บทที่ 2 จดหมายสั่งเสีย
ออกจากเมืองหลวงมาได้ไม่ถึงสองชั่วยาม จูโหยวจี่ยนก็เริ่มเสียใจ
เสียใจที่ไม่ได้พกเบาะรองนั่งมาด้วย
เขาเป็นฮ่องเต้แห่งต้าหมิง ไม่เคยต้องลำบากตรากตรำ
แม้แต่ในชาติหนึ่งที่อยู่ในความฝัน เขาก็ไม่เคยทนทุกข์เช่นนี้
ม้าวิ่งห้อตะบึงจนแทบคลั่ง โคนขาของเขาปวดแสบปวดร้อน ลมหนาวหอบเกล็ดหิมะปลิวลอดแขนเสื้อเข้าไปในอาภรณ์ ทิ่มแทงจนถึงกระดูก
แต่ยามนี้เขาจำต้องกัดฟันทน ไม่กล้าหยุดแม้ชั่วขณะ
ถ้อยคำเหล่านั้นในประวัติศาสตร์ของความฝัน เปรียบเสมือนเข็มพิษที่ทิ่มแทงหัวใจ คอยกัดกร่อนประสาทของเขาอยู่ทุกเมื่อ
สิบวันแห่งหยางโจว การสังหารหมู่สามคราแห่งเจียติ้ง แปดสิบเอ็ดวันแห่งเจียงอิน ไว้ผมไว้หัว ไม่ไว้ผมก็เอาหัว... อารยธรรมขาดสูญ...
เขาไม่กลัวตาย
แต่เขากลัวว่าจะกลายเป็นคนบาปของใต้หล้า เมื่อตายไปแล้วก็ไร้หน้าพบบรรพชน!
จูโหยวจี่ยนกัดฟันแน่น เฆี่ยนม้าให้ควบไปเบื้องหน้า พลม้าห้าสิบสองคนเงียบงันราวกับผีใบ้ พากันตะบึงไปตามถนนหลวงจนหิมะฟุ้งกระจาย
กระทั่งยามบ่าย ถนนหลวงเบื้องหน้าก็แยกเป็นสองสาย สายหนึ่งมุ่งเหนือ อีกสายมุ่งตะวันออก
ตรงทางแยกมีเพิงน้ำชาซอมซ่อที่ถูกหิมะทับจนพัง ภายในเพิงมีคนผู้หนึ่งขดตัวอยู่ ชุดเกราะเปื้อนเลือดและโคลน เผยให้เห็นเสื้อเกราะผ้าลายยวนยางที่ขาดรุ่งริ่งด้านใน ดูราวกับกองขยะที่ถูกโยนทิ้งไว้ตามยถากรรม
“ทหารหนีทัพหรือ?” ดวงตาจูโหยวจี่ยนเย็นเยียบ เขาจำชุดเกราะของคนผู้นั้นได้ทันที เป็นแบบของทัพหมิง!
แต่ในชั่วพริบตาถัดมา เขากลับชะงักงัน
เพราะเมฆทองกลุ่มหนึ่งพลันผุดขึ้นจากกลางศีรษะของคนผู้นั้น แล้วแปรเป็นอักษรสีทองสองบรรทัด
【อวี๋เจิ้นหลง ทหารลาดตระเวนปลายราชวงศ์หมิง สังกัดหน่วยลาดตระเวนกลางคืนของทัพเทียนสง เดินทางมาเมืองหลวงเพื่อขอกำลังเสริม ถูกหยางซือชางคุมขัง】
【ภายหลังไม่ยอมจำนนต่อหยางซือชาง ถูกเฆี่ยนสามวัน ก่อนสิ้นใจอย่างไม่ยอมสยบ】
จูโหยวจี่ยนจ้องอักษรสีทองทั้งสองบรรทัด รูม่านตาสั่นไหวอย่างรุนแรง
“ช่วยคน!”
