ฟ้าสางรำไร บนเส้นขอบฟ้าเบื้องหน้า ปรากฏแสงไฟทอดยาวต่อเนื่องกันเป็นผืน
อำเภอจี๋เจ๋อ ค่ายใหญ่กองทัพกวานหนิงของเกาฉี่เฉียน
“ฝ่าบาท ถึงแล้วพ่ะย่ะค่ะ กระหม่อมจะไปเรียกให้เปิดประตู” ฉู่เซี่ยนจางควบม้ามาข้างกายจูโหยวจี่ยน สีหน้าเต็มไปด้วยความเป็นห่วง
เมื่อคืนช่วงครึ่งหลังของยามดึก ฝ่าบาททรงหมดสติบนหลังม้า พวกเขาจึงช่วยกันแบกพระองค์ไว้บนหลัง กว่าจะมาถึงที่นี่ก็เกือบสว่างแล้ว
เมื่อหนึ่งเค่อก่อน ฝ่าบาทเพิ่งฟื้นจากหมดสติ บัดนี้กลับทรงขี่ม้ามาเพียงลำพังอีก!
จูโหยวจี่ยนรู้สึกว่าตับไตไส้พุงแทบไม่ใช่ของตนเอง ศีรษะมึนงง สายตาพร่าดำ ต้องใช้เวลาครึ่งเค่อกว่าจะประคองสติ รอจนรู้สึกว่ากำลังเริ่มคืนสู่ร่าง จึงเค้นคำสองคำออกจากปาก
“ไปด้วยกัน!”
ค่ายใหญ่ของเกาฉี่เฉียนดูราวกับหมูอ้วนตัวหนึ่งนอนผึ่งอยู่บนหิมะ
กำแพงค่ายสร้างไว้สูงลิ่ว โคมไฟแขวนอยู่บนหอดูการณ์ ส่องพื้นหิมะจนสว่างไสว
เหนือประตูค่าย ธงบัญชาการอักษรเกาโบกสะบัดอย่างไร้ชีวิตชีวา คล้ายถูกตอนมาแล้ว
จูโหยวจี่ยนและคณะทั้ง 51 คนปรากฏตัวขึ้นอย่างไร้สุ้มเสียง ห่างจากประตูค่ายร้อยก้าว ราวกับกลุ่มยมทูตชุดดำที่ลอบหนีออกมาจากปรโลก
“หยุด! หากเข้ามาอีก จะยิงธนูแล้ว!” นายทหารเวรตะโกนจบ เสียงก็พลันติดขัด ก่อนจะอยากตัดลิ้นตนเองทิ้งเสียเดี๋ยวนั้น
เพราะเขาเห็นธงผืนหนึ่งค่อย ๆ คลี่ออกท่ามกลางหิมะ ในหมู่กองม้ากลุ่มนั้น
พื้นธงสีดำสนิท ปักมังกรขดตัวอ้ากรงเล็บด้วยดิ้นทอง
ธงเสด็จประพาสของฮ่องเต้!
“เปิดประตูค่าย! เร็วเข้า เปิดประตูค่าย! ไปแจ้งผู้บัญชาการ!” สมองของนายทหารว่างเปล่าในพริบตา เสียงถึงกับแตกพร่า
ตั้งแต่โบราณมา ฮ่องเต้พระองค์ใดเสด็จประพาส มิได้มีขบวนยิ่งใหญ่ทอดยาวหลายสิบลี้บ้าง
แล้วเหตุใดฮ่องเต้พระองค์นี้จึงทรงนำมาเพียงม้าหลายสิบตัว และมาปรากฏหน้าค่ายทหารอย่างกะทันหันเช่นนี้
หรือว่าพวกเจี้ยนหนูมาลวงให้เปิดค่าย?
นายทหารส่ายศีรษะแรง ๆ ม้าหลายสิบตัวจะมาลวงเปิดค่ายได้อย่างไร หรือคิดจะเอาหัวมาทิ้งกันแน่?
ฮ่องเต้เสด็จตรวจค่าย!
คืนนี้ต้องเกิดเรื่องใหญ่แน่!
นายทหารยังคิดไม่ทันจบ ประตูค่ายก็เปิดออกพร้อมเสียงครืนครั่น
กองทหารม้าเหล็กกวานหนิงในชุดเกราะสว่างวาบ ร่างสูงใหญ่ ควบออกมาเป็นขบวนแล้วแยกไปยืนเรียงสองฝั่ง ทุกการเคลื่อนไหวคล่องแคล่วฉับไว
จูโหยวจี่ยนประทับบนหลังม้า กวาดพระเนตรมองทหารม้าเหล็กกวานหนิงทั้งสองข้าง
ใบหน้าแต่ละคนฉายความห้าวหาญและด้านชาตามแบบทหารชายแดน สายตาจับจ้องกองม้าหลายสิบตัวที่ปรากฏขึ้นอย่างกะทันหันด้วยความระแวดระวัง
ท้ายขบวนมีขุนพลคนหนึ่งคุกเข่าข้างเดียว ดูสะดุดตายิ่งนัก
แม้คุกเข่าข้างเดียว แต่แผ่นหลังกลับตั้งตรง เกราะส่องประกายราวกับเพิ่งขัดมาใหม่ เห็นได้ชัดว่าดูแลรักษาอยู่เสมอ ชายผู้นั้นก้มหน้า จึงมองไม่เห็นใบหน้า เห็นเพียงริมฝีปากที่เม้มแน่นกับหมัดที่กำแน่น
เมฆทองลอยขึ้นเหนือศีรษะเขา ก่อนกลายเป็นอักษรทองสามบรรทัด
【เฉาเปี้ยนเจียว หลานชายของเฉาเหวินเจ้า รองแม่ทัพใหญ่แห่งเหลียวตง ห้าวหาญ เชี่ยวชาญการขี่ม้าและยิงธนู ศึกซงจิ่น เสียชีวิตในสนามรบเพื่อชาติ】
【เคยร้องขอกำลังเสริมให้ลูเซี่ยงเซิงหลายครั้ง แต่ถูกเกาฉี่เฉียนขัดขวางทุกครา】
【เฉาเหวินเจ้าผู้เป็นอาของเขาเสียชีวิตในสนามรบ ได้รับการปูนบำเหน็จไม่เป็นธรรม จึงเก็บความคับแค้นใจไว้เสมอ】
ดวงตาจูโหยวจี่ยนเป็นประกาย
พระองค์เคยเห็นชื่อนี้ในบันทึกประวัติศาสตร์ในความฝัน
ศึกจิ่นโจว เฉาเปี้ยนเจียวนำทหารม้า 300 นายบุกจู่โจมกระโจมบัญชาการกลางของข้าศึก ฝ่าด่านทหารชิงสามชั้น ยิงหวงไท่จี๋จนบาดเจ็บ อีกเพียงก้าวเดียวก็จะปลิดชีพหวงไท่จี๋ได้แล้ว!
เวลานั้นเอง ภายในค่ายเกิดความโกลาหล กลุ่มบ่าวรับใช้ล้อมชายร่างอ้วนเตี้ยคนหนึ่ง แล้วพากันออกมาต้อนรับอย่างเร่งร้อน
ชายอ้วนผู้นั้นอายุราว 50 ปี ใบหน้าขาวเกลี้ยงไร้หนวดเครา สวมเสื้อคลุมขนมิงค์ปักลายงดงาม ทับด้วยชุดขุนนางลายงูเหลือม ในมือยังกุมเตาอุ่นมือไว้
บนใบหน้ากลมอวบที่ดูราวกับหมั่นโถวขึ้นฟู มีดวงตาเล็กเท่าเมล็ดถั่วเหลืองคู่หนึ่ง บัดนี้กำลังเบิกกว้างสุดกำลัง แสร้งทำสีหน้าทั้งตกใจทั้งยินดี
เกาฉี่เฉียนรู้ข่าวตั้งแต่บ่ายวานว่าลูเซี่ยงเซิงกำลังจะถูกไต่สวนเอาความผิด แต่ไม่เคยนึกเลยว่าฝ่าบาทจะเสด็จมาจับกุมด้วยพระองค์เอง ยามนี้จึงรู้สึกปลาบปลื้มจนเกินคาด
“กระหม่อมไม่ทราบว่าฝ่าบาทเสด็จมา จึงมิได้ออกไปต้อนรับ เป็นโทษถึงตายพ่ะย่ะค่ะ!” เกาฉี่เฉียนวิ่งเหยาะ ๆ มาหยุดหน้าม้าของจูโหยวจี่ยน ทำท่าจะคุกเข่า เชื่องช้าราวกับการแสดงบนเวที เหนือศีรษะมีเมฆดำลอยขึ้น ก่อนกลายเป็นอักษรดำบรรทัดหนึ่งที่สะดุดตา
【เกาฉี่เฉียน ขันทีแห่งสำนักพิธีการ ผู้บัญชาการทหารเฝ้าการณ์เหลียวตง เจ้าเล่ห์ ขลาดกลัวศึก โลภมหาศาล ลอบติดต่อกองทัพชิง หลบหนีหลังพ่ายศึก และยอมสวามิภักดิ์ต่อชิง】
“โทษถึงตายหรือ?” จูโหยวจี่ยนเหลือบมองขันทีอ้วนขาวที่ทำท่าจะคุกเข่า ตรัสด้วยพระสุรเสียงแหบพร่า
คำว่า ‘ยอมสวามิภักดิ์ต่อชิง’ ราวกับแมลงวันตัวหนึ่งถูกป้อนเข้าปาก ทำให้พระองค์รู้สึกพะอืดพะอม
จูโหยวจี่ยนหันพระพักตร์ไปทางเฉาเปี้ยนเจียว “เฉาเปี้ยนเจียว อาของเจ้า เหวินเจ้า เสียสละเพื่อชาติไปกี่ปีแล้ว?”
เฉาเปี้ยนเจียวเงยหน้าขึ้นทันควัน เผยดวงตาแดงก่ำ “กราบทูลฝ่าบาท สามปีแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
“ราชสำนักปูนบำเหน็จย้อนหลังให้หรือไม่?”
“กราบทูลฝ่าบาท ยังมิได้ปูนบำเหน็จย้อนหลังพ่ะย่ะค่ะ”
“พี่น้องใต้บังคับบัญชาของเจ้าได้รับเบี้ยหวัดครบถ้วนหรือไม่ เสื้อกันหนาวอบอุ่นเพียงพอหรือไม่?”
เฉาเปี้ยนเจียวกัดฟันดังกรอด พลันโขกศีรษะลงอย่างแรง หน้าผากกระแทกหิมะ “แม่ทัพผู้น้อย... แม่ทัพผู้น้อยนำทหารม้าสามพันนาย เบี้ยหวัดค้างจ่ายมานานถึงหกเดือนแล้ว เสื้อกันหนาวของพี่น้องยังขาดอยู่อีกครึ่งหนึ่งพ่ะย่ะค่ะ”
ทันทีที่เฉาเปี้ยนเจียวกล่าวจบ รอบข้างก็เงียบงันสนิท
ขุนพลหลายคนตาแดงก่ำ หันหน้าไปทางอื่น กำหมัดแน่นขึ้นกว่าเดิม
“เหวินเจ้าห้าวหาญเชี่ยวชาญศึก เพื่อช่วยเหลือแผ่นดินและประชาราษฎร์ ยอมสละชีวิตโดยไม่ลังเล” จูโหยวจี่ยนทอดพระปัสสาสะเบา ๆ แล้วตรัสเสียงแหบพร่าดังกังวาน “พระราชทานบรรดาศักดิ์ย้อนหลังแก่เฉาเหวินเจ้าเป็นไท่จื่อไท่เป่าและจั่วตูตู ปูนบำเหน็จย้อนหลังเป็นจงกั่วโหว พระราชทานสมัญญานามว่า ‘จงกั่ว’ พร้อมจัดพิธีเซ่นไหว้และฝังศพให้สมเกียรติ ให้ลูกหลานสืบตำแหน่งผู้บัญชาการเฉียนซื่อโดยสายเลือด”
“ขอบพระทัย... ขอบพระทัยฝ่าบาท!” เฉาเปี้ยนเจียวชะงักงันไปก่อน จากนั้นชายผู้ทำให้พวกเจี้ยนหนูปวดหัวอย่างยิ่งทั่วดินแดนเหลียวตงก็สะอื้นจนกล่าวคำไม่ออก เขาโขกศีรษะลงกับพื้น ร้องไห้เสียงดังสะเทือนฟ้า
“พอเถิด เป็นเราที่ผิดต่อเหวินเจ้า มิใช่เหวินเจ้าผิดต่อเรา” จูโหยวจี่ยนสูดพระปัสสาสะลึก ข่มความเสียพระทัยไว้ในพระทัย
แต่คาดไม่ถึงว่าเฉาเปี้ยนเจียวจะรวบรวมความกล้า เงยหน้ามองจูโหยวจี่ยนบนหลังม้า ดวงตาเป็นประกายเจิดจ้า
“กราบทูลฝ่าบาท กระหม่อมขออาสาออกรบ! แม่ทัพใหญ่ลูขอกำลังเสริมหลายครั้ง แต่ถูกผู้บัญชาการทหารเฝ้าการณ์กล่าวหาว่าก่อความวุ่นวายในกองทัพ...”
“เฉาเปี้ยนเจียว เจ้ากล้าดีอย่างไร! พูดเหลวไหล!” เกาฉี่เฉียนหน้าซีด ร้องเสียงแหลม ก่อนจะลุกขึ้นหมายเข้าไปฉุดกระชากเฉาเปี้ยนเจียว “ต่อหน้าฝ่าบาท เจ้ากล้า...”
“คุกเข่าลง!” จูโหยวจี่ยนตวาดกริ้ว ทอดพระเนตรเกาฉี่เฉียนด้วยแววตาเย็นเยียบ “เจ้าคิดว่าเรามาเพื่อเลื่อนตำแหน่งให้เจ้าหรือ?”
ไม่รอให้เกาฉี่เฉียนแก้ต่าง จูโหยวจี่ยนก็ตรัสเสียงดังใส่เหล่าขุนพลที่คุกเข่าข้างเดียว
“เฉาเปี้ยนเจียวและเหล่าขุนพลจงฟังคำสั่ง! เกาฉี่เฉียนปลอมแปลงเอกสาร ใส่ร้ายขุนนางผู้ภักดี คบคิดกับศัตรูขายชาติ หลักฐานชัดแจ้ง บัดนี้มีคำสั่งให้พวกเจ้าประหารเขาตามกฎหมาย ลงโทษเพียงตัวการใหญ่ เพื่อเซ่นไหว้ดวงวิญญาณทหารที่ต้องตายอย่างอยุติธรรม!”
ใบหน้าเกาฉี่เฉียนซีดขาวในพริบตา เขาพยายามลุกขึ้น แต่ร่างอ้วนท้วนทำให้เคลื่อนไหวเชื่องช้า กว่าจะตะเกียกตะกายลุกขึ้นได้ ก็เห็นเงาร่างหนึ่งพุ่งตรงมาหาตน
นั่นคือองครักษ์คนสนิทของตน ถูกเฉาเปี้ยนเจียวที่ดุจพยัคฆ์คลั่งรวบเอวไว้ แล้วยกฟาดใส่เขาอย่างแรง!
ส่วนองครักษ์และบ่าวรับใช้ที่เหลือของเขา นอกจากสิบกว่าคนที่ยังขัดขืนสุดกำลังแล้ว ที่เหลือล้วนคุกเข่าโขกศีรษะขอชีวิตไม่หยุด
เกาฉี่เฉียนเพิ่งอ้าปากคิดจะตะโกนแก้ต่าง แสงดาบก็วาบขึ้นตรงหน้า จากนั้นศีรษะของเขาก็ลอยขึ้นกลางอากาศ
ร่างไร้ศีรษะโงนเงน พ่นเลือดออกมา ก่อนล้มลงกับพื้น ราวกับหมูอ้วนที่ถูกตัดหัว
เกาฉี่เฉียนเบิกตากว้าง จนสิ้นใจยังไม่เข้าใจว่า ในเมื่อข่าวแจ้งว่าฝ่าบาทจะจับกุมลูเซี่ยงเซิง เหตุใดจึงหันมาลงมือสังหารเขาอย่างกะทันหัน?
จูโหยวจี่ยนทอดพระเนตรชายเหี้ยมเกรียมผู้ลงมือสังหารเกาฉี่เฉียน แล้วชะงักไปเล็กน้อย เมื่อครู่คนผู้นี้ยังคุกเข่าอยู่ข้างเฉาเปี้ยนเจียว เหตุใดจึงเคลื่อนไหวรวดเร็วถึงเพียงนี้!
จากนั้นเมฆทองก้อนหนึ่งก็ลอยขึ้นเหนือศีรษะชายผู้นั้น ก่อนกลายเป็นอักษรทองบรรทัดหนึ่งอย่างรวดเร็ว
【หลิวเจ้าจี ชื่อตัวรองติ่งเหวย สืบเชื้อสายจากตระกูลขุนพล ซื่อสัตย์และแน่วแน่ ศึกนองเลือดที่หยางโจว เสียชีวิตในสนามรบเพื่อชาติ】
ยอดโล่ผู้แข็งแกร่งที่สุดแห่งราชวงศ์หมิงใต้ในบันทึกประวัติศาสตร์แห่งความฝันหรือ?
“เฉาเปี้ยนเจียว หลิวติ่งเหวย และเหล่าขุนพลจงฟังคำสั่ง!” จูโหยวจี่ยนชะงักไป ก่อนเหลือบพระเนตรมองศพไร้ศีรษะของเกาฉี่เฉียน แล้วทอดพระเนตรกวาดผ่านเหล่านายกองและแม่ทัพใหญ่
“เราถูกขุนนางชั่วหลอกลวง เป็นความผิดที่ทำให้พวกเจ้าต้องลำบาก บัดนี้เราขอขมาพวกเจ้า!” จูโหยวจี่ยนประทับบนหลังม้า แล้วโน้มพระวรกายคำนับเหล่าขุนพลด้วยความจริงพระทัย
ชั่วชีวิตนี้พระองค์มีราชโองการตำหนิตนเองถึงห้าครั้ง ทุกครั้งล้วนคิดว่าเป็นความรับผิดชอบของพระองค์
แต่หากความฝันเป็นจริง ความผิดเหล่านั้นก็ไม่ควรตกอยู่บนบ่าของพระองค์
ทว่าครั้งนี้พระองค์ทรงรู้แจ้งชัดเจน ทหารเหล่านี้กินไม่อิ่ม สวมเสื้อผ้าไม่อบอุ่น ย่อมเป็นเพราะพระองค์ผู้เป็นฮ่องเต้ทำหน้าที่ได้ไม่ดีพอ
“เราขอตั้งสัตย์ ณ ที่นี้ ภายในครึ่งเดือน เบี้ยหวัดงวดแรกจะต้องถึงค่ายทหาร! หากล่าช้าไปหนึ่งวัน เราจะหักเงินส่วนพระองค์หนึ่งเดือน นำไปเป็นเบี้ยหวัดทหาร!”
“คืนนี้แม่ทัพใหญ่ลูอยู่ที่เจี่ยจวง พรุ่งนี้จะเปิดศึกกับกำลังหลักของพวกเจี้ยนหนู เรามาครั้งนี้เพื่อให้พวกเจ้าสบายใจ และเพื่อช่วยแม่ทัพใหญ่ลู!”
“ผู้ใดไม่กลัวตาย จงติดตามเราไปสังหารศัตรู ช่วยแม่ทัพใหญ่ลู!”
เมื่อจูโหยวจี่ยนตรัสจบ ดวงตาของทหารชายแดนผู้มีสีหน้าเฉยชาก็เริ่มมีประกายขึ้นมาบ้าง
บางคนกำด้ามดาบแน่น บางคนหอบหายใจแรง บางคนขอบตาแดงก่ำ
เฉาเปี้ยนเจียวเป็นคนแรกที่ตะโกนก้อง “แม่ทัพผู้น้อยเฉาเปี้ยนเจียว ยินดีนำทหารม้าสามพันนายของตนไปช่วยแม่ทัพใหญ่ลู ช่วยทัพเทียนสง ล้างความอัปยศของแผ่นดิน!”
“แม่ทัพผู้น้อยขอไปด้วย!” นายกองคนหนึ่งที่ขอบตาแดงก่ำตะโกนเป็นคนที่สอง
จากนั้นเสียงคำรามดังกึกก้องราวภูผาถล่ม “แม่ทัพผู้น้อยขอไปด้วย!”
จูโหยวจี่ยนสูดพระปัสสาสะลึก ทรงซาบซึ้งไปกับบรรยากาศจนขอบพระเนตรแดงก่ำ พระสุรเสียงก็เปี่ยมพลังขึ้น
“เฉาเปี้ยนเจียว จงนำทหารสามพันนายของเจ้าออกเดินทางไปกับเรา ชิงตัวแม่ทัพใหญ่ลูและทัพเทียนสงกลับมาจากมือยมบาลให้จงได้! เตรียมการภายในหนึ่งเค่อ พอหรือไม่!”
“ครึ่งเค่อ!”
“ในกองทัพไม่มีคำล้อเล่น!”
“ทูลฝ่าบาท ทหารสามพันนายของกระหม่อมยังสวมเกราะอยู่ พร้อมออกรบได้ทุกเมื่อพ่ะย่ะค่ะ!” เฉาเปี้ยนเจียวประสานมือแน่น “ภายในครึ่งเค่อ หากช้าไปแม้เพียงชั่วลมหายใจ แม่ทัพผู้น้อยจะนำศีรษะมาถวาย!”
“ดี! เช่นนั้นครึ่งเค่อ จงนำม้าเร็วไปให้มาก!” จูโหยวจี่ยนทอดพระเนตรหลิวเจ้าจีที่เงยหน้าขึ้นเช่นกัน แล้วโยนกระบี่ยาวที่เอวให้เขา
“ติ่งเหวย จงกวาดล้างพรรคพวกที่เหลือของเกาฉี่เฉียน ตรวจนับเสบียงและอาวุธยุทโธปกรณ์ ให้ทั้งกองทัพออกจากค่ายและเตรียมพร้อม ผู้ใดที่ยังขยับไหว ไม่ว่าจะมีตำแหน่งหรือฐานะใด จงขึ้นม้าเป็นทัพหน้า พรุ่งนี้มุ่งตรงไปยังเจี่ยจวง!”
“ระหว่างนี้ เจ้าจงตัดสินกิจการทุกอย่างในค่าย! ผู้ใดกล้าขัดคำสั่ง จงใช้กระบี่ฮ่องเต้ประหาร!”
“ฉู่ปั้นปั้น จงตามเราไปช่วยคน!” จูโหยวจี่ยนกระตุกบังเหียนกลับ ทอดพระเนตรไปยังความมืดทางทิศเหนือที่กลืนกินลูเซี่ยงเซิงและทัพเทียนสง
เรื่องในความฝันเป็นจริงหรือไม่ อีกไม่นานเราก็จะได้เห็นกับตาแล้ว!