“เย่เฉิน นายจงใจใช่ไหม?”
ดวงตาคู่สวยของเหยาเซวียนเอ่อคลอด้วยหยาดน้ำตาเป็นประกาย เธอจ้องเย่เฉินเขม็ง มือที่จับขอบถังไม้เกร็งจนเส้นเลือดปูดขึ้นมา
“ผมบอกคุณล่วงหน้าแล้วไม่ใช่เหรอว่าแช่ยาสมุนไพรแล้วจะมีปฏิกิริยาบางอย่าง” เย่เฉินยักไหล่ ทำหน้าซื่อพลางตอบ
“แต่คุณไม่ได้บอกนี่ว่าจะปวดขนาดนี้ เจ็บจะตายอยู่แล้ว”
เหยาเซวียนปาดน้ำตา ก่อนถามเสียงอ่อนว่า “ฉันกินยาแก้ปวดสักเม็ดได้ไหม?”
“กินแล้วจะยิ่งเจ็บกว่าเดิม!”
เหยาเซวียนแทบอยากร้องไห้ ทั้งชีวิตไม่เคยรู้สึกคับข้องใจขนาดนี้มาก่อน
“อย่าร้อง ๆ เก็บน้ำตาไว้หน่อย เดี๋ยวจะเจ็บกว่านี้อีก”
ทุกคำของเย่เฉินแทงใจดำ เหยาเซวียนไม่ร้องแล้ว แต่ตอนนี้อยากฆ่าคนแทน
“บอกฉันมาก่อนว่าอาการแบบนี้จะเกิดขึ้นอีกกี่ครั้ง” เหยาเซวียนรีบถาม
“เอ่อ...ไม่มากหรอก น่าจะอีกสักห้าหรือหกครั้ง แล้วอาการครั้งต่อ ๆ ไปจะรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ แถมแต่ละครั้งก็จะนานขึ้นด้วย”
เหยาเซวียนหน้าเคร่งขรึม ในหัวตอนนี้มีเพียงความคิดเดียว คือจะตายตกไปตามกันกับเย่เฉิน
ไม่นาน อาการจากการแช่ยาระลอกที่สองก็เริ่มขึ้น
ครั้งนี้รุนแรงกว่าครั้งก่อนมาก เป็นความเจ็บปวดที่แทรกซึมลึกถึงกระดูก แถมยังปวดไปทั่วทั้งร่าง
เหยาเซวียนรู้สึกราวกับตกลงไปในหลุมที่เต็มไปด้วยเข็มหนาม ไม่ว่าจะหนีอย่างไรก็หลบไม่พ้น
“อ๊าก!!! เย่เฉิน ช่วยฉันด้วย!”
เหยาเซวียนเจ็บจนอยากปีนออกจากถัง เย่เฉินจึงรีบกดเธอไว้
“อดทนไว้ก่อน ไอเย็นในร่างกายคุณถูกน้ำยากระตุ้นให้ออกมาแล้ว ถ้าออกจากการแช่ยาตอนนี้ ไอเย็นจะบุกเข้าสู่เส้นลมปราณทันที ถึงตอนนั้นต่อให้เป็นเซียนก็ช่วยไม่ไหว”