“ที่แท้ก็เป็นแก ไอ้หวังอ้วนนี่เอง!”
เย่เฉินแค่นหัวเราะ ไม่ได้รู้สึกแปลกใจเลยสักนิด
หวังเผิงทำงานให้หลินเทียนโยวมาตั้งหลายปี เป็นมือขวาคนสำคัญของอีกฝ่าย ย่อมต้องรู้เรื่องสกปรกที่หลินเทียนโยวแอบทำไว้ไม่น้อย
“พี่อาหลี่ ขอบคุณมาก” เย่เฉินกล่าวยิ้ม ๆ อย่างสุภาพ
“คุณเย่ไม่ต้องเกรงใจ เรียกผมว่าอาหลี่ก็พอ คุณหนูใหญ่สั่งผมไว้แล้วว่าถ้าคุณต้องการความช่วยเหลืออะไรก็บอกได้เลย”
“จริงสิ ทางพี่เหยาเป็นยังไงบ้าง?”
อาหลี่ชะงักไปครู่หนึ่ง น้ำเสียงเคร่งขรึมลงเล็กน้อย “คุณหนูใหญ่กำลังให้ความร่วมมือกับเจ้าหน้าที่กรมความสงบเรียบร้อยอยู่ ทางบริษัทก็สถานการณ์ไม่ค่อยดีนัก คุณชายรองเอาแต่ไม่ยอมปล่อยเรื่องที่ประธานหลินถูกลักพาตัว”
“คุณชายรองคิดจะอ้างว่าคุณหนูใหญ่ละเลยหน้าที่ เพื่อเรียกประชุมผู้ถือหุ้นและบีบให้เธอลงจากตำแหน่ง”
“หึ บีบกันทุกทางจริง ๆ”
เย่เฉินรู้ดีว่าตอนนี้ตัวเองยังช่วยเหยาเซวียนไม่ได้ ทำได้เพียงจดบัญชีแค้นนี้ไว้ก่อน
“อาหลี่ ฝากบอกพี่เหยาให้หน่อยว่า เรื่องของตระกูลหลินครั้งนี้ เย่เฉินคนนี้จะจดจำไว้ ส่วนเรื่องเหยาเจิง ผมจะช่วยเธอเอง”
เย่เฉินเป็นคนแบบนี้ มีแค้นต้องชำระ มีบุญคุณต้องทดแทน
ไม่ว่าจะเป็นหลินเทียนโยวหรือเหยาเจิง เขาก็ไม่ปล่อยไปทั้งนั้น
อาหลี่ที่อยู่อีกฝั่งของสายเงียบไปนาน ก่อนจะเอ่ยช้า ๆ ว่า “คุณเย่ ผมขอขอบคุณแทนคุณหนูใหญ่ด้วย”
“แต่ตระกูลเหยามีรากฐานในเมืองหลวงมณฑลแน่นหนามาก เครือข่ายผู้คนแผ่ไปทั่วสี่มณฑลโดยรอบ อิทธิพลมหาศาล ไม่ใช่ตระกูลทั่วไปจะเทียบได้ คุณเย่ เรื่องของตระกูลเหยา ขอให้คิดให้รอบคอบก่อนลงมือ”