เตาหลอมแปรเซียน

ตอนที่ 2 จ่ายห้าสิบก้อน คิดว่าเอาไปไล่ขอทานหรือ?

10 นาที· 2.2K คำ
เนื้อหาถูกแปลด้วย AI และขัดเกลาโดยผู้มีประสบการณ์ด้านการแปลเรียบร้อยแล้ว

เฉินโซ่วกำลังหั่นยาอยู่หลังเคาน์เตอร์ มือพลันชะงักไปชั่วครู่

เขามีหญ้าต่อชีวิตอยู่ต้นหนึ่งจริง ๆ เมื่อสามปีก่อน เขาบังเอิญเก็บมันมาจากหน้าผาสูงชันบนเขาชิงหยาง อายุสมุนไพรนับร้อยปี คุณภาพดีเยี่ยม

เขาไม่ได้วางขายไว้ในร้านยา แต่เก็บใส่กล่องหยกผนึกไว้อย่างดี ซ่อนไว้ในช่องลับใต้เตียงที่บ้าน

เขาคิดจะเก็บหญ้าต่อชีวิตต้นนี้ไว้เป็นเงินก้นหีบ เผื่อวันใดร่างกายทนไม่ไหว จะได้ใช้ยื้อชีวิต

ทว่าบัดนี้ไม่เหมือนเดิมแล้ว

เมื่อมีเตาแปรเซียน หญ้าต่อชีวิตจะนับเป็นอะไรได้

ตระกูลจ้าวต้องการซื้อ เขาก็เสนอราคาอย่างสมเหตุสมผล ขายให้ก็ไม่เป็นไร

“นายท่านจ้าว หญ้าต้นนั้นยังอยู่” เฉินโซ่ววางมีดหั่นยาลง เงยหน้าขึ้น “ท่านต้องการซื้อหรือ?”

จ้าวหู่ไม่คิดว่าเขาจะตอบตกลงง่ายดายเช่นนี้ จึงชะงักไปครู่หนึ่ง ก่อนแสยะยิ้ม “นับว่าเจ้ารู้ความ ตระกูลจ้าวให้หินวิญญาณห้าสิบก้อน”

เฉินโซ่วเองก็ยิ้ม “นายท่านจ้าว หญ้าต่อชีวิตอายุร้อยปี อย่างน้อยในตลาดก็มีราคาสามร้อยห้าสิบก้อน ท่านให้ห้าสิบก้อน คิดว่าเอาไปไล่ขอทานหรือ?”

สีหน้าจ้าวหู่พลันเคร่งขรึม “ตาเฒ่าเฉิน ตระกูลจ้าวยอมซื้อสมุนไพรของเจ้า นั่นก็ถือว่าไว้หน้าแล้ว อย่ารนหาที่ตาย”

“นายท่านจ้าว คนชราทำการค้ายึดถือความเป็นธรรม หากท่านตั้งใจซื้อจริง ๆ สามร้อยก้อนหินวิญญาณ ข้าจะไปนำสมุนไพรมาให้ท่านเดี๋ยวนี้ หากเห็นว่าแพง เช่นนั้นก็ช่างเถิด”

จ้าวหู่จ้องเขาอยู่ครู่ใหญ่ จู่ ๆ ก็แสยะยิ้ม รอยยิ้มนั้นแฝงความอำมหิตจนคนมองรู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง

“ตาเฒ่าเฉิน เจ้าเปิดร้านขายยาในเมืองชิงหยางมาหกสิบปีแล้ว ย่อมรู้ว่าตระกูลจ้าวเป็นตระกูลเช่นไร” เขาขยับเข้ามาใกล้ ลดเสียงลง “ใต้สังกัดตระกูลจ้าวมีเหมืองหินวิญญาณสองแห่ง โรงปรุงโอสถสามแห่ง ร้านขายยาเจ็ดแห่ง ท่านปู่ของข้าอยู่ขั้นแก่นทองระยะแรก บิดาข้าอยู่ขั้นสร้างฐานระยะกลาง ส่วนอาของข้ารับตำแหน่งผู้ดูแลศิษย์สายนอกในสำนักเซียน เจ้าคนธรรมดากระดูกเปราะที่ขายยา ยังกล้าพูดเรื่องความเป็นธรรมกับตระกูลจ้าวอีกหรือ?”

