เย่เฉินเงียบไปในทันที
ทั้งเขาและเหยาเซวียนต่างรู้ดีว่า ผู้อยู่เบื้องหลังเรื่องนี้ก็คือหลินเทียนโยวกับเหยาเจิง
แต่ที่จนใจคือพวกเขาไม่มีหลักฐาน
“เย่เฉิน พาหลินชิงอีกับเฉียงจื่อกลับไปก่อนเถอะ เรื่องที่นี่ฉันจะจัดการต่อ ส่วนความร่วมมือกับบริษัทหลิน ฉันจะเร่งผลักดันให้เร็วที่สุด”
เหยาเซวียนเพิ่งพูดจบก็ลุกขึ้น ใบหน้างดงามพลันซีดเผือด โรคเรื้อรังที่ซ่อนอยู่กำเริบขึ้นมาอีกครั้ง
เพียงชั่วพริบตา ร่างกายของเหยาเซวียนก็เย็นเฉียบและแข็งทื่อ ระหว่างคิ้วมีไอสีดำล้อมวนให้เห็นราง ๆ เข้มข้นกว่าเดิมอยู่หลายส่วน ดูท่าจะล้มลงในไม่ช้า
เย่เฉินไหวตัวทัน รีบเข้าไปประคองเธอให้นั่งลง ก่อนวางนิ้วลงบนชีพจรของเหยาเซวียน เขาขมวดคิ้วแล้วกล่าวว่า “ไม่ได้แล้ว โรคของคุณปล่อยไว้ต่อไปไม่ได้ ต้องเริ่มรักษาโดยเร็ว ไม่อย่างนั้นจะทิ้งรากโรคไว้”
ตอนนี้เหยาเซวียนพิงไหล่เย่เฉิน ตัวสั่นระริก ราวกับก้อนน้ำแข็งที่เย็นมานับพันปี ไม่อาจสัมผัสถึงความอบอุ่นได้แม้แต่น้อย แม้แต่ลมหายใจที่พ่นออกมาก็ยังเย็นเฉียบ
เย่เฉินตัดสินใจเด็ดขาด กัดปลายนิ้วชี้ของตัวเองจนเลือดซึม แล้วส่งไปแตะริมฝีปากเหยาเซวียน
“ไม่เอา...คราวก่อนเราตกลงกันแล้วไม่ใช่เหรอว่าจะไม่ใช้วิธีนี้อีก อื้อ ๆ ๆ~”
เย่เฉินไม่เปิดโอกาสให้เธอปฏิเสธ ยัดนิ้วเข้าไปในปากเหยาเซวียนอย่างไม่ปรานี
“ถึงเวลาแบบนี้แล้ว คุณยังจะสนใจเรื่องนั้นอีกเหรอ? ถ้าชักช้าต่อไป ชีวิตคุณได้จบแน่”
เย่เฉินวางมือข้างหนึ่งลงบนแผ่นหลังของเหยาเซวียนเบา ๆ แล้วโคจรพลังเต็มกำลัง เพื่อช่วยเธอข่มปราณเย็นเยียบในร่างกาย