ปีฉงเจินที่ 11 เดือนสิบสอง วันที่ 12
จวี้ลู่ เจี่ยจวง
หิมะสีแดงผืนกว้างถูกปกคลุมด้วยหิมะใหม่บาง ๆ อีกชั้นหนึ่ง คล้ายแพรแดงคลุมทับด้วยผ้าขาว
รอยเท้าเปื้อนโคลน ซากศพที่ล้มตาย และด้ามลูกธนูที่เรียงแน่นดาษดื่น รวมถึงดินไหม้เกรียมดำคล้ำจากแรงระเบิดของดินปืน กระจัดกระจายราวรอยด่างบนแพรแดง มองเห็นได้ทุกหนแห่ง
บนคันดินกลางลานกว้าง ธงขาดวิ่นหลายผืนโบกสะบัดท้าลมหนาวอย่างไม่ยอมจำนน อักษร ‘ลู่’ บนธงเลอะคราบเลือดจนแทบมองไม่ออก
หลังคันดิน ทหารกว่าสามพันคนพิงกายอยู่บนพื้นหิมะ หอบหายใจอย่างหนัก
ตั้งแต่ฟ้าสางจนบัดนี้ พวกเขาต้านการบุกของเจี้ยนหนูได้สองครั้ง ดินปืนและลูกธนูหมดสิ้นไปนานแล้ว
ส่วนเสบียงก็ขาดมา 6 วัน เมื่อคืนวานหลังแบ่งเนื้อม้าชิ้นสุดท้ายกันหมด ทุกคนต่างรู้ชะตาของวันนี้แล้ว
“ในเมื่อยังยกดาบไหว ก็จงสังหารเจี้ยนหนูให้ได้อีกสักหลายคน!”
เมื่อคืนผู้บัญชาการทัพใหญ่บอกพวกเขาเช่นนี้
“ท่านผู้บัญชาการทัพใหญ่ กองทัพเจี้ยนหนูใกล้ปิดล้อมสำเร็จแล้ว อีกหนึ่งเค่อพวกมันจะเปิดฉากโจมตีใหญ่” ทหารเก่าคนหนึ่งซึ่งมีผ้าพันแผลพันรอบอก คลานลงจากคันดินแล้วมองชายวัยกลางคนในชุดไว้ทุกข์เบื้องหน้า
ใบหน้าชายวัยกลางคนเปื้อนคราบเลือดและเขม่าควัน เขาหลับตาพิงกายอยู่กับเนินดินอย่างไม่ใส่ใจ ลูกธนูดอกหนึ่งยังปักอยู่บนไหล่ซ้าย ซี่โครงด้านขวามีแผลฉีกเปิดเป็นทางยาว ผ้าพันแผลเปื้อนเลือดบนร่างแข็งเป็นเกราะน้ำแข็งไปนานแล้ว
ชายวัยกลางคนลืมตาขึ้นฉับพลัน ดวงตาคู่นั้นสุกสว่างยิ่งนัก เขายิ้มออกมาเงียบ ๆ ทว่าพอแสยะปากกว้างเกินไป แผลก็พลันกระตุก มุมปากสั่นระริกด้วยความเจ็บปวด
เขาลุกขึ้นยืน มองเหล่าสหายร่วมรบโดยรอบ
คนเหล่านี้มาจากทั่วสารทิศ มีทั้งทหารอาสาจากอี๋ซิง มณฑลเจียงซู บ้านเกิดของเขา ตลอดจนทหารครัวเรือนจากอานฮุย ซานซี หูกว่าง เจียงซี และเจ้อเจียง ส่วนที่มีจำนวนมากที่สุดยังคงเป็นบุตรชายชาวเหอเป่ย์
นี่คือทัพเทียนสงของเขา เขาจำใบหน้าทุกคนได้ และทุกคนล้วนเป็นผู้ที่เขาชักชวนเข้ากองทัพด้วยตนเอง
นับแต่ปีฉงเจินที่ 6 ทัพเทียนสงก็ติดตามเขาขึ้นเหนือเพื่อช่วยราชสำนัก ปราบกบฏชาวนา รอยเท้าย่ำผ่านดินแดนต้าหมิงไปกว่าครึ่ง
แต่บัดนี้ เกรงว่านี่จะเป็นศึกสุดท้ายแล้ว
“กลัวตายหรือไม่” ลูเซี่ยงเซิงเอ่ยขึ้นกะทันหัน พลางมองเหล่าสหายเก่าแก่โดยรอบ
เงียบงันอยู่เนิ่นนาน ในที่สุดทหารเก่าคนนั้นก็แสยะยิ้ม เผยฟันเปื้อนเลือดออกมา
“ข้าสังหารเจี้ยนหนูไปสี่คน นับว่าคุ้มแล้ว!”
“ข้าหกคน!”
“ข้าเจ็ดคน!”
“ข้าสิบแปดคน ใครเทียบข้าได้บ้าง! เสียแต่ท้องไม่เอาไหน หิวจนร้องโครกคราก!”
“ฮ่า ๆ ๆ!”
...
“พอแล้ว พักจนพอแล้วก็ถึงคราวไปสังหารคน!” ลูเซี่ยงเซิงเห็นเหล่าสหายเริ่มประชันกันอีก จึงรีบยกมือห้าม “พวกเราได้รับพระมหากรุณาธิคุณจากแผ่นดินมาหลายชั่วคน บัดนี้ย่อม...”
“ย่อมเป็นเวลาตอบแทนด้วยชีวิต! ท่านผู้บัญชาการทัพใหญ่ ข้าท่องจำได้ขึ้นใจแล้ว!” ทหารเก่ารับคำต่อจากเขา พลางประคองลูเซี่ยงเซิงขึ้นไปยืนบนคันดิน จากนั้นล้วงพุทราแดงลูกหนึ่งออกจากอกเสื้อ ยัดใส่มือเขา
นี่คือเสบียงที่ชาวบ้านมอบให้พวกเขา นายกองผู้หนึ่งยกให้ตน แต่ตนเสียดายไม่กล้ากิน บัดนี้มาถึงทางตันแล้ว จึงมอบให้ท่านผู้บัญชาการทัพใหญ่เติมกำลังดีกว่า
ลูเซี่ยงเซิงมองพุทราแดงในมือ ดวงตาแดงก่ำ เขาเก็บมันใส่อกเสื้อเงียบ ๆ แล้วทอดสายตามองลงไปใต้คันดิน
เบื้องล่างมีทหารกองทัพชิงแน่นขนัดถึงสามหมื่นนาย เป็นทหารม้าสองหมื่น ทหารราบหนึ่งหมื่น
ตรงกลางมีธงทัพผืนใหญ่ปักสูงตระหง่าน นั่นคือธงใหญ่ของแม่ทัพใหญ่หยางอู่ จวิ้นอ๋องเค่อฉิน เยว่ทัว ผู้บัญชาการกองทัพชิงในศึกครั้งนี้
ใต้ธงใหญ่คือกองทหารราบที่เรียงเป็นขบวนต่อเนื่อง หอกยาวดุจป่า ประกอบด้วยทหารช่วยรบมองโกล ทาสเปาซี และชาวฮั่นที่ถูกกวาดต้อนมา
สองปีกของขบวนทหารราบคือทหารม้าแปดกองธงนับไม่ถ้วนที่ปรับความเร็วและระยะห่างของม้า รวมทั้งทหารม้าเหล็กมองโกลซึ่งยอมสวามิภักดิ์ต่อกองทัพชิง!
“เทียนสง!” ลูเซี่ยงเซิงสูดหายใจลึก ชูกระบี่ฮ่องเต้ที่มีรอยบิ่นอยู่หลายแห่งขึ้น
“อยู่พร้อม!” ทหารสามพันคนขานรับพร้อมกัน เสียงสะเทือนทั่วทุ่ง
ลูเซี่ยงเซิงกระโจนขึ้นบนคันดิน ชี้กระบี่ไปเบื้องหน้า “สังหาร!”