เขายืดตัวขึ้น ปัดฝุ่นบาง ๆ บนเคาน์เตอร์ น้ำเสียงเนิบช้า “ตาเฒ่าเฉิน ข้าขอเตือนเจ้าไว้สักคำ ของที่ตระกูลจ้าวต้องการ ยังไม่เคยมีสิ่งใดที่เอามาไม่ได้ วันนี้เจ้าไม่ขาย พรุ่งนี้ร้านนี้จะยังเปิดต่อได้หรือไม่ ก็ยากจะพูดแล้ว”

กล่าวจบ เขาก็หมุนตัวจากไปอย่างวางอำนาจ

เฉินโซ่วยืนอยู่หลังเคาน์เตอร์ มองแผ่นหลังของเขาลับหายไปตรงหัวมุมถนน

เขาไม่ได้เสียใจที่เสนอราคานี้ หญ้าต่อชีวิตมีค่าเท่านี้จริง ๆ

ทว่าในใจกลับรู้สึกไม่สบายใจอยู่ลึก ๆ คนของตระกูลจ้าวดูไม่เหมือนพวกที่จะยอมเจรจาค้าขายกันดี ๆ

ยามเย็นวันนั้น เฉินโซ่วเก็บแผงแล้วไปส่งยาให้ลูกค้าประจำคนหนึ่งทางตะวันออกของเมือง

ขากลับฟ้ามืดสนิทแล้ว เมื่อเดินมาถึงหน้าประตู เขาพลันชะงักฝีเท้า

ประตูเรือนไม่ได้ลงกลอน ทั้งที่ตอนออกจากบ้านเมื่อเช้า เขาจำได้ว่าลงกลอนไว้แล้ว

เฉินโซ่วยืนอยู่หน้าประตู เอียงหูฟัง

ภายในเรือนมีเสียงรื้อค้นข้าวของดังแผ่ว ๆ กับเสียงพูดคุยที่กดต่ำ

“หาเจอหรือยัง?”

“ค้นต่อไป ตาเฒ่านั่นต้องซ่อนหญ้าต่อชีวิตไว้ในบ้านแน่”

เฉินโซ่วถอยหลังสองก้าว อ้อมไปข้างกำแพงเรือน แล้วปีนขึ้นไปมองด้านใน

คนในเรือนเป็นศิษย์ตระกูลจ้าวสองคน มีพลังบำเพ็ญขั้นฝึกลมปราณชั้นสอง กำลังรื้อค้นข้าวของในห้องของเขา แม้แต่แผ่นเตียงก็ถูกยกขึ้น ช่องลับเผยออกมาให้เห็น กล่องหยกอยู่ในมือของทั้งสองแล้ว

เฉินโซ่วปีนข้ามกำแพงเข้าไปทันที ลงพื้นอย่างไร้เสียง

ศิษย์ตระกูลจ้าวทั้งสองหันหลังให้เขา ก้มหน้าตรวจดูกล่องหยก

เฉินโซ่วกลั้นหายใจ ย่องเข้าไปด้านหลังทั้งคู่ แล้วยกมือคว้าต้นคอ

มือของเขาเพิ่งแตะคอชายทางซ้าย อีกฝ่ายก็หดคอวูบ ก่อนตวัดฝ่ามือกลับมาตบกลางอกเขา

“ปัง!”

ร่างเฉินโซ่วถูกตบจนถอยกรูดไปสามก้าว แผ่นหลังชนกำแพงเรือน หน้าอกอึดอัดขึ้นมาวูบหนึ่ง

เขาก้มมองหน้าอกตน ไม่ปรากฏแม้แต่รอยแดง

“ขั้นฝึกลมปราณชั้นสองหรือ?” เฉินโซ่วเงยหน้าขึ้น ยิ้มออกมา “มีแค่นี้หรือ?”

ศิษย์ตระกูลจ้าวทั้งสองถอยหลังพร้อมกันครึ่งก้าว ตั้งท่าขนาบซ้ายขวา

ชายทางซ้ายทำมุทรา ปลายนิ้วมีแสงสีเขียววาบขึ้น คมวายุรูปจันทร์เสี้ยวสามสายพุ่งออกจากซอกนิ้ว หมุนคว้างเข้าใส่เฉินโซ่ว ทุกแห่งที่ผ่านไป อากาศล้วนส่งเสียงหวีดแหลม

เฉินโซ่วจำได้ทันที นี่คือวิชาคมวายุในเคล็ดวายุคราม

เป็นวิชาพื้นฐานที่ตระกูลจ้าวจัดให้ศิษย์นอกสกุล เขาขายยาอยู่บนถนนสายนี้มาหกสิบปี เคยเห็นศิษย์ตระกูลจ้าวใช้วิชานี้ไม่น้อย

ชายทางขวาพลิกฝ่ามือทั้งสอง มีหมอกวิญญาณสีเขียวขุ่นสองกลุ่มผุดขึ้นกลางฝ่ามือ ก่อนรวมตัวเป็นเชือกสีเขียวสองเส้น พุ่งเข้ารัดเฉินโซ่วจากซ้ายและขวา

โซ่หมอกวิญญาณ

เป็นวิชาประกอบในชุดเดียวกับวิชาคมวายุ ใช้จับมัดผู้คน

พลังวิญญาณในตันเถียนของเฉินโซ่วไหลไปตามเส้นลมปราณ แผ่คลุมผิวกายและก่อตัวเป็นแสงวิญญาณสีเหล็กครามชั้นหนึ่ง

คมวายุสามสายฟันลงบนแสงวิญญาณ “ปัง ปัง ปัง” ก่อนแตกกระจายเป็นประกายวิญญาณทั่วฟ้า ส่วนโซ่หมอกวิญญาณสองเส้นพันรัดแขนของเขา ทว่าเมื่อพลังวิญญาณสั่นสะเทือน พวกมันก็แตกสลายกลายเป็นหมอกสีเขียวทั่วลาน

“ขั้นฝึกลมปราณชั้นสาม?!” ชายทางซ้ายหน้าเปลี่ยนสี “ศิษย์พี่ ระดับบำเพ็ญของเขาสูงกว่าพวกเราหนึ่งชั้น!”

“กลัวอะไร! เขาก็แค่ตาเฒ่าขายยา จะมีวิชาบำเพ็ญที่ไหนกัน?”

ชายทางขวากัดฟันทำมุทราอีกครั้ง สายลมหมุนวนสีเขียวก่อตัวขึ้นกลางฝ่ามือและขยายใหญ่ขึ้นเรื่อย ๆ หอบเอาเศษหินและดินโคลนม้วนเข้าใส่เฉินโซ่ว

วายุหมุนสังหาร

เป็นกระบวนท่าที่มีอานุภาพสังหารร้ายแรงที่สุดในเคล็ดวายุคราม น่าเสียดายที่พลังวิญญาณของชายผู้นี้มีไม่พอ แม้วายุหมุนจะใหญ่โต แต่กลับยกแม้แต่โอ่งน้ำยังแทบไม่ไหว โอ่งน้ำลอยคว้างกลางอากาศสองรอบ ก่อนค่อย ๆ ตกลงพื้น แตกเพียงรอยร้าวหนึ่งเส้น

เฉินโซ่วยกมือผลัก พลังวิญญาณกลางฝ่ามือควบแน่นเป็นฝ่ามือใหญ่สีเหล็กคราม ฟาดสวนเข้าใส่วายุหมุน

วายุหมุนถูกฝ่ามือใหญ่ตบสลาย พลังที่เหลือยังไม่หมด ส่งชายทางขวากระแทกลงไปในดินโคลน

ชายทางซ้ายหันหลังคิดหนี เฉินโซ่วสะบัดนิ้วมือซ้าย พลังวิญญาณสายหนึ่งพุ่งจากปลายนิ้ว กระแทกข้อพับเข่าอีกฝ่าย

ขาของชายผู้นั้นอ่อนยวบ ทรุดคุกเข่าลงกับพื้น เฉินโซ่วใช้ฝ่ามือพลังวิญญาณคว้าตัวเขาขึ้นมา แล้วกดกระแทกเข้ากับกำแพงเรือน

“ปัง!”

กำแพงเรือนพังถล่มไปครึ่งหนึ่ง ชายผู้นั้นถูกฝังอยู่ใต้กองอิฐ แสงวิญญาณคุ้มกายแตกสลายจนหมด กลอกตาขาวแล้วหมดสติไป

เฉินโซ่วเก็บพลังวิญญาณ เดินไปหาชายที่อยู่ในดินโคลน แล้วย่อตัวลงมอง

“เคล็ดวายุครามสินะ?” เฉินโซ่วตบแก้มเขาเบา ๆ “พลังวิญญาณกระจัดกระจาย ทำมุทราก็ไม่คล่อง วายุหมุนสังหารยังควบแน่นพลังวิญญาณได้ไม่มั่นคง ยกโอ่งน้ำยังแทบไม่ไหว ตระกูลจ้าวสอนพวกเจ้าได้แค่นี้หรือ?”

ชายผู้นั้นริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออกสักคำ

เฉินโซ่วยืนขึ้น ปัดดินออกจากมือ

ขั้นฝึกลมปราณชั้นสามรับมือขั้นฝึกลมปราณชั้นสอง ทั้งที่เขาไม่มีวิชาเซียนเป็นเรื่องเป็นราว อาศัยเพียงพลังวิญญาณที่ปลดปล่อยออกมาก็จัดการทั้งสองได้แล้ว

เขาอดทอดถอนใจในใจไม่ได้ วิชาบำเพ็ญของเทพธิดาศักดิ์สิทธิ์ผู้นั้นช่างร้ายกาจนัก เตาแปรเซียนดูดซับพลังของนางไปเพียงครึ่งเดียว แต่หลังจากเขาฝึกฝนก็สามารถบรรลุระดับนี้ได้แล้ว

หากเตาแปรเซียนดูดซับวิชาบำเพ็ญของผู้ฝึกตนที่มีระดับสูงกว่านี้ แล้วเขาฝึกฝนตาม มิใช่จะยิ่งเก่งกาจขึ้นหรือ?

คิดถึงตรงนี้ เขาก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้ ก่อนเหลือบมองศิษย์ตระกูลจ้าวสองคนที่ยังอยู่บนพื้น แล้วขมวดคิ้วเล็กน้อย

เขาก้มลงเก็บกล่องหยกขึ้นมาเหน็บไว้ จากนั้นลากศิษย์ทั้งสองไปทิ้งไว้นอกประตูเรือนตรงโคนกำแพง

แล้วจึงกลับเข้าไปในห้อง จัดแผ่นเตียงที่ถูกรื้อให้เข้าที่ ปิดช่องลับกลับดังเดิม

สายวันถัดมา เฉินโซ่วกำลังหั่นยาอยู่ในร้าน จู่ ๆ คนกลุ่มหนึ่งก็กรูกันเข้ามาทางประตู

คนที่นำหน้าคือจ้าวหู่ ด้านหลังมีจ้าวเทียนลู่บิดาของเขา ซึ่งอยู่ขั้นสร้างฐานระยะกลางตามมาด้วย

ถัดไปเป็นศิษย์ตระกูลจ้าวอีกเจ็ดแปดคน แต่ละคนเปี่ยมด้วยจิตสังหาร

จ้าวเทียนลู่ยืนตรงหน้าเคาน์เตอร์ เสื้อคลุมผ้าแพรพลิ้วไหวทั้งที่ไร้ลม แรงกดดันจากพลังวิญญาณขั้นสร้างฐานระยะกลางแผ่กระจายออกมา จนชั้นวางยาในร้านส่งเสียงสั่นสะเทือน

เฉินโซ่วรู้สึกแน่นหน้าอก ราวกับถูกหินก้อนใหญ่กดทับ แม้แต่ลมหายใจก็หนักขึ้นหลายส่วน

“เฉินโซ่ว” จ้าวเทียนลู่เอ่ยเสียงไม่ดังนัก ทว่าทุกคำราวกับกระแทกลงกลางอกเฉินโซ่ว “เมื่อคืนศิษย์ตระกูลจ้าวสองคนถูกเจ้าทำร้ายจนบาดเจ็บสาหัส บัดนี้ยังนอนอยู่ในโรงหมอ เจ้าเป็นเพียงคนธรรมดาที่ขายยา กล้าลงมือกับคนของตระกูลจ้าวหรือ?”

เฉินโซ่วฝืนยืดกายตรง ใบหน้าประดับรอยยิ้ม “นายท่านจ้าว ศิษย์ทั้งสองของท่านบุกเข้าเรือนของคนชรากลางดึกเพื่อขโมยของ คนชราป้องกันตัวโดยชอบธรรม เหตุใดพอถึงปากท่านกลับกลายเป็นว่าคนชราทำร้ายคนเสียเล่า?”

จ้าวเทียนลู่มองเขาแวบหนึ่ง แล้วจู่ ๆ ก็หัวเราะออกมา

“ขโมยของหรือ? ใครเห็นกัน? ข้าเห็นเพียงศิษย์ตระกูลจ้าวสองคนถูกเจ้าทำร้าย เฉินโซ่ว วันนี้หากเจ้าไม่ให้คำอธิบาย ร้านนี้ก็อย่าได้เปิดอีกเลย”

เขายกมือโบก

ศิษย์ตระกูลจ้าวเจ็ดแปดคนที่อยู่ด้านหลังขยับขึ้นหน้าพร้อมกันหนึ่งก้าว พลังวิญญาณพลุ่งพล่าน จนไหและภาชนะต่าง ๆ ในร้านสั่นกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊ง

เฉินโซ่วกำหมัดแน่น

ขั้นฝึกลมปราณชั้นสามรับมือจ้าวหู่ได้ไม่มีปัญหา แต่กับคนอย่างจ้าวเทียนลู่ที่อยู่ขั้นสร้างฐานระยะกลาง เพียงนิ้วเดียวก็บดขยี้เขาจนตายได้

ในจังหวะนั้นเอง ม่านหน้าประตูก็ถูกคนเปิดออก

มู่ชิงเกอก้าวเข้ามา สวมกระโปรงผ้าโปร่งสีเขียวน้ำ ละผมยาวสยายลงตามสบาย คิ้วตาแฝงความเย็นชาและเกียจคร้านอยู่หลายส่วน

นางเดินมาหน้าเคาน์เตอร์ ยืนข้างเฉินโซ่ว แล้วเงยหน้ามองจ้าวเทียนลู่

“ตระกูลจ้าวหรือ?”

รูม่านตาจ้าวเทียนลู่หดวูบ

ด้วยระดับบำเพ็ญขั้นสร้างฐานระยะกลางของเขา เพียงมองแวบเดียวก็เห็นว่าหญิงสาวชุดเขียวตรงหน้ามีระดับบำเพ็ญขั้นสร้างฐานระยะปลาย ทั้งลมหายใจยังควบแน่นมั่นคง รากฐานหนักแน่น ไม่ด้อยไปกว่าเขา มีแต่จะสูงกว่า

“แม่นางเป็นผู้ใด?” น้ำเสียงของจ้าวเทียนลู่สุภาพขึ้นอย่างเห็นได้ชัด

“มู่ชิงเกอจากสำนักเทียนอิน” น้ำเสียงของมู่ชิงเกอไม่ดังนัก ทว่าทันทีที่คำว่า “สำนักเทียนอิน” หลุดออกมา สีหน้าจ้าวเทียนลู่ก็แปรเปลี่ยน

สำนักเทียนอินเป็นสำนักใหญ่ฝ่ายธรรมะของดินแดนตงโจว ตระกูลจ้าวเป็นเพียงตระกูลผู้บำเพ็ญเซียนในท้องถิ่น ไม่มีแม้แต่คุณสมบัติจะไปเฝ้าประตูให้สำนักเทียนอิน

“เฉินโซ่วเป็นคนของข้า” มู่ชิงเกอมองจ้าวเทียนลู่ “หากตระกูลจ้าวคิดแตะต้องเขา ก็ถามข้าก่อน”

ลูกกระเดือกของจ้าวเทียนลู่ขยับ

เขาก้มมองเฉินโซ่ว ก่อนมองมู่ชิงเกอ แล้วฝืนยิ้มออกมา “ในเมื่อเป็นสหายของเซียนจื่อมู่ เช่นนั้นเรื่องนี้...คงมีความเข้าใจผิดบางอย่าง ข้าจะกลับไปตรวจสอบให้กระจ่าง หากศิษย์ตระกูลจ้าวเป็นฝ่ายผิดก่อน ตระกูลจ้าวจะอบรมสั่งสอนอย่างเข้มงวดแน่นอน”

เขาโบกมือไปทางด้านหลัง “ไป!”

จ้าวหู่ร้อนใจ “ท่านพ่อ แล้วหญ้าต่อชีวิต—”

“หุบปาก!” จ้าวเทียนลู่หันกลับไปถลึงตาใส่ จ้าวหู่จึงหดคอทันที

คนของตระกูลจ้าวพากันจากไปอย่างหงอยเหงา

ร้านยากลับคืนสู่ความเงียบ

เฉินโซ่วผ่อนลมหายใจยาว แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นแล้ว

เขาหันไปมองมู่ชิงเกอ กลืนน้ำลายลงคอ

“เซียน...เซียนจื่อ ขอบคุณ”

มู่ชิงเกอโบกมือ “ไม่ต้องเกรงใจ ถึงเวลาคิดบัญชีระหว่างเรากันแล้ว!”

เนื้อหานี้ได้รับการคุ้มครอง ไม่อนุญาตให้พิมพ์ อ่านต่อได้ที่ BaoNovel.com
ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป