนยันได้หรือไม่ว่าไปถึงที่นั่นจริง?”
ฟางหมิงสีหน้าเคร่งขรึม “เดิมทีทุกคนไม่ได้สงสัย เพราะสตรีนางนั้นฝากของแทนตัวมาให้ เพื่อนบ้านในหมู่บ้านจึงนำข่าวมาบอก แต่วันนี้กลับมีสตรีหายตัวไปอีก จึงอดคิดมากไม่ได้ เรื่องใดจะบังเอิญถึงเพียงนั้น”
ไป๋เยว่เอ่ยถามอดไม่ได้ “แล้วเพื่อนบ้านคนนั้นเล่า เชื่อถือได้หรือไม่?”
“ปัญหาอยู่ตรงนี้เอง” ฟางหมิงกล่าว “คนผู้นั้นออกเดินทางไกลไปตั้งแต่เมื่อวานซืน คงไม่กลับมาในเร็ววัน อีกทั้งออกไปแล้วสองวัน ต่อให้ตามไปก็ไม่รู้ว่าควรตามไปทางใด”
คนหนึ่งอาจเป็นอุบัติเหตุ สองคนอาจเป็นเรื่องบังเอิญ แต่หากบังเอิญซ้ำแล้วซ้ำเล่า ย่อมเป็นฝีมือคน
ไป๋เยว่กล่าวว่า “เหตุใดจึงคิดว่าสตรีที่หายไปวันนี้ถูกลักพาตัว? ยามนี้อากาศหนาวจัด ทุกแห่งขาวโพลนไปหมด นางอาจหลงทางอยู่บนเขาหรือไม่?”
ฟางหมิงส่ายหน้า “อาตมาก็ไม่แน่ใจ ทว่าบิดามารดาของสตรีนางนั้นเพิ่งมาขอความช่วยเหลือที่วัด พวกเขากล่าวว่าบุตรสาวถูกลักพาตัว เพราะลูกหลานในครอบครัวล้วนเกิดและเติบโตที่นี่ คุ้นเคยกับภูเขาราวกับบ้านของตนเอง โอกาสที่นางจะหลงทางเองจึงน้อยยิ่ง”