ชายชราคว้าแขนเย่เฉินไว้ ดวงตาขุ่นมัวฉายแววประหลาดใจ รีบถามว่า “เธอ... เธอเคยได้ยินชื่อสมุนไพรพวกนี้มาจากไหน?”
สมุนไพรเหล่านี้ไม่ได้ล้ำค่าอะไรนัก แต่เป็นของหายากมาก และสมุนไพรแต่ละชนิดล้วนมีพิษถึงตาย
เย่เฉินเอ่ยชื่อสมุนไพรทีเดียวเจ็ดแปดชนิด ใครไม่รู้คงนึกว่าเขาจะเอาไปปรุงยาพิษ
“ลุงนี่แปลกคนจริง ๆ ตกลงมีหรือไม่มี ถ้าไม่มีก็จะไปถามร้านอื่น”
เย่เฉินรู้สึกว่าชายชราคนนี้ท่าทางไม่ค่อยปกติ คิดไม่ถึงว่าอีกฝ่ายจะหันหลังพรวดเข้าไปในร้าน รื้อค้นอยู่พักหนึ่ง ก่อนจะเดินออกมาพร้อมเถาวัลย์สีน้ำตาลดำ ลำต้นขรุขระเป็นปุ่มปม
เถาวัลย์ผีแห้ง?!
ลุงคนนี้มีจริง ๆ ด้วย!
“ปึก”
ชายชราวางเถาวัลย์ผีแห้งลงบนโต๊ะแล้วพูดว่า “พ่อหนุ่ม พูดกันตามตรงนะ สมุนไพรที่เธอบอกเมื่อกี้ ฉันมีหมด ถึงไม่มีของอยู่ในร้าน ฉันก็หาทางเอามาให้ได้”
“ถ้าอย่างนั้นก็ดีเลยครับคุณลุง ไม่คิดว่าร้านเล็ก ๆ ของคุณลุงจะมีของดีไม่น้อย”
เย่เฉินเอื้อมมือไปหยิบเถาวัลย์ผีแห้ง แต่ชายชราไวกว่า ชิงคว้ากลับไปก่อน
“เดี๋ยวก่อน ฉันยังพูดไม่จบเลย วัยรุ่นนี่ใจร้อนจริง ๆ”
ชายชราเดินวนรอบเขา พลางกวาดตามองเย่เฉินไม่หยุด ท่าทางราวกับกำลังตรวจม้า แทบจะง้างปากเย่เฉินดูฟันอยู่แล้ว
“พ่อหนุ่ม ซื้อสมุนไพรพวกนี้ไปทำอะไร?” ชายชราลูบเคราสองสามเส้นตรงคาง ทำท่าราวกับผู้รู้เคร่งขรึม
“รักษาโรคสิครับ ไม่งั้นจะเอาไปทำอะไร?”