“อย่าถอด! เซียนหญิง อย่าได้ทำเช่นนั้นเด็ดขาด!”
“สวรรค์! งามล่มเมืองเช่นนี้ นับเป็นยอดหญิงแห่งโลกมนุษย์โดยแท้!”
เฉินโซ่วร้องอุทานในใจ โฉมหน้าของหญิงสาวตรงหน้า ต่อให้ใช้ถ้อยคำอย่างงามล่มเมือง จันทร์หลบโฉมดอกไม้ร่วง ก็ยากจะพรรณนาได้แม้เพียงเศษเสี้ยว
ส่วนลึกของเขาชิงหยาง ริมบ่อน้ำพุร้อนอันซ่อนเร้น ไอน้ำลอยอวล หมอกควันคลุ้งปกคลุม
ชายชราผมขาวนั่งทรุดอยู่บนก้อนหินเขียวริมบ่อ ร่างกายสั่นเทาไม่หยุด
เดิมทีเขาขึ้นเขามาเก็บสมุนไพร ใครจะรู้ว่าเหยียบพลาดจนกลิ้งลงมายังสถานที่ลึกลับซึ่งถูกเถาวัลย์ปกคลุมแห่งนี้
ทว่าดวงตาของเขาเบิกกว้างแทบถลน จ้องมองเซียนหญิงที่ปรากฏตัวขึ้นกลางอากาศและกำลังปลดอาภรณ์อย่างเหม่อลอย ทั้งตัวถึงกับตะลึงงัน
หญิงสาวมีรูปร่างอ้อนแอ้น ส่วนเว้าส่วนโค้งชวนหลงใหล ใบหน้างดงามราวถูกสลักเสลา ผิวพรรณผุดผ่องดุจดอกท้อ
ดวงตาดั่งสายน้ำสารท ผิวเนียนนุ่มดุจหยกมันแพะ ทั่วร่างแผ่กลิ่นอายเย็นเยียบของเซียน ประหนึ่งบัวเดียวดายบนภูผาหิมะ บริสุทธิ์ผุดผ่อง ไร้กลิ่นอายโลกีย์แม้แต่น้อย
แต่ในยามนี้ ใบหน้าอันงดงามกลับแดงก่ำอย่างผิดปกติ ดวงตาคู่งามมีประกายสีทองวูบไหว ลมหายใจหอบกระชั้น พลังวิญญาณรอบกายปั่นป่วนดุจน้ำเดือดพล่าน
แม้เฉินโซ่วจะเป็นชายชราวัย 80 ปี แต่เขาเก็บสมุนไพรมาตลอดชีวิต จึงพอมีสายตาอยู่บ้าง
เซียนหญิงผู้นี้เห็นได้ชัดว่าธาตุไฟเข้าแทรก!
“แย่แล้ว!”
เขาร้องในใจ ก่อนหันหลังคิดจะหนี
อายุ 80 ปีแล้ว ขาก็ไม่คล่องแคล่ว เพิ่งก้าวออกไปได้ครึ่งก้าว พลังไร้รูปร่างสายหนึ่งก็ฉุดร่างเขากลับไป
“ตูม!” เฉินโซ่วร่วงลงไปในบ่อน้ำพุร้อนอย่างแรง น้ำร้อนซึมผ่านเสื้อผ้าป่านหยาบในพริบตา ลวกจนเขาแยกเขี้ยวยิงฟัน
ยังไม่ทันได้ร้อง มู่ชิงเกอก็ประชิดเข้ามาแล้ว
ร่างของนางร้อนผ่าวประหนึ่งเหล็กเผาแดง มือทั้งสองกดลงบนอกเฉินโซ่ว ประกายในดวงตาสีทองวูบวาบไม่มั่นคง ฟันขาวขบริมฝีปากล่างแน่น เห็นได้ชัดว่ากำลังฝืนสะกดบางสิ่งอย่างสุดกำลัง
“อย่าเข้ามา! ข้าอายุ 80 แล้ว ดินเหลืองจ่อถึงคอ จะทนรับการย่ำยีไหวได้อย่างไร...”
เฉินโซ่วยังพูดไม่ทันจบ มู่ชิงเกอก็ก้มตัวลงมาแล้ว
ริมฝีปากของนางนุ่มละมุน อบอวลด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของน้ำค้างดอกไม้
เฉินโซ่วรู้สึกเพียงว่ามีบางสิ่งในส่วนลึกของตันเถียนถูกดูดออกไปอย่างฉับพลัน เรี่ยวแรงทั่วร่างไหลทะลักออกไปราวกับเขื่อนแตก
เขาคิดดิ้นรน แต่ร่างวัย 80 ปีจะต้านทานเซียนหญิงขั้นสร้างฐานช่วงปลายได้อย่างไร
“ช่างเถิด ก่อนตายยังได้เสพสุขเช่นนี้ นับว่าคุ้มแล้ว” เฉินโซ่วหัวเราะขื่นขมในใจ แล้วหลับตาลงเสียเลย
ราวหนึ่งก้านธูปต่อมา มู่ชิงเกอผลักเขาออกอย่างแรง ถอยกรูดไปหลายก้าว ใบหน้าซีดขาวดุจกระดาษ เหงื่อเย็นผุดพราวเต็มหน้าผาก
นางหอบหายใจ มือทั้งสองแตะตรวจดูตรงตันเถียน ครั้นแล้วพลันรู้สึกราวถูกฟ้าผ่า
“พลัง...พลังของข้า...”
นางเงยหน้าขึ้น จ้องชายชราผมขาวที่ทรุดอยู่ริมบ่อ เสื้อผ้าหลุดลุ่ยตรงหน้าเขม็ง น้ำเสียงสั่นเครือ “เจ้าเป็นใคร เมื่อครู่ทำอะไรกับข้า พลังบำเพ็ญของข้า...หายไปครึ่งหนึ่ง!”
เฉินโซ่วได้ยินแล้ววิญญาณแทบหลุดจากร่าง
จบเห่แล้ว นางจะฆ่าปิดปากแน่!
เขาเป็นเพียงชาวไร่สมุนไพรวัย 80 ปี ไก่สักไม่กี่ตัวยังไม่เคยฆ่า จะทนโทสะดุจอสนีของเซียนหญิงได้อย่างไร
“ข้า...ข้าไม่รู้อะไรทั้งนั้น! เซียนหญิงเป็นฝ่ายพุ่งเข้าหาข้าเอง ข้าต่างหากที่เป็นผู้เสียหาย!”
เขาคลานตะเกียกตะกายขึ้นจากบ่อน้ำพุร้อน ไม่แม้แต่จะสนใจรองเท้า เท้าเปล่ามุดเข้าไปในพุ่มไม้แล้ววิ่งลงเขาสุดชีวิตโดยไม่หันกลับมามอง
ร่างวัย 80 ปีของเขากลับวิ่งได้รวดเร็วราวกับคนอายุ 18 หนามเกี่ยวกางเกงขาด หินกรวดทิ่มฝ่าเท้าจนเจ็บแปลบ แต่เขากลับไม่รู้สึกแม้แต่น้อย
เขาวิ่งรวดเดียวเกือบครึ่งชั่วยาม จนขาอ่อนแรงก่อนล้มคว่ำลงใต้ต้นไหวโบราณต้นหนึ่ง
เขาหมอบอยู่บนพื้นโคลน หอบหายใจเฮือกใหญ่ พลางหันกลับไปมองอยู่นาน เมื่อแน่ใจว่าไม่มีใครตามมา จึงค่อยถอนหายใจโล่งอก
“เกือบเอาชีวิตไม่รอด...เกือบตายแล้ว...”
เฉินโซ่วนั่งทรุดใต้ต้นไม้ ลูบอกที่เต้นรัวไม่หยุด กว่าจะตั้งสติได้ก็ผ่านไปครู่ใหญ่
เสื้อผ้าบนร่างขาดรุ่งริ่ง เปรอะเปื้อนโคลนและใบหญ้า ดูราวกับขอทานเฒ่าผู้หนีภัยแล้ง
เขาหัวเราะขื่นขมพลางส่ายหน้า กำลังจะลุกกลับบ้าน จู่ ๆ ก็รู้สึกผิดปกติบริเวณเอว
ก้มลงมอง เตาหลอมที่พกติดตัวมาด้วยกลับอุ่นขึ้นตั้งแต่เมื่อใดไม่รู้
เตานี้มีสามขา ไม่มีหู มีสนิมจับเขรอะ เขาเก็บขึ้นมาจากแม่น้ำตั้งแต่ยังหนุ่ม
นอกจากชื่อเสียงที่บรรพชนสืบทอดกันมาจะฟังดูน่าเกรงขามแล้ว ก็ไร้ประโยชน์สิ้นดี
เดิมทีเขาคิดว่าจะเอาไปขายให้ร้านรับซื้อของเก่าสักวันหนึ่ง แลกเหรียญทองแดงมาซื้อสุราสักกา
ทว่ายามนี้กลับมีแสงสีขาวจาง ๆ ล้นออกมาจากปากเตา ก้นเตายังมีของเหลวใสแวววาวเกาะอยู่ชั้นหนึ่ง ราวครึ่งชามเล็ก ส่งกลิ่นหอมอ่อน ๆ
“นี่มันสิ่งใดกัน”
เฉินโซ่วโน้มเข้าไปดม กลิ่นหอมหรูหราอ่อนจางชวนให้สดชื่นถึงหัวใจ
เขากวาดตามองรอบด้าน เมื่อไม่เห็นผู้ใด ก็ยื่นนิ้วออกไปแตะของเหลวขึ้นมาเล็กน้อยราวถูกผีสิง แล้วจ่อถึงริมฝีปาก
ปลายลิ้นเพิ่งสัมผัสของเหลว กระแสอุ่นสายหนึ่งก็ระเบิดขึ้นในปาก ไหลผ่านลำคอแผ่ซ่านไปทั่วร่าง
ความรู้สึกนั้นคล้ายกับน้ำแกงโสมเก่าแก่ร้อยปีที่เคยดื่มตอนหนุ่ม แต่สรรพคุณกลับเหนือกว่ากันไม่รู้กี่ร้อยกี่พันเท่า!
เขารู้สึกเพียงว่ากระดูกทั่วร่างส่งเสียงกรอบแกรบ ความปวดเมื่อย ชา และบวมปะทุขึ้นพร้อมกัน จนอดร้อง “โอ๊ย” ออกมาไม่ได้
แต่หลังความเจ็บปวดผ่านพ้น กลับเป็นความรู้สึกเบาสบายและเปี่ยมพละกำลังที่ไม่เคยประสบมาก่อน
เขายืนขึ้นอย่างโงนเงน ขยับแขนขาเล็กน้อย แล้วพลันยืนนิ่งงัน
ขาแก่ที่เมื่อเช้ายังเดินขึ้นเนินจนหอบ ตอนนี้กลับก้าวเดินได้ปราดเปรียวราวเหินบิน
เมื่อครู่รองเท้าหลุดหายไป ตอนนี้เขาเดินเท้าเปล่าบนหินกรวดกลับไม่รู้สึกเจ็บแม้แต่น้อย
ที่สำคัญยิ่งกว่านั้นคือ เขาหยิบกระจกทองแดงที่พกติดตัวออกมาส่อง
ผมขาวโพลนบนศีรษะในเงากระจกกลับหายไปกว่าครึ่ง แทนที่ด้วยสีเทาดำ ริ้วรอยบนใบหน้าตื้นลงไปถึงเจ็ดแปดส่วน แก้มที่เคยตอบกลับอิ่มเต็ม ดวงตาขุ่นมัวใสกระจ่างขึ้นมาก ทั้งร่างเปี่ยมชีวิตชีวา
ชายวัยกลางคนอายุราว 40 ปีอย่างแท้จริง!
มือที่เฉินโซ่วใช้ถือกระจกสั่นอย่างหนัก ริมฝีปากขยับพึมพำอยู่ครู่ใหญ่ ก่อนตบต้นขาฉาด “นี่...นี่มัน...”
