“เซียน...เซียนจื่อ...”
เฉินโซ่วฝืนยิ้มจนใบหน้าบิดเบี้ยวยิ่งกว่าร้องไห้
“เรื่องวันนั้น ผู้อาวุโสหาได้จงใจไม่ ท่านจะฆ่าหรือจะเชือด ก็โปรดบอกมาให้ชัดเจน”
มู่ชิงเกอไม่ได้ลงมือ
นางหยุดยืนอีกฟากของโต๊ะ มือทั้งสองกอดอก สายตากวาดมองเฉินโซ่วตั้งแต่หัวจรดเท้า ก่อนเอ่ยขึ้นอย่างฉับพลัน “พลังหยางในกายเจ้า บริสุทธิ์กว่าของผู้บำเพ็ญทั่วไปถึงร้อยเท่า”
เฉินโซ่วชะงักไป
“เคล็ดวิชาที่ข้าฝึกเรียกว่าเคล็ดสตรีเก็บหยาง เมื่อสิบปีก่อนเกิดปัญหาขึ้น ทุกคราเมื่อถึงวันจันทร์เพ็ญ พลังหยางในกายจะย้อนกัด เส้นลมปราณไหลย้อน เจ็บปวดจนแทบอยากตาย แต่ก่อนหน้านี้หลังปรับลมหายใจด้วยตนเองทุกครั้งก็จะกลับเป็นปกติ ทว่าวันนั้นในบ่อน้ำพุร้อน จู่ ๆ ข้าก็ธาตุไฟเข้าแทรก เดิมทีคิดเพียงหาคนเป็น ๆ สักคนมาดูดกลืนพลังหยางเสียให้เรื่องจบ แต่เจ้ากลับไม่เหมือนคนอื่น”
มู่ชิงเกอจ้องดวงตาของเขา
“หลังข้าดูดกลืนพลังหยางจากเจ้า พลังฝึกตนลดลงครึ่งหนึ่ง แต่บาดแผลจากธาตุไฟเข้าแทรกกลับทรงตัวได้ ตลอดสามวันนี้ข้าค้นตำราของสำนักเทียนอินจนทั่ว ข้าต้องการพลังหยางชนิดนั้นในตัวเจ้า เพื่อข่มอาการย้อนกัดของเคล็ดวิชาเป็นระยะ”
เฉินโซ่วเผยอปาก ทว่าครู่ใหญ่ก็ยังพูดไม่ออก
เขาเข้าใจแล้วว่ามู่ชิงเกอมาหาเพราะตัวเขา
นางคิดว่าเขามีกายาพิเศษ สามารถช่วยข่มอาการย้อนกัดของเคล็ดวิชาได้
เขากำลังจะเอ่ยปากรับคำ แต่มู่ชิงเกอกลับเปลี่ยนเรื่องกะทันหัน สายตาจับจ้องแขนของเขา
“เจ้าขึ้นถึงขั้นฝึกลมปราณสามชั้นแล้ว”
หัวใจเฉินโซ่วกระตุกวูบ
“เมื่อสามวันก่อนเจ้ายังเป็นเพียงกายากระดูกสามัญ ตอนข้าดูดกลืนพลังหยางจากเจ้า ในกายเจ้าไม่มีพลังวิญญาณแม้แต่น้อย”
มู่ชิงเกอก้าