ด้วยขวัญกำลังใจที่ถูกปลุกเร้าจากการได้ต้อนรับขบวนเสด็จของฮ่องเต้ ทหารเทียนสงที่เหลืออยู่ 1,200 นายก็ปะทุเจตจำนงต่อสู้ขึ้นอย่างแรงกล้าที่สุดในชีวิต
ที่แท้ฮ่องเต้ผู้ประทับบนบัลลังก์มังกรไม่เคยลืมพวกเขาเลย!
ในใจพวกเขามีเพียงความคิดเดียว นั่นคือเข้าใกล้ฮ่องเต้ให้มากขึ้น ใกล้ขึ้นอีก และใกล้เข้าไปอีก!
ทหารที่เหลือรอดจากทัพเทียนสงพุ่งทะลวงทหารราบกองทัพชิงที่ดาหน้ามาดุจกระแสน้ำเชี่ยวกราก แล้วบดขยี้ทหารม้าหนักกองทัพชิงดุจค้อนเหล็ก ด้วยพลังที่ไม่มีผู้ใดต้านทานได้ ก่อนมุ่งหน้าเข้าหาธงมังกรของฮ่องเต้
ขณะเดียวกัน ธงมังกรของฮ่องเต้ก็เคลื่อนเข้าหาทหารผ่านศึกกลุ่มนี้ ผู้ไม่หวั่นต่อความเป็นความตาย ภายใต้การเจาะทะลวงแนวรบของทหารม้าเหล็กกวานหนิง
ทหารม้าเหล็กสามพันนายของเฉาเปี้ยนเจียวแบ่งออกเป็นสองทาง ก่อนเข้าปะทะกับทหารที่เหลือจากทัพเทียนสงเพียงชั่วขณะ ราวกับซักซ้อมมาแล้วนับครั้งไม่ถ้วน พวกเขาเปรียบเสมือนดาบแดงฉานสองเล่มที่ฟาดฟันผ่าแนวกองทัพชิงซึ่งโอบล้อมทัพเทียนสงอยู่ทั้งสองฟากอย่างดุดัน
“ผู้บัญชาการลู ขึ้นม้า!” จูโหยวจี่ยนตะโกนก้องใส่ทหารที่เหลือเหล่านี้ขณะควบม้าห้อตะบึง จากนั้นม้าสำรองของทหารม้าเหล็กกวานหนิงที่ตามหลังมาก็ถูกทิ้งไว้ให้พวกเขาอย่างรวดเร็ว
ภาพที่ปรากฏในสนามรบกลับนองเลือดและรุนแรงยิ่งกว่าฉากการพบกันของฮ่องเต้กับขุนนางที่เขาคาดคิดไว้
เขาถึงกับไม่กล้ารั้งบังเหียนเพื่อเอ่ยกับลูเซี่ยงเซิงแม้เพียงคำเดียว
แต่มีเรื่องหนึ่งที่เขายืนยันได้แล้ว!
โลกในความฝัน รวมถึงข้อความชี้แนะที่เรียกว่า ‘เทียนฉี่’ นั้นเป็นเรื่องจริง!
หากวันนี้เขาไม่มา ลูเซี่ยงเซิงกับทัพเทียนสงใต้บัญชาของเขาคงถูกกองทัพชิงนับหมื่นสังหารจนสิ้นซากเป็นแน่!
จูโหยวจี่ยนควบม้าไปข้างหน้า ในชั่วพริบตาที่ผ่านไปอย่างรวดเร็ว เขาเห็นเมฆทองกลุ่มแล้วกลุ่มเล่าลอยขึ้นเหนือศีรษะของคนเหล่านั้น
เมฆทองเหนือศีรษะของชายร่างผอมผู้นั้นแปรเปลี่ยนเป็นอักษรทองสองบรรทัดในชั่วพริบตา สลักลงในสมองของเขา
【ลูเซี่ยงเซิง ชื่อรองเจี้ยนโต้ว เปี่ยมความสามารถทั้งบุ๋นและบู๊ ซื่อสัตย์กล้าหาญเป็นเลิศ ผู้คนทั้งปวงสนับสนุน จบชีวิตเพื่อแผ่นดิน ณ เจี่ยจวง】
【ทั้งตระกูลล้วนเป็นผู้ภักดีผู้กล้า เมื่อราชวงศ์หมิงเปลี่ยนผ่านสู่ราชวงศ์ชิง สมาชิกในตระกูลกว่าร้อยคนสละชีวิตเพื่อแผ่นดิน】
ลูเซี่ยงเซิงเองก็มองเห็นชายผู้นั้นชัดเจน ชายหนุ่มที่นั่งอยู่บนหลังม้า ชูกระบี่ฮ่องเต้และมุ่งหน้าไปโดยไม่หวั่นเกรงสิ่งใด
ในดวงตาของชายผู้นั้นไม่มีความลังเลและความเคลือบแคลงเช่นก่อนหน้าอีกแล้ว มีเพียงความเด็ดเดี่ยวและความแข็งกร้าวประหนึ่งหยกยอมแตกสลาย
หลังสมองว่างเปล่าไปชั่วขณะ ประกายตาอันน่าครั่นคร้ามก็พลันลุกโชนขึ้นในดวงตาของลูเซี่ยงเซิง เขาตะโกนเสียงแหบพร่า “ทัพเทียนสง ขึ้นม้า คุ้มกันเสด็จ!”
ทหารผ่านศึกเทียนสงที่เหลืออยู่ 1,200 นายระเบิดพลังเฮือกสุดท้าย คว้าบังเหียนม้าสำรองแล้วพลิกตัวขึ้นหลังม้า ก่อนเงยหน้าคำรามก้อง “คุ้มกันเสด็จ สังหารศัตรู!”
ในใจจูโหยวจี่ยนพลันร้อนวาบขึ้นมาอย่างไร้สาเหตุ เขารู้สึกว่ากระทั่งเรี่ยวแรงก็เริ่มฟื้นคืน จึงตะโกนก้อง “ต้าหมิงเกรียงไกร!”
ภายใต้การคุ้มกันของทหารม้าห้าสิบนาย จูโหยวจี่ยนนำทหารผ่านศึกเทียนสงบุกสังหารมุ่งไปทางตะวันออกเฉียงใต้อย่างรวดเร็ว
ที่นั่น เฉาเปี้ยนเจียวเจาะแนวรบจนเกิดช่องโหว่หลายแห่งแล้ว
——
ห่างออกไปสามลี้ สายตาของเยว่ทัวจับจ้องธงมังกรที่เคลื่อนอยู่ท่ามกลางกองทัพอย่างไม่วางตา ใบหน้าแดงก่ำ ร่างกายสั่นสะท้าน
มิใช่เพราะหวาดกลัว แต่เป็นเพราะตื่นเต้น!
ในฐานะหลานชายของนู่เอ่อร์ฮาชื่อ บุตรชายคนโตของอ๋องหลี่ไต้ซ่าน ปีนี้เขาอายุ 39 ปี เป็นช่วงวัยที่ขุนพลอยู่ในจุดสูงสุดพอดี
เขาสร้างผลงานการศึกไว้มากมาย เข้าร่วมศึกใหญ่จนไม่อาจนับถ้วน ทั้งศึกซาลฮู่ เหลียวเสิ่น หนิงหย่วน หนิงจิ่น มองโกล และเกาหลี...
ไม่เคยพ่ายแพ้แม้แต่ครั้งเดียว!
ส่วนขุนพลกองทัพหมิงที่ตายด้วยน้ำมือเขา เกรงว่าแม้แต่นิ้วมือสองข้างก็นับไม่หมด
ทว่าการจับกุมฮ่องเต้องค์น้อยแห่งราชวงศ์หมิงเป็นผลงานที่แม้แต่ในความฝันเขาก็ไม่กล้าคิดว่าจะได้มา!
ขุนพลกองทัพชิงผู้ขึ้นชื่อเรื่องความกล้าหาญและสุขุมผู้นี้อ้าปาก แต่กลับพบว่าตนตื่นเต้นจนเปล่งเสียงไม่ออก ทำได้เพียงเกร็งกล้ามเนื้อทั่วร่าง สูดลมหายใจลึกหลายครั้ง ก่อนออกคำสั่งการรบล่าสุดด้วยเสียงแหบพร่า
“ส่งคำสั่งให้ก่านจี้ไท่ แม่ทัพแนวหน้า นำทหารธงในสังกัดเข้าตีแนวรบ ตามขย้ำพวกมันให้หนัก แยกทหารม้ากองทัพหมิงกับธงมังกรออกจากกัน!”
“ส่งคำสั่งให้ทหารแปดกองธงบุกทางซ้าย ทหารม้ามองโกลบุกทางขวา รองแม่ทัพตู้ตู้ให้นำกองคุ้มกันปาหยาเหล่าไปปิดทางถอย ห้ามปล่อยให้ฮ่องเต้องค์น้อยแห่งหมิงหนีไปได้!”
“เคลื่อนธงใหญ่เข้าไปข้างหน้า! สั่งการทั้งกองทัพ ผู้ใดจับฮ่องเต้แห่งแคว้นหมิงเป็นได้ จะได้รับทองหมื่นตำลึงและแต่งตั้งเป็นเป้ยเล่อ ข้าต้องการให้นักรบหนี่ว์เจินทุกคนในสนามรบแห่งนี้กลายเป็นคนบ้าคลั่งที่หมายจับมังกร!”
หลังออกคำสั่ง เยว่ทัวสูดลมหายใจลึกอีกหลายครั้ง ก่อนแสยะยิ้มให้ทหารองครักษ์ข้างกาย
“เมื่อเสือถูกฝูงหมาป่าล้อม สิ่งแรกที่มันทำมิใช่หนี แต่เป็นการโกรธเกรี้ยว แสดงบารมีของมัน!”
“ข้าจะบีบให้เขาบุกมาหาข้า บีบให้เสือกระโจนเข้ากับดักด้วยตัวเอง!”
ยามนี้ดวงตาทั้งสองของเยว่ทัวแดงก่ำ ร่างกายสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ในสมองมีเพียงสี่คำ
มุ่งลงใต้จับมังกร!
——
ผู้ที่สังเกตเห็นความผิดปกติเป็นคนแรกคือเฉาเปี้ยนเจียว
ขุนพลผู้กรำศึกกับกองทัพชิงตามชายแดนมานับไม่ถ้วนผู้นี้สัมผัสได้ทันทีว่าขวัญกำลังใจของกองทัพชิงเปลี่ยนไป
ทหารชิงที่เดิมทีเพียงปฏิบัติตามคำสั่ง ยามนี้กลับคล้ายหมาป่าหิวโซที่เห็นเนื้อสด พุ่งเข้าหาธงมังกรอย่างไม่คิดชีวิต แม้กระทั่งกระบวนทัพก็เริ่มแตกกระจัดกระจาย
“เยว่ทัวคิดจะสังหารมังกรหรือ?” ความเย็นเยียบวูบหนึ่งผุดขึ้นในใจเฉาเปี้ยนเจียว เขายังไม่ทันได้คิดให้ถี่ถ้วน ก็เห็นธงมังกรของฮ่องเต้พาทหารเทียนสงที่เหลือกว่าพันนายพุ่งออกมาจากช่องโหว่ที่เขาเจาะไว้ ภายใต้การคุ้มกันของทหารองครักษ์ห้าสิบนาย
“ผู้บัญชาการลู พาฝ่าบาทฝ่าวงล้อม!” เฉาเปี้ยนเจียวใช้ทวนแทงทหารชิงที่บุกเข้ามาจนร่วง แล้วตะโกนไปทางธงมังกร
“ฝ่าวงล้อมหรือ?” จูโหยวจี่ยนสะดุ้งเฮือก เขาฝืนประคองร่างกาย มองตามปลายดาบของฉู่เซี่ยนจางไป ใจพลันดิ่งวูบ
จนถึงยามนี้ เขาจึงได้เห็นสนามรบอย่างชัดแจ้งเป็นครั้งแรก
ทางซ้ายและขวา กองทัพของเฉาเปี้ยนเจียวกำลังต่อสู้อย่างดุเดือดกับกองทัพชิงชั้นยอดซึ่งมีจำนวนมากกว่าหลายเท่า ทหารล้มลงจากหลังม้าอย่างต่อเนื่อง
ส่วนทางขวา ธงใหญ่ของกองบัญชาการกลางฝ่ายศัตรูกำลังเคลื่อนเข้ามาช้า ๆ แนวทหารราบที่ดำทะมึนดุจกำแพงเมืองเคลื่อนรุกคืบไม่หยุด
ไกลออกไป ทหารม้านับไม่ถ้วนกำลังรวมพลขึ้นใหม่ ถักทอเป็นตาข่ายผืนใหญ่ไร้ช่องว่าง
ความโหดร้ายและนองเลือดของสนามรบที่มีคนหลายหมื่นในยุคอาวุธเย็น ปะทะเข้ากับสายตาของจูโหยวจี่ยนอย่างแท้จริงและชวนให้หายใจไม่ออกเป็นครั้งแรก
ในปีฉงเจินที่สอง หยวนฉงฮ่วนปะทะกับหวงไท่จี๋นอกเมืองปักกิ่ง เขาเคยยืนอยู่บนกำแพงเมืองและได้ยินเสียงสังหารเหล่านั้น
ครั้งนั้นเขาคิดว่าการทำศึกก็เป็นเช่นนั้นเอง
แต่ครั้งนี้เขายืนอยู่แนวหน้าของสนามรบอย่างแท้จริง
ในเครื่องบดเนื้อนี้ เสียงกรีดร้อง กลิ่นคาวเลือด และเสียงคำรามอยู่ใกล้เพียงเอื้อม ทุกชั่วลมหายใจมีผู้คนกลายเป็นศพ!
“ฝ่าบาท!”
ในชั่วขณะนั้นเอง เสียงของลูเซี่ยงเซิงดึงเขากลับสู่ความเป็นจริง
ผู้บัญชาการที่สวมชุดไว้ทุกข์และบาดเจ็บทั่วร่างชี้ไปยังธงใหญ่ของเยว่ทัว กล่าวอย่างเร่งร้อนว่า “ฝ่าบาท เยว่ทัวคิดจับมังกรพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมขอให้ฝ่าบาทหลีกเลี่ยงคมศึกชั่วคราว กระหม่อมจะนำทัพไปทางมุมตะวันตกเฉียงเหนือเพื่อแสร้งเคลื่อนไหว ล่อให้...”
“หลีกเลี่ยงคมศึกหรือ?” จูโหยวจี่ยนสะดุ้งเฮือก ความคิดถูกดึงกลับสู่สนามรบในทันที
ความฝันเป็นเรื่องจริง ประวัติศาสตร์ในยุคหลังล้วนเป็นเรื่องจริง!
เจิ้นคือฉงเจิน คือจูโหยวจี่ยน คือฮ่องเต้แห่งต้าหมิง จะหลีกหนีเจี้ยนหนูหรือ?
สิ่งที่เจิ้นหลีกหนีมิใช่เจี้ยนหนู แต่เป็นการดำรงอยู่ของชนชาติ เครื่องแต่งกายและวัฒนธรรมแห่งหัวเซี่ย และความพินาศของวัฒนธรรม!
เจิ้นจะกลายเป็นคนบาปของชนชาติ!
หลังสิ้นชีวิต เจิ้นจะไม่มีหน้าไปพบเหล่าบรรพชน!
แล้วจะให้เจิ้นหลีกหนีได้อย่างไร!
“ส่งคำสั่งไปทั่วทั้งกองทัพ ไม่ต้องสนใจปีกทั้งสอง ไม่ต้องสนทางถอย ตามเจิ้นไปฟันธงใหญ่ของฝ่ายตรงข้าม!” จูโหยวจี่ยนกัดฟัน ฝืนยืดกายขึ้น ดวงตาจับจ้องธงใหญ่ของฝ่ายตรงข้ามแน่วนิ่ง ก่อนตะโกนก้อง
“ผู้ใดตัดหัวขุนพลและยึดธงได้ จะเลื่อนยศสามขั้น รับทองคำหนึ่งพันตำลึง แต่งตั้งเป็นขุนนางและอ๋อง สืบทอดบรรดาศักดิ์ชั่วลูกชั่วหลาน!”
“ตามเจิ้นไปสังหารศัตรู!”
เยว่ทัว ศึกนี้เจิ้นเดิมพันด้วยชีวิตกับเจ้า เดิมพันชะตาแผ่นดินกับเจ้า!
เสียงตะโกนของจูโหยวจี่ยนแผ่กระจายออกไป ทหารเทียนสงกว่าพันนายเป็นกลุ่มแรกที่ตอบสนอง ตามมาด้วยทหารม้าเหล็กกวานหนิง
แววตาของทหารชายแดนผู้ซื่อทื่อเหล่านี้พลันส่องประกายเจิดจ้าขึ้นเป็นครั้งแรก
แต่งตั้งเป็นขุนนางและอ๋อง สืบทอดบรรดาศักดิ์ชั่วลูกชั่วหลาน!
“ยินดีติดตามฝ่าบาท! ยินดีติดตามฝ่าบาท! สังหารศัตรู! สังหารศัตรู! สังหารศัตรู!”
การบุกโจมตีอย่างบ้าคลั่งเริ่มต้นขึ้น
นี่เป็นวิธีรบที่ขัดต่อหลักพิชัยสงครามโดยสิ้นเชิง ทหารม้าเหล็กกวานหนิงที่เจาะแนวรบมาหลายครั้งจนฝีเท้าม้าชะลอลง กลับเร่งความเร็วขึ้นอีกครั้งอย่างฝืนกำลังและพุ่งนำหน้าออกไป
ทหารม้าหนักเกราะหนา 800 นายเป็นหัวหอก ตามด้วยทหารม้าเบา 2,200 นาย ส่วนทหารเทียนสงที่เหลืออยู่หนึ่งพันนายซึ่งส่งสัญญาณด้วยเสียงหวีด คอยคุ้มกันธงประจำกองของฮ่องเต้ทั้งสองข้างเพื่อป้องกันกองทัพชิงโอบล้อม
ทหารหมิงสี่พันนายแปรเปลี่ยนเป็นลูกธนูมรณะสี่พันดอก หลอมรวมเป็นกระแสเชี่ยวกราก พุ่งเข้าใส่กองบัญชาการกลางของกองทัพชิง
ปะทะ ห้ำหั่น ล้มตาย
ทหารเทียนสงลดจำนวนลงอย่างต่อเนื่อง ทหารม้าเหล็กกวานหนิงร่วงจากหลังม้าไม่ขาดสาย
จูโหยวจี่ยนใช้กระบี่ปัดป้องลูกธนูที่พุ่งมา เมื่อทหารชิงคนใดบุกเข้าถึงหน้าม้า ก็ถูกฉู่เซี่ยนจางกับทหารองครักษ์เกราะดำใช้ทวนรุมแทงจนตาย
ภายในค่ายกองทัพชิง เยว่ทัวมองธงประจำกองของฮ่องเต้ที่ติดอยู่ในวงล้อมการรบ ใบหน้าแดงก่ำเผยรอยยิ้มแห่งชัยชนะ
ฮ่องเต้องค์น้อยแห่งแคว้นหมิงเป็นเสือดุที่กระโจนเข้ากับดัก แม้ดูดุดัน ทว่าทุกย่างก้าวล้วนอยู่ในการคำนวณของเขา
ยามนี้กรงเล็บของเสือตัวนี้ถูกคีมเหล็กหนีบไว้แล้ว สิ่งที่เหลือก็เพียงค่อย ๆ บดขยี้มันจนเลือดไหลหมดตัว
ช่างเป็นแผนจับมังกรที่สมบูรณ์แบบ!