จู่ ๆ เขาก็นึกเรื่องหนึ่งขึ้นได้ หลังงานเลี้ยงวันเกิดเมื่อคืน เขาเช็ดเตาหลอมนี้แล้วถูกสนิมตรงปากเตาบาดนิ้ว เลือดหยดหนึ่งจึงไหลลงไปในเตา
เช้านี้เมื่อตื่นขึ้นมา ดูเหมือนภายในเตาจะสว่างวาบครั้งหนึ่ง
เวลานั้นเขาคิดว่าตาฝาด บัดนี้ลองคิดดูแล้ว น่าจะเป็นเลือดของเขาที่ปลุกพลังของเตาหลอมขึ้นมา
“เซียนหญิงเมื่อครู่...พลังของนางเข้าไปในเตา แล้วเตาก็มีน้ำยาวิญญาณเพิ่มมาหนึ่งชาม พอข้าดื่มเข้าไปก็...”
“ดูท่าเตานี้จะดูดซับพลัง แล้วกลั่นกลับคืนสู่ต้นกำเนิดจนกลายเป็นน้ำยาวิญญาณได้!”
เขายกเตาหลอมขึ้นมาตรงหน้า พลิกดูไปมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า สีหน้าบนใบหน้าแก่ชราเปลี่ยนจากเหม่อลอยเป็นยินดี จากยินดีเป็นหัวเราะลั่น
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เฉินโซ่วเงยหน้าหัวเราะก้องฟ้า เสียงหัวเราะสะเทือนจนใบไม้ร่วงกราวจากต้นไหวโบราณ
เขากอดเตาหลอมไว้แนบอก ตื่นเต้นจนน้ำตาไหลพราก ในปากพร่ำพูดซ้ำไปซ้ำมาอยู่เพียงประโยคเดียว
“ร่ำรวยแล้ว! ร่ำรวยแล้ว!”
หัวเราะอยู่ครู่ใหญ่ จู่ ๆ เขาก็หยุดเสียง กวาดตามองซ้ายขวา เมื่อแน่ใจว่าไร้ผู้คน จึงรีบยัดเตาหลอมไว้ในอกเสื้อ แล้วออกวิ่งกลับบ้าน
เมื่อกลับถึงลานบ้านทรุดโทรมชานเมืองชิงหยาง ฟ้าก็มืดสนิทแล้ว
เขาไม่สนใจจะกินข้าวหรือเปลี่ยนเสื้อผ้า เรื่องแรกที่ทำหลังเข้าบ้านคือหันไปลงกลอนประตู จากนั้นยังยกหินลับขนาดใหญ่เท่าหินโม่มาค้ำบานประตูไว้ จึงค่อยทิ้งตัวลงบนเก้าอี้ไม้ไผ่ผุพังในห้องโถง แล้วประคองเตาหลอมไปวางใต้ตะเกียงน้ำมันอย่างทะนุถนอม
สนิมบนตัวเตาหลอมหลุดลอกไปอีกเล็กน้อย เผยให้เห็นเนื้อโลหะสีเขียวคล้ำขนาดเท่าฝ่ามือ ผิวเรียบลื่นดุจกระจก สะท้อนแสงเปลวไฟที่ไหววูบ
ของเหลวที่ก้นเตาแห้งสนิทแล้ว เหลือเพียงกลิ่นหอมจาง ๆ ราวมีราวไม่มีอยู่ในส่วนลึกของเตา
“สหายเก่าเอ๋ย เจ้าเป็นสมบัติประเภทใดกันแน่...”
เฉินโซ่วพึมพำ จู่ ๆ สายตาก็จับจ้องนิ่ง
บริเวณผนังด้านในของเตาใกล้ปากเตา มีรอยสลักเส้นเล็กเพิ่มขึ้นมาเมื่อใดไม่รู้
รอยสลักนั้นตื้นมาก หากไม่เข้าไปดูใกล้ ๆ แทบสังเกตไม่เห็น
เขาหรี่ตาชรานับดู รอยสลักมีทั้งหมดเก้ารอย รอยแรกสว่างขึ้นแล้วเป็นแสงริบหรี่สีแดงเข้มดุจเส้นเหล็กเผาแดงเส้นเล็ก ๆ ข้างกันยังมีอักษรเล็ก ๆ อยู่หลายตัว
“หนึ่งขั้น...ระดับความร้อนขั้นหนึ่ง?”
เขาก้มลงพิจารณาอย่างละเอียด แล้วพบว่าข้างขีดบอกระดับความร้อนที่สว่างขึ้นนั้น มีอักษรเล็ก ๆ หลายแถวปรากฏขึ้นเลือนราง
เขาหรี่ตาชราเข้าไปเพ่งอ่าน ยิ่งอ่าน ลมหายใจก็ยิ่งหนักหน่วง
เตาหลอมนี้มีนามว่าเตาแปรเซียน
ความสามารถของมันเรียบง่าย มีเพียงประการเดียว
หลอมสรรพสิ่ง แปรเปลี่ยนต้นกำเนิด
แต่เขาอายุ 80 แล้ว ฝึกสิ่งนี้ไปจะมีประโยชน์อันใด
ความคิดเพิ่งผุดขึ้นมา ใบหน้าของจ้าวหู่ยามมาทวงค่าคุ้มครองก่อนหน้านี้ก็ลอยขึ้นในสมอง
จ้าวหู่เพิ่งอายุยี่สิบต้น ๆ มีวรยุทธ์ขั้นฝึกลมปราณระดับสาม
ส่วนเฉินโซ่วอายุ 80 เป็นเพียงกระดูกมนุษย์ธรรมดา
ตระกูลจ้าวจะขยี้เขาให้ตาย ก็ง่ายเสียยิ่งกว่าขยี้มดตัวหนึ่ง
เฉินโซ่วไม่ลังเลอีกต่อไป
เขาวางเตาหลอมลงบนพื้น นั่งขัดสมาธิ วางมือทั้งสองบนหัวเข่า แล้วทำตามเคล็ดวิชาสายหนึ่งที่จู่ ๆ ก็ผุดขึ้นในสมอง สูดลมหายใจเข้าและออก กลืนลมเข้าและผ่อนลมออก
เคล็ดวิชาสายนั้นถูกสลักลงในสมองโดยอัตโนมัติเมื่อครู่ตอนดื่มน้ำยาวิญญาณ
ผู้บำเพ็ญทั่วไปชักนำปราณเข้าสู่ร่าง คือการดึงปราณฟ้าดินเข้าสู่ตันเถียนแล้วเก็บไว้ในรากวิญญาณ
เฉินโซ่วไม่มีรากวิญญาณ เมื่อปราณเข้าสู่ตันเถียนก็ราวกับโคโคลนจมหายลงทะเล
เขากัดฟันเปลี่ยนเส้นทางโคจรพลัง บีบพลังวิญญาณให้ไหลเข้าสู่เส้นลมปราณทั่วร่างอย่างฝืนกำลัง
พลังวิญญาณทะลักเข้าสู่เส้นลมปราณราวเขื่อนแตก เขาขบฟันชักนำพลังวิญญาณให้ชะล้างร่างกายซ้ำแล้วซ้ำเล่า ทะลวงคอขวดทีละชั้น
เมื่อคอขวดชั้นแรกแตกสลาย ผิวหนังก็เปล่งสีคล้ายเหล็ก เมื่อคอขวดชั้นที่สองแตกสลาย กล้ามเนื้อก็ปูดนูนเป็นมัด เมื่อคอขวดชั้นที่สามแตกสลาย เส้นเอ็นและกระดูกส่งเสียงกรอบแกรบ ร่างทั้งร่างราวกับถูกตีขึ้นรูปใหม่อีกครั้ง
เพียงคืนเดียว เขาทะลวงผ่านสามชั้นติดกัน
เมื่อฟ้าสาง เฉินโซ่วลืมตาขึ้นแล้วขยับแขนขา
ข้อต่อต่าง ๆ ส่งเสียงกรอบแกรบถี่รัว ประหนึ่งเมล็ดถั่วกำลังถูกคั่วแตกดังเปรี๊ยะ ๆ ต่อเนื่องกัน
เขาก้มมองแขนของตน ผิวหนังมีประกายสีเหล็กเขียว กล้ามเนื้อปูดขึ้นกว่าก่อนหน้าหนึ่งรอบ เส้นเอ็นสีเขียวเผยให้เห็นเลือนราง ประหนึ่งงูเล็ก ๆ ขดตัวอยู่ใต้ผิวหนัง
เขาเดินไปกลางลาน หยิบขวานผ่าฟืนขึ้นมาฟันแขนซ้าย
“เคร้ง!”
