ฉินหว่านถลึงตามองเย่เฉินอย่างไม่สบอารมณ์ ถึงอย่างไรเธอก็เป็นผู้หญิง อยู่ ๆ ต้องมาใกล้ชิดกับผู้ชายแปลกหน้าแบบนี้ ใครจะไม่เขินกันล่ะ
ยิ่งไปกว่านั้น เธอไม่ได้เป็นฝ่ายทำแบบนี้เองเสียหน่อย ร่างกายของเธอไม่มีแรงขยับเลยต่างหาก
เย่เฉินประคองฉินหว่านให้นั่งดี ๆ ก่อนเอ่ยว่า “ยัยตัวแสบ ถึงนิสัยของเธอจะไม่น่าคบเท่าไหร่ แต่เรื่องนี้ฉันก็มีส่วนผิด แน่นอนว่าเธอผิดเป็นหลัก ส่วนฉันผิดเป็นรอง”
“ฉันชื่อฉินหว่าน ไม่ใช่ยัยตัวแสบ!” ฉินหว่านแก้เสียงเบา พลางสวมเสื้อคลุมกลับเข้าไป
“ได้ ๆ ฉินตัวแสบ”
เย่เฉินคร้านจะสนใจเธอ จึงพูดต่อว่า “เอาละ ฉันขอโทษเธอก่อน ขอโทษนะ”
“แต่โสมร้อยตะวันต้นนั้นฉันต้องเอาไป ฉันไม่ได้ตั้งใจแย่งยาของเธอ แต่ต้องเอาไปรักษาคน”
พอได้ยินว่าเย่เฉินแย่งยาไปเพื่อช่วยคน ความรู้สึกที่ฉินหว่านมีต่อเขาก็ดีขึ้นไม่น้อย
ในฐานะหัวหน้าหน่วยที่อายุน้อยที่สุดของสำนักงานรักษาความสงบเมืองตงไห่ ฉินหว่านมีเลือดร้อนและสำนึกแห่งความยุติธรรมแรงกล้าไม่ต่างจากผู้ชาย
แต่เพราะเธอเป็นผู้หญิง ทั้งยังชอบเอาชนะ ต่อให้เป็นรุ่นพี่ที่อายุมากกว่าเธอหลายปีก็ยังสู้เธอไม่ได้ นั่นจึงทำให้เธอรู้สึกเหนือกว่าคนรุ่นเดียวกัน
การปรากฏตัวของเย่เฉินกลับทำลายความรู้สึกเหนือกว่าของเธอลงจนหมดสิ้น แถมยังเป็นการพ่ายแพ้ในด้านที่เธอถนัดที่สุดอีกด้วย
มีเพียงแบบนี้ ฉินหว่านถึงจะยอมมองเย่เฉินว่าอยู่ในระดับเดียวกับเธอ หรืออาจสูงกว่าด้วยซ้ำ
เย่เฉินถามต่อว่า “แล้วเธอจะเอาโสมร้อยตะวันไปทำอะไร? ตัวยาของมันรุนแรง ทั้งยังมีฤทธิ์เป็นหยาง ไม่เหมาะกับผู้หญิงเลย”