ผ่านไป 2 ชั่วโมง น้ำยาในถังไม้ที่ดำสนิทราวกับหมึกก็ค่อย ๆ ใสขึ้นมาก
หลังจากเย่เฉินดูดซับพลังยาส่วนสุดท้ายเข้าสู่ร่างกายของเหยาเซวียน เขาจึงค่อย ๆ ถอนมือกลับได้อย่างวางใจ ก่อนจะหมดเรี่ยวแรงพิงขอบถัง
“เฮ้อ~”
เย่เฉินผ่อนลมหายใจขุ่นมัวออกมายาว ๆ เขาใกล้ถึงขีดจำกัดแล้ว
เมื่อมองอีกที เหยาเซวียนกลับหลับไปอย่างสบายตัว
ตอนนี้พอเย่เฉินถอนมือออก ร่างของเธอก็เอนหงายมาทันที จนตกลงในอ้อมแขนของเขาเต็ม ๆ
“อ๊ะ!”
เหยาเซวียนร้องตกใจ ก่อนจะพบว่าแก้มของตัวเองแนบอยู่กับกล้ามอกแน่นแข็งของเย่เฉิน กลิ่นฮอร์โมนของชายหนุ่มเต็มวัยพุ่งเข้าจมูก ทำให้หัวใจของเธอเต้นระรัว
“เย่เฉิน นาย...”
เหยาเซวียนเงยหน้าขึ้นอย่างหงุดหงิด พอดีกับที่เห็นใบหน้าน่าหมั่นไส้ของเย่เฉิน และสายตาของเจ้าหมอนี่ก็ดูเหมือนจะมองเห็นบางส่วนของร่างกายเธอเข้าอย่างจัง
“เย่เฉิน ไอ้คนสารเลว!”
เหยาเซวียนคิดว่าเย่เฉินจงใจ เรื่องเก่าผสมเรื่องใหม่ เธอยกมือขึ้นตบเขาทันที
แรงไม่มาก แต่เสียงดังชัดเจน
พอตบเสร็จ เหยาเซวียนเองก็ชะงักไป
“เย่เฉิน ขอโทษนะ เมื่อกี้ฉันอารมณ์ร้อนเกินไป”
เหยาเซวียนรีบลุกจากอ้อมแขนของเย่เฉิน แต่เขากลับนั่งนิ่งอยู่ตรงนั้นราวกับรูปปั้น เพียงมองเธอเงียบ ๆ รอยแดงบนใบหน้าปรากฏชัดเจน
ตอนนั้นเองเหยาเซวียนถึงสังเกตว่าเส้นผมของเย่เฉินเปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อ แววตาเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้าและไร้เรี่ยวแรง ใบหน้าซีดลงเล็กน้อย ราวกับเพิ่งผ่านการทรมานอย่างแสนสาหัสมา