เยว่ทัวหายใจหอบและอ้าปากกว้าง
เขาเห็นภาพที่ตนถวายฮ่องเต้องค์น้อยแห่งราชวงศ์หมิงให้หวงไท่จี๋แล้ว แม่ทัพผู้ยิ่งใหญ่ผู้นั้นจะประทานรางวัลแก่เขาเพียงใดกัน
จวิ้นอ๋องหรือ?
ไม่!
ต้องเป็นชินอ๋องแน่นอน!
ทว่าในขณะที่มุมปากของเขายังไม่ทันหุบลง สีหน้ากลับแข็งค้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน
เพราะแรงสั่นสะเทือนที่ส่งผ่านพื้นดินนั้นผิดปกติ
มิใช่เสียงทึบหนักของทหารราบที่บุกเข้าประจัญบาน และมิใช่แรงสั่นเป็นจังหวะของทหารม้าที่อ้อมตี
แต่เป็นเสียงพื้นดินสั่นสะเทือนดุจฟ้าร้อง ยามกองทหารม้าขนาดใหญ่ที่จัดกำลังเป็นขบวนเริ่มโจมตี
ทางตะวันออกเฉียงใต้ปรากฏเส้นสีดำขึ้นฉับพลัน เพียงชั่วพริบตาก็แปรเป็นกลุ่มเมฆดำ ไร้สุ้มเสียง ทว่ามาพร้อมอานุภาพที่ไม่มีผู้ใดต้านทาน พุ่งเข้าหาสนามรบ
“เกิดอะไรขึ้น? กองทัพกวานหนิงมีทหารม้าหนักมากมายเช่นนี้ได้อย่างไร?” บนใบหน้าเยว่ทัวมีแววฉงน ยังไม่ทันมองให้ชัด ทหารคนสนิทตาไวข้างกายก็ร้องตะโกนขึ้นมา
“ท่านแม่ทัพ เป็นทหารราบหนัก! ทหารราบกวานหนิงขึ้นม้าแล้ว!”
“ทหารราบหนักขึ้นม้า? นี่เป็นกลยุทธ์แบบใด?” เยว่ทัวเผยสีหน้าฉงน แต่ชั่วพริบตาใบหน้าก็ซีดเผือด!
ในชั่วขณะนั้น เขาสงบสติลงได้อย่างสิ้นเชิง
ทหารม้าสดกำลังเจ็ดถึงแปดพันนายที่อยู่ไกลออกไปประกอบด้วยทหารม้ากวานหนิงสามถึงสี่พันนาย และทหารราบหนักกวานหนิงที่ขี่ม้าสำรอง
พวกเขาไม่ได้ทำให้เขาหวาดกลัว
แต่เมื่อสถานการณ์ถูกปั่นป่วนเช่นนี้ การจับมังกรย่อมต้องใช้เวลามากขึ้น
ยิ่งไปกว่านั้น การที่ทหารราบหนักขึ้นม้ายังหมายถึงความมุ่งมั่นของฝ่ายตรงข้าม
เบื้องหลังทหารม้าเหล่านี้ ย่อมต้องเป็นทหารราบกวานหนิงที่เหลือและกองทหารอาวุธปืน!
ถึงเวลานั้น เมื่อสนามรบติดพัน ทหารม้าของเขาจะไม่อาจแสดงความได้เปรียบด้านความเร็วได้ ทหารราบหนักกวานหนิงกับอาวุธปืนของทหารหมิงที่ตามมาสมทบย่อมเป็นฝันร้ายอย่างแน่นอน!
“จบสิ้นแล้ว!” ใบหน้าเยว่ทัวซีดเผือด เขาพลันปะติดปะต่อแผนการทั้งหมดของฮ่องเต้องค์น้อยแห่งราชวงศ์หมิงผู้นี้ได้!
ฮ่องเต้องค์น้อยแห่งราชวงศ์หมิงใช้ทัพเทียนสงเป็นเหยื่อล่อ ใช้เกาฉี่เฉียนทำให้เขาตายใจ จนคิดว่าตนถือไพ่เหนือกว่าและถอนหน่วยลาดตระเวนสนามรบออกไป
จากนั้นยอมเสี่ยงเอาตัวเข้าวงล้อม บีบให้สนามรบแคบลง แล้วใช้ผลงานจับมังกรดึงกระบวนทัพของเขาให้แยกออกจากกัน
จากนั้นทหารม้ากวานหนิงที่เหลือกับทหารราบหนักบนหลังม้าก็โอบโจมตีสนามรบ ปั่นป่วนสถานการณ์จนสิ้นเชิง!
ส่วนขั้นตอนสุดท้ายก็คือทหารราบหนักกวานหนิงกับกองทหารอาวุธปืนที่เหลือเข้ากวาดล้างสนามรบ!
เยว่ทัวทรุดนั่งลงบนเก้าอี้ กัดฟันจนเกิดเสียงดังกรอด “ทั้งหมดเป็นเพราะเกาฉี่เฉียน เจ้าคนไร้ประโยชน์นั่น! ข้าหลงเชื่อคำลวงของมัน ถอนหน่วยลาดตระเวนออกไป มิฉะนั้นเรื่องจะลงเอยเช่นนี้ได้อย่างไร!”
ทุกอย่างจบสิ้นแล้ว!
“ฮ่องเต้เสด็จนำทัพด้วยพระองค์เอง กองทัพชายแดนมาช่วยคุ้มกัน อีกทั้งฮ่องเต้องค์น้อยแห่งราชวงศ์หมิงยังยอมเอาตัวเข้าวงล้อม ศึกนี้ฝ่ายตรงข้ามมีขวัญกำลังใจฮึกเหิม ทุกคนยอมสละชีวิต พวกเราแพ้แล้ว”
เยว่ทัวผู้ผ่านศึกใหญ่มานับไม่ถ้วนตัดสินผลการรบได้ในทันที
มาถึงขั้นนี้แล้ว ในเมื่อฝ่ายตรงข้ามยังปั่นป่วนสนามรบไม่หมดสิ้น ทางที่ถูกต้องคือรักษาทหารม้าแปดกองธงไว้ ส่วนที่เหลือก็ทิ้งไปเสีย!
“เอินเก๋อถู สั่งทหารราบเข้าพัวพัน ปกป้องทหารม้าชั้นยอดให้ถอนกำลัง ถอยไปทางเหนือสามสิบลี้!”
“ทหารบาดเจ็บ เสบียงและสัมภาระ ม้าและปศุสัตว์ เงินทองและเสบียง...” เยว่ทัวกัดฟัน ก่อนเค้นคำพูดออกมาทีละคำอย่างหนักแน่น “ทิ้งให้หมด!”
“นอกจากทหารม้าแปดกองธง ที่เหลือทิ้งให้หมด ทิ้งไป ทิ้งไปให้หมด!!!”