เย่เฉินชะงักไปเล็กน้อย แววตาฉายความเหี้ยมเกรียมขึ้นมาวูบหนึ่ง ก่อนถามว่า “อยู่ที่ไหน?”
“ที่บ้านเก่าซอมซ่อที่นายเคยอยู่ คนที่ช่วยเช่าห้องให้เธอคือซูเจียว แฟนเก่าของนาย”
“ซูเจียว?”
เย่เฉินแค่นหัวเราะแล้วพูดว่า “ตอนนี้หวังเผิงถูกหลินเทียนโยวเขี่ยทิ้งแล้ว แต่ซูเจียวคนนี้ยังไม่ยอมทิ้งเขา ดูท่าจะเป็นรักแท้สินะ”
อาหลี่ไม่ได้รับมุก เขาถามว่า “คุณเย่ ต่อไปจะให้ทำยังไงครับ จับตัวเขามาไหม?”
“ไม่ต้อง ตอนนี้ช่วยจับตาดูไว้ก่อน รอให้ดึกกว่านี้หน่อย ฉันจะไปกับพวกนาย”
“ได้ครับ”
เย่เฉินวางสายแล้วขับรถกลับไปยังวิลล่าที่โครงการหยกมังกร
เขาบังเอิญเจอเหยาเซวียนที่หน้าประตู เธอสวมกระโปรงยาวสีขาว รวบผมลวก ๆ ด้วยปิ่นปักผม กำลังถือบัวรดน้ำรดดอกไม้
“กลับมาแล้วเหรอ”
เหยาเซวียนมีรอยยิ้มบาง ๆ แต้มมุมปาก สีหน้าผ่อนคลายสบายใจ น้ำเสียงราวกับภรรยาที่กำลังรอสามีกลับบ้าน
“พี่เหยา ทำไมกลับมาแล้วล่ะ เรื่องทางบริษัทจัดการเรียบร้อยหรือยัง?” เย่เฉินถาม
“เรื่องทางตระกูลหลินแก้ไขเรียบร้อยแล้ว ส่วนเรื่องที่เหลือยังจัดการไม่ได้ เหยาเจิงตั้งใจจะจัดประชุมผู้ถือหุ้นสัปดาห์หน้า แล้วร่วมมือกับคนอื่นเพื่อถอดถอนฉัน”
ตอนเหยาเซวียนพูด สีหน้าของเธอกลับผ่อนคลายไร้กังวล ราวกับกำลังเล่าเรื่องของคนอื่นอยู่
“เดี๋ยวนะพี่เหยา พวกเขาจะถอดถอนพี่อยู่แล้ว ยังมีอารมณ์มารดน้ำต้นไม้อีกเหรอ?”
เย่เฉินไม่เข้าใจเอาเสียเลย