คมขวานกระเด้งออก บนแขนไม่เหลือแม้แต่รอยขาว
เขาเพิ่มแรงขึ้นอีกเล็กน้อยแล้วฟันลงไป คมขวานไถลผ่านผิวหนังเป็นรอยตื้น ๆ ก่อนเลือนหายไปในพริบตา
เฉินโซ่ววางขวานลง แล้วนั่งยอง ๆ ใช้สองมือโอบหินกดบ่อน้ำหนักราวร้อยกว่าชั่งในลานบ้าน จากนั้นเกร็งเอวและท้องยกขึ้น กลับยกมันลอยพ้นพื้นได้ทั้งก้อน
เขาอุ้มหินเดินวนสองรอบ ใบหน้าไม่แดงแม้แต่ลมหายใจยังไม่หอบ ครั้นวางหินลงก็ไม่แม้แต่จะหอบหายใจแรง
“ยอดเยี่ยม...”
ขั้นฝึกลมปราณระดับสาม สำเร็จแล้ว
เขากำหมัดแน่น รู้สึกว่าทั่วร่างมีพละกำลังเหลือเฟือไม่รู้หมด
แม้ยังอยู่ในขอบเขตต่ำ แต่อย่างน้อยเขาก็ไม่ใช่ชายชรากระดูกมนุษย์ธรรมดาที่ใครจะบีบบังคับได้อีกต่อไป
ยิ่งไปกว่านั้น เขาเคยได้ยินมาว่าผู้บำเพ็ญทั่วไปจะก้าวจากกระดูกมนุษย์ธรรมดาสู่ขั้นฝึกลมปราณระดับสาม ต่อให้มีรากวิญญาณ อย่างน้อยก็ต้องใช้เวลาหนึ่งถึงสองปี
หากไร้รากวิญญาณ ก็เป็นอุปสรรคที่ข้ามผ่านไม่ได้ชั่วชีวิต
เมื่อวานเขายังเป็นเพียงกระดูกมนุษย์ธรรมดา วันนี้กลับบรรลุขั้นฝึกลมปราณระดับสามแล้ว
เฉินโซ่วรู้สึกยินดีอยู่ในใจ เมื่อมีเตาแปรเซียนนี้ การเหินสู่เซียนก็อยู่แค่เอื้อมมิใช่หรือ!
วันนั้นเฉินโซ่วเปิดร้านขายยาตามปกติ
ภายนอกเขายังคงเป็นชายชราขายยาผู้ยิ้มแย้ม แต่สายตา การได้ยิน และประสาทรับกลิ่น ล้วนเฉียบคมกว่าก่อนหลายเท่า
แม้ยืนอยู่ห่างออกไปครึ่งถนน เขาก็ยังดมกลิ่นและจำแนกอายุรวมถึงคุณภาพของสมุนไพรได้ เพียงยื่นมือบีบก็รู้ว่าเป็นของแท้หรือของปลอม
ยามเที่ยง จ้าวหู่ก็มาถึง
จ้าวหู่เป็นหลานชายคนเล็กของตระกูลจ้าว มีวรยุทธ์ขั้นฝึกลมปราณระดับสาม เคยวางอำนาจบาตรใหญ่อยู่ทั่วเมืองชิงหยางจนชิน
วันนี้เขาไม่ได้พาผู้ติดตามมาด้วย เดินทอดน่องเข้าร้านขายยาเพียงลำพัง กวาดตามองชั้นวางยารอบหนึ่ง ก่อนยื่นมือเคาะโต๊ะคิดเงิน
“ตาเฒ่าเฉิน ได้ยินว่าเจ้ามีหญ้าต่อชีวิตอายุร้อยปีต้นหนึ่ง ยังอยู่หรือไม่”