เสียงนกหวีดยาวกังวานขึ้น ทหารที่เหลือรอดของทัพเทียนสงสามพันนายกระโดดลงจากคันดินพร้อมกัน เปล่งคำว่า ‘สังหาร’ กึกก้องสะเทือนทั่วทุ่ง!
“สังหาร!!!”
ทหารที่เหลือสามพัน ปะทะกองทัพชิงสามหมื่น
ทัพเทียนสงสามพันนายประหนึ่งเหล็กเย็นก้อนหนึ่งพุ่งกระแทกลงในกระทะน้ำมันเดือดของกองทัพชิง
ภายใต้การระดมยิงธนูและปืนใหญ่ที่เหนือกว่าอย่างเด็ดขาด พวกเขาแลกชีวิตสหายร่วมรบเกือบพันคน ในที่สุดก็ได้โอกาสประชิดตัวทหารราบเจี้ยนหนูกลุ่มนี้
ลูเซี่ยงเซิงแทงกระบี่สังหารเจี้ยนหนูที่ถือโล่คนหนึ่ง หลบหอกยาวสามเล่มที่แทงเข้ามาจากด้านข้างได้ ทว่าบาดแผลบนร่างทำให้เคลื่อนไหวไม่สะดวก เขาจึงถูกหอกยาวจากด้านขวาแทงเข้าที่ท้อง
แต่เขากลับไม่ถอย รวบมือฟันด้ามหอกหัก แล้วพุ่งไปข้างหน้าทั้งที่ยังมีด้ามหอกคาอยู่ ก่อนแทงกระบี่ยาวเข้าลำคอทหารถือหอก
“ท่านผู้บัญชาการทัพใหญ่ ระวัง!” ทหารเก่าคนหนึ่งตะโกนลั่น ในชั่วขณะที่เฉียดฉิว เขาใช้ร่างรับคมดาบใหญ่ที่ฟันมาจากอีกทิศ จากนั้นฟันดาบยาวในมือเข้าใส่อกศัตรูสุดแรง ก่อนกอดซากศพอีกฝ่ายล้มลงอย่างหมดเรี่ยวแรง
ลูเซี่ยงเซิงไม่มีเวลาคร่ำครวญ เขากัดฟันทนเจ็บดึงหัวหอกออก แล้วใช้ผ้าคาดเอวชุดไว้ทุกข์รัดปากแผลแน่น
เลือดยังคงทะลักออกมาไม่หยุด ทว่าเขากลับไม่รู้สึกเจ็บแล้ว มีเพียงความรู้สึกร้อนผ่าวแผ่ไปทั่วร่าง
กองทัพชิงโถมเข้ามาดุจคลื่นซัด กระแทกเข้ากับโขดหินอย่างทัพเทียนสงทีละชั้น
โขดหินถูกคลื่นซัดซ้ำแล้วซ้ำเล่า กัดกร่อน หลุดร่อน และแตกสลายลงทีละชั้น
แม้ยามนี้จำนวนผู้บาดเจ็บล้มตายของทัพเทียนสงจะยังน้อยกว่า แต่ลูเซี่ยงเซิงรู้ว่าพวกเขาไม่มีทางฝ่าวงล้อมออกไปได้แล้ว
กำลังพลแตกต่างกันเกินไป ทหารม้าเริ่มเจาะกระบวนทัพจากสองปีก เปรียบดังค้อนยักษ์สองอันกระแทกเข้าใส่โขดหินแห่งนี้
ทุกครั้งที่ทหารม้าเจาะกระบวนทัพ ย่อมหมายถึงสหายเก่าแก่หลายคน หรือกระทั่งหลายสิบคนล้มลง
ลูเซี่ยงเซิงฟันปลิวทหารม้าคนหนึ่งที่ทะลวงเข้ามาในกระบวนทัพ มองธงใหญ่ของกองทัพชิงเคลื่อนใกล้เข้ามา ในใจกลับสงบนิ่งลงอย่างน่าประหลาด
เขาเป็นบัณฑิตจิ้นซื่อแห่งปีเทียนฉี่ที่ 2 เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋น จึงรู้ดีว่าการแย่งชิงอำนาจระหว่างพรรคพวกในราชสำนักไม่อาจช่วยต้าหมิงได้ ด้วยความอับจนหนทางจึงละงานบุ๋นหันมารับราชการทหาร รับกระบี่ฮ่องเต้มาถึงสามครั้ง ปราบกบฏท้องถิ่นหลายครา และยังเคยรบกับเจี้ยนหนูกลุ่มนี้มาหลายศึก
ศึกนี้จะเป็นถ้อยคำสุดท้ายของทัพเทียนสง
น่าเสียดายที่คงไม่ได้เห็นฝ่าบาทคืนความเป็นธรรมให้ทัพเทียนสงแล้ว!
“กวนอวี่ปลงศีรษะ หม่าเยวี่ยนห่อร่างด้วยหนัง บัดนี้ก็ถึงคราวนี้แล้ว!” ลูเซี่ยงเซิงตะโกนก้อง หันกลับไปมองสหายเก่าของตน เหลืออยู่ไม่ถึง 1,200 คนแล้ว
“สังหาร!” สิ้นเสียงของลูเซี่ยงเซิง สหายเก่าที่อยู่เบื้องหลังก็เริ่มพุ่งไปข้างหน้า ตรงเข้าหาธงใหญ่ของกองบัญชาการกลางเจี้ยนหนู
แต่ในยามนั้นเอง เสียงกีบม้าดังก้องราวฟ้าร้องแว่วมาจากทิศตะวันออกเฉียงใต้อย่างฉับพลัน
แรกเริ่มมีเพียงเส้นสีดำเส้นหนึ่งบนขอบฟ้า
จากนั้นเส้นสีดำก็ขยายใหญ่ขึ้นอย่างรวดเร็ว กลายเป็นกระแสน้ำหลากที่โถมทะลัก
เสียงกีบม้าดังขึ้นเรื่อย ๆ จนโคลนเลือดยังกระเพื่อมไหว!
“ท่านผู้บัญชาการทัพใหญ่ ดูเร็ว! กองหนุนมาแล้ว!”
“ทหารม้า เป็นทหารม้าของพวกเรา! กองทัพกวานหนิง!” ทหารเก่าคนหนึ่งตะโกนอย่างตื่นเต้น น้ำเสียงเปี่ยมความยินดี
แต่เสียงยินดีนั้นกลับหยุดชะงักลงฉับพลัน
เพราะเขาเห็นธงผืนใหญ่พื้นสีดำสนิท ปักลวดลายมังกรทองร่ายรำอย่างบ้าคลั่ง นำหน้าขบวนทัพมา!
ธงพิธีการของฮ่องเต้!
ลูเซี่ยงเซิงก็เห็นเช่นกัน
“เป็นไปไม่ได้ เป็นไปไม่ได้! ฝ่าบาทจะเสด็จมาที่นี่ได้อย่างไร!” ลูเซี่ยงเซิงเบิกตากว้าง คราบเลือดบนใบหน้าแตกระแหง
ในเวลาเดียวกัน เยว่ทัวก็ผุดลุกขึ้นจากเก้าอี้ในกองบัญชาการกลางของกองทัพชิง น้ำเสียงเต็มไปด้วยความตะลึง “ธงมังกร? ฮ่องเต้แห่งแคว้นหมิงหรือ?”
เขาตกลงกับเกาฉี่เฉียนไว้แล้วว่า จะไม่โจมตีค่ายใหญ่ของกองทัพกวานหนิง เพื่อแลกกับการที่เกาฉี่เฉียนไม่ส่งกำลังไปช่วยลูเซี่ยงเซิง
แล้วธงพิธีการของฮ่องเต้ที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันยามนี้หมายความว่าอย่างไร?
พระองค์เสด็จมาจากที่ใด?
การปรากฏของธงพิธีการฮ่องเต้ทำให้สนามรบชะงักงันไปชั่วขณะ
มีเพียงทหารม้าเหล็กกวานหนิงสามพันนายที่ยังคงพุ่งทะยานด้วยความเร็วไม่ลดลง กลับเร่งความเร็วขั้นสุดท้ายระหว่างบุกทะลวง
ทหารม้านับพันม้วนพาหิมะมา เสียงกีบม้าดังกึกก้องประหนึ่งฟ้าร้อง
เฉาเปี้ยนเจียวนำหน้า หอกยาวในมือประหนึ่งมังกร เขาแผดเสียงคำราม “พวกเจ้า จงบุกทะลวงแนวข้าศึก!”
“สังหาร!!!”
“สังหาร!!!”
“สังหาร!!!”
ทหารม้าเหล็กสามพันนายพุ่งเข้าเจาะปีกกองทัพชิงอย่างดุดัน ด้วยใจมุ่งสู่ความตาย!
เสียงปืนไฟระเบิดดังต่อเนื่อง ตามมาด้วยแสงดาบวูบวาบและลูกธนูยาวที่พุ่งกระจายเต็มฟ้า
กระบวนทัพกองทัพชิงที่ไม่ทันตั้งตัวพลันปั่นป่วน!
กระบวนทัพปิดล้อมที่เยว่ทัววางแผนไว้อย่างพิถีพิถัน ถูกแรงโจมตีฉับพลันกระแทกประหนึ่งเครื่องเคลือบที่ถูกค้อนยักษ์ทุบ เพียงชั่วพริบตาก็ถูกเจาะทะลวง!
ธงพิธีการฮ่องเต้ผืนนั้น ภายใต้การคุ้มกันของทหารองครักษ์ชุดเกราะดำ 50 นาย มุ่งตรงไปยังลูเซี่ยงเซิงตามช่องโหว่ที่ทหารม้าเหล็กกวานหนิงเจาะเปิดไว้
ทหารเทียนสงที่ยังมีชีวิตอยู่ล้วนมองเห็น
พวกเขาเห็นธงพิธีการฮ่องเต้ เห็นชายหนุ่มร่างผอมเพรียวผู้หนึ่งถูกมัดขาทั้งสองไว้กับท้องม้า กำลังถือกระบี่บุกตะลุยท่ามกลางกองทัพที่สับสนวุ่นวาย เลือดชโลมกางเกงจนแดงฉาน แต่ยังคงตะโกนสุดเสียง
“เจิ้นอยู่ร่วมเป็นร่วมตายกับพวกเจ้า!”
เสียงนั้นฝ่าลมและหิมะ ฝ่าความโกลาหลของการสังหาร แว่วถึงหูทุกคนอย่างชัดเจน
ประหนึ่งสายฟ้าผ่าฉีกความมืดแห่งการรอความตายออกเป็นเสี่ยง
ลูเซี่ยงเซิงยืนนิ่ง มองธงผืนนั้นที่ใกล้เข้ามาทุกขณะ และมองชายหนุ่มที่ยังคงบุกไปข้างหน้าไม่หยุด
น้ำตาสองสายไหลออกจากดวงตา ปะปนคราบเลือดแห้งแล้วไหลลงมา
“นับแต่โบราณมา บุญคุณยิ่งใหญ่กว่าการช่วยฮ่องเต้ย่อมไม่มี บัดนี้ฮ่องเต้เสด็จมาช่วยเจ้าแล้ว ลูเซี่ยงเซิง ชีวิตนี้ของเจ้าจะมอบให้ผู้ใดอีก?”
เขาชูดาบฮ่องเต้ที่หักแล้วขึ้นฉับพลัน รวบรวมเรี่ยวแรงทั้งชีวิต ตะโกนก้องไปทางธงมังกร เป็นเสียงร้องที่กังวานที่สุดในชีวิต!
“ทัพเทียนสง เป่านกหวีด รับเสด็จ!”