ไม่มีเวลาให้คิดมาก จูโหยวจี่ยนตะโกนลั่น พลทหารชราสองนายพลันลงจากม้า ประคองร่างที่ขดอยู่ขึ้นมา
เมื่อกรอกน้ำเย็นลงไปหลายอึก ทหารบาดเจ็บหนุ่มก็เริ่มไออย่างรุนแรง กระอักเลือดออกมาหลายคำ ก่อนจะลืมตาขึ้นฉับพลัน
เมื่อเห็นผู้คนตรงหน้า ทหารบาดเจ็บหนุ่มก็ชะงักไปก่อน จากนั้นจึงเผยสีหน้ายินดี เขาพยายามดิ้นรนลุกขึ้น แล้วหมายจะคุกเข่าลง
“ใต้เท้าทุกท่าน ช่วย...ช่วยใต้เท้าผู้บัญชาการลูด้วย!”
จูโหยวจี่ยนกำบังเหียนแน่น หัวใจพลันบีบรัด “ใต้เท้าผู้บัญชาการลูเป็นอะไรไป?”
ฉู่เซี่ยนจางขยับเข้ามาคุ้มกันจูโหยวจี่ยนอย่างแนบเนียน ป้องกันเหตุไม่คาดฝัน ทว่าแล้วก็ได้ยินทหารบาดเจ็บหนุ่มร่ำไห้ออกมา
“ข้าน้อย...ข้าน้อยเป็นทหารลาดตระเวนกลางคืนของทัพเทียนสง ทัพเทียนสงขาดเสบียงมาห้าวันแล้ว อาหารหมดเกลี้ยง ม้าก็ถูกฆ่ากินไปหมด” อวี๋เจิ้นหลงลุกขึ้น มองไปทางจูโหยวจี่ยน เลือดเปื้อนโคลนบนแขนซ้ายของเขาแข็งตัวเป็นสีน้ำตาลดำไปนานแล้ว
“ห้าวันก่อน พวกข้าพี่น้องสิบคนไปขอเสบียงที่ค่ายผู้บัญชาการเกาฉี่เฉียน แต่ผู้บัญชาการเกากลับหาว่าพวกข้าเป็นทหารหนีทัพ แล้วสั่งตัดหัวพี่หวังกับคนอื่นอีกเก้าคนตรงนั้น”
“พวกเขายอมสละชีวิตปกป้องข้า ให้ข้ามาเมืองหลวงเพื่อขอกำลังเสริม...ข้ากล้ารุดเดินทางเฉพาะยามค่ำ...พวกข้าไม่ใช่พวกต๋าจื่อ ไม่ใช่เจี้ยนหนู พวกเราเป็นคนของราชวงศ์เดียวกัน เหตุใด...เหตุใดจึงปล่อยให้พวกเราตายโดยไม่ช่วยเหลือ...”
อวี๋เจิ้นหลงร่ำไห้จนเสียงแหบพร่า แทบขาดใจ
“หยุดร้อง! ยังขี่ม้าไหวหรือไม่?” แววตาจูโหยวจี่ยนเริ่มเย็นชา
เกาฉี่เฉียนเป็นขันทีคนหนึ่งที่เขาโปรดปราน หยางซือชางก็เป็นขุนนางฝ่ายบุ๋นที่เขาไว้วางใจที่สุดแต่แรก เขาไม่เคยเชื่อเรื่องราวในความฝัน
ทว่าเวลานี้ ทหารชั้นผู้น้อยกลับบอกเขาว่าเกาฉี่เฉียนปิดบังเขา หมายจะทำให้ลูเซี่ยงเซิงต้องตาย ถึงอย่างไรเขาก็ยากจะไม่เชื่อ
เพราะเขาไม่คิดว่าจะมีผู้ใดล่วงรู้ได้ว่าเขาจะออกจากเมืองยามเที่ยงคืน แล้วจัดคนมารออยู่ที่นี่!
แม้แต่สำนักโหราศาสตร์ก็ทำไม่ได้!
“ไหว!” อวี๋เจิ้นหลงเช็ดน้ำตา ดิ้นรนยืนตัวตรง แล้วตะโกนก้อง
“ขึ้นม้า!”
ตลอดเส้นทางหลังจากนั้น ทุกคนเงียบงันอย่างยิ่ง พลทหารชราเหล่านี้ชำนาญการขี่ม้าและยิงธนู การกินดื่มบนหลังม้าราวกับเป็นความทรงจำที่ฝังอยู่ในกระดูก
กระทั่งใกล้พลบค่ำ จูโหยวจี่ยนจึงเห็นสถานีพักม้าเก่าโทรมแห่งหนึ่ง
“พักม้า เปลี่ยนม้า!” ต้นขาด้านในของเขาถูกเสียดสีจนเลือดเนื้อเละเทะ ยามนี้ยืนอยู่บนพื้นแล้วก็รู้สึกเวียนศีรษะ ขาทั้งสองราวกับเหยียบอยู่บนปุยนุ่น แทบจะยืนไม่ไหว
โดยเฉพาะหว่างขา เลือดที่จับเป็นสะเก็ดติดแน่นกับกางเกง ทุกย่างก้าวราวกับกำลังรับโทษทัณฑ์
ทันทีที่ทุกคนลงจากม้า ผู้ดูแลสถานีพักม้าชราก็พาลูกจ้างหนุ่มสองคนออกมาต้อนรับพร้อมประสานมือค้อมกาย “ท่านทหารเหน็ดเหนื่อยแล้ว พวกข้าน้อยเตรียมสุราและอาหารไว้พร้อม รอเพียงใต้เท้าทุกท่านมาถึง”
จูโหยวจี่ยังไม่ทันเอ่ยปาก ฉู่เซี่ยนจางก็หัวเราะเย็นชา พลางส่งสัญญาณให้ทหารรักษาพระองค์คุ้มกันจูโหยวจี่ยนไว้ “สถานที่รกร้างเช่นนี้ ท่านผู้เฒ่ากลับหยั่งรู้ฟ้าดิน คำนวณได้ว่าพวกเราจะผ่านมาที่นี่ในเวลาใด ทั้งยังเตรียมอาหารไว้ล่วงหน้าแล้วหรือ?”
“ท่านทหารกล่าวล้อเล่นแล้ว ทั้งหมดเป็นคำสั่งจากเบื้องบน” ผู้ดูแลสถานีพักม้ายังคงค้อมกายประจบสอพลอ เขาเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย หางตากลับเหลือบเห็นทหารบาดเจ็บหนุ่ม แววตาวูบไหวอย่างยากสังเกต ในใจร้องว่าแย่แล้ว คนผู้นี้มิใช่ทหารหนีทัพหรือ?
“เบื้องบน? เบื้องบนผู้ใด?” จูโหยวจี่ยนหัวเราะเบา ๆ ยกขาที่อ่อนแรงขึ้น แล้วสาวเท้าเข้าไปในโถงใหญ่ของสถานีพักม้าอย่างเชื่องช้า ผู้ดูแลสถานีพักม้าคิดจะขวาง แต่กลับถูกฉู่เซี่ยนจางถลึงตาใส่จนไม่กล้าเข้าใกล้แม้แต่ครึ่งก้าว
ภายในโถงใหญ่เก่าคร่ำคร่ามีโต๊ะตัวใหญ่ตั้งอยู่ บนโต๊ะวางเอกสารกองหนึ่ง ข้างกันมีเตาไฟที่มองเห็นเถ้ากระดาษอยู่ราง ๆ
จูโหยวจี่ยนหยิบเอกสารหลายฉบับขึ้นมาดูอย่างส่ง ๆ ส่วนใหญ่เป็นฎีกาจากหัวเมืองต่าง ๆ ไม่พ้นเรื่องขอให้ราชสำนักจัดสรรเงินและเสบียง ขอส่งทหารไปปราบกบฏ หรือยื่นเรื่องขอผ่อนผันภาษีค้างชำระ ไม่มีสิ่งใดผิดปกติ
มีเพียงเสียงนกพิราบร้องจุ๊กจิ๊กดังมาจากด้านหลังเรือนเป็นระยะ ชวนให้หงุดหงิด
ทันทีที่เสียงนกพิราบดังขึ้น สีหน้าผู้ดูแลสถานีพักม้าก็เปลี่ยนไป เขาคุกเข่าลงกับพื้น เหงื่อเย็นผุดพรายทั่วร่าง
“กองหนึ่ง ค้น!” ฉู่เซี่ยนจางขมวดคิ้ว โบกมืออย่างหนักแน่น พลันเข้าใจเรื่องราวขึ้นมาในใจ
ไม่น่าเล่าผู้ดูแลสถานีพักม้าผู้นี้จึงเตรียมอาหารไว้ล่วงหน้า ที่แท้มีคนใช้พิราบส่งข่าวให้เขา เกรงว่าพิราบส่งข่าวของอีกฝ่ายจะออกจากเมืองหลวงก่อนพวกตนเสียอีก
“พบแล้ว!” ยังไม่ทันไร พลทหารชราก็ยกหีบไม้เก่าโทรมใบหนึ่งเข้ามา ภายในมีจดหมายที่ยังไม่ได้ส่งสองสามฉบับ
กระดาษหยาบกร้าน ลายมือยุ่งเหยิง
จูโหยวจี่ยนหยิบฉบับบนสุดออกมา เพียงเหลือบมองก็ถีบโต๊ะล้มคว่ำ
นี่มิใช่รายงานทหารตามแบบแผน แต่เป็นจดหมายส่วนตัว
เป็นจดหมายสั่งเสียที่หยางกั๋วจู้ แม่ทัพใต้บัญชาของลูเซี่ยงเซิง เขียนถึงสหายร่วมบ้านเกิดซึ่งเป็นผู้ตรวจการอยู่ในเมืองหลวง
【...น้องติดตามผู้บัญชาการขับไล่เจี้ยนหนู เสบียงหมด ลูกธนูสิ้น ปืนใหญ่เหลืออยู่เพียงไม่กี่กระบอก...ทหารบาดเจ็บเกินครึ่ง แต่ยังคงสู้ศึกอย่างสุดกำลัง...】
【ผู้บัญชาการเกาปิดประตูไม่ยอมช่วยเหลือ ผู้ส่งสารที่ส่งออกไปล้วนถูกสังหาร...】
【ทหารของทัพเทียนสงที่เหลืออยู่กว่าห้าพันนาย ต่างตั้งใจสละชีพ พรุ่งนี้จะไปตามหากองทัพหลักของเจี้ยนหนูที่เจี่ยจวง เพื่อพลีชีพเพื่อแผ่นดิน...】
【เมื่อพี่ได้เห็นจดหมายฉบับนี้ น้องคงสิ้นใจไปแล้ว...】
【ขอเพียงพี่นำเรื่องนี้กราบทูลเบื้องบน ให้ฝ่าบาททรงทราบว่าน้องมิได้ผิดเพราะพ่ายศึก...】
【น้อง หยางกั๋วจู้เขียนจดหมายสั่งเสียฉบับสุดท้าย เลือดและน้ำตาหลั่งริน】
วันที่ท้ายจดหมาย: วันที่สิบเอ็ด เดือนสิบสองตามปฏิทินจันทรคติ
“จดหมายวันนี้หรือ? เช่นนั้นพรุ่งนี้ลูเซี่ยงเซิงก็จะพลีชีพที่เจี่ยจวงแล้วหรือ?” จูโหยวจี่ยนตวาดลั่น “คนส่งจดหมายอยู่ที่ใด?”
“ไป...ไปแล้ว...” ผู้ดูแลสถานีพักม้ารู้สึกว่าขาสั่นพั่บ ๆ พูดจาติดขัด
เดิมทีจดหมายเหล่านี้ต้องถูกเผาทิ้งทั้งหมด แต่การต้อนรับที่จัดเตรียมไว้เพราะพิราบส่งข่าวทำให้ล่าช้า จึงยังเผาไม่หมด
“ส่งออกไปเพียงจดหมายไม่กี่ฉบับนี้หรือ?” สีหน้าจูโหยวจี่ยนเคร่งขรึม เขาไม่เชื่อว่าจดหมายสั่งเสียของทหารห้าพันคนจะมีเพียงสองสามฉบับ
“เผาไปหมดแล้ว”
“เผาไปแล้วหรือ?” จูโหยวจี่ยนตบโต๊ะอย่างแรงจนฝ่ามือเจ็บแปลบ “คำสั่งของผู้ใด?”
“ขอท่านทหารโปรดไว้ชีวิต ข้าน้อยไม่กล้าพูด!” ชายชราโขกศีรษะลงอย่างแรง ทว่ายังไม่ทันหน้าผากแตะพื้นก็ถูกข่มขู่จนตัวแข็งค้าง
จูโหยวจี่ยนยกมือห้ามฉู่เซี่ยนจางที่คิดจะเข้ามาประคองตน แล้วกัดฟันชักกระบี่ที่เอวออกมา
แสงกระบี่วาววับดุจหิมะ พาดอยู่บนลำคอของผู้ดูแลสถานีพักม้า
“ข้าพูดแล้ว! ข้าพูดแล้ว!” ชายชราร้องไห้โฮ ตัวอักษรพรั่งพรูออกจากปาก “กรมกลาโหมส่งข่าวมาว่า ลูเซี่ยงเซิงหยิ่งผยองจนก่อเรื่อง อย่าให้เสียงคร่ำครวญของคนเหล่านั้นทำให้ฮ่องเต้กริ้ว”
“มีจดหมายสามหีบ ทั้งยังมีหนังสือเขียนด้วยเลือดอีกมากมาย ตามคำสั่งของขันทีเกา ล้วนถูกเผาไปแล้ว...”
“กรมกลาโหม? ขันทีเกาหรือ?” จูโหยวจี่ยนพลันหัวเราะเบา ๆ เสียงหัวเราะนั้นฟังแสบแก้วหูเป็นพิเศษในสถานีพักม้าที่เงียบงันราวป่าช้า
“จับมัดไว้ ทิ้งคนสองคนเฝ้าเขาไว้ แล้วคาดคั้นทุกอย่างที่เขารู้ ให้ลงชื่อประทับลายนิ้วมือ!” จูโหยวจี่ยนเก็บกระบี่ยาว สอดจดหมายสั่งเสียเปื้อนเลือดที่พับอย่างระมัดระวังไว้ในอก จากนั้นกวาดตามองพลทหารชรารอบข้าง
บุรุษร่างกำยำที่เงียบขรึมดุจเหล็กมาตลอดทางเหล่านี้ ต่างกำหมัดแน่นขึ้นพร้อมกัน
“ออกเดินทาง!” จูโหยวจี่ยนกล่าวเสียงเย็น
พลม้าห้าสิบเอ็ดคนควบทะยานฝ่าลมและหิมะอีกครั้ง
เพลิงโทสะลุกโชนขึ้นในใจจูโหยวจี่ยน เผาความเจ็บปวดที่ต้นขาด้านในจนมอดดับ เผาความหิวโหยและความหนาวเหน็บในร่างกายจนสิ้น
ฉู่เซี่ยนจางมองฮ่องเต้ที่นำหน้าฝูงม้า ยิ่งมองก็ยิ่งรู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง
มิใช่ตกลงกันว่าจะไปเอาผิดลูเซี่ยงเซิงหรือ? เหตุใดตลอดทางมานี้ ฮ่องเต้กลับดูคล้ายจะไปช่วยผู้บัญชาการลูเสียมากกว่า?
น่าสงสารฮ่องเต้พระองค์นี้ พระชนมายุยังน้อยแต่กลับถูกภาระบ้านเมืองสูบเอาพลังไปจนหมด พระชนมายุเพียงยี่สิบแปดชันษาก็มีผมหงอกแล้ว จะทนการเดินทางที่สมบุกสมบันเช่นนี้ได้อย่างไร
แต่ตนเป็นเพียงขันที ฮ่องเต้สั่งให้ช่วยผู้ใด ตนก็ช่วยผู้นั้น ฮ่องเต้สั่งให้ตัดหัวผู้ใด ตนก็ตัดหัวผู้นั้น!
หากมิใช่เพราะฮ่องเต้ ป่านนี้ตนคงถูกเว่ยขันทีเฆี่ยนตีจนตายไปตั้งแต่สิบเอ็ดปีก่อนแล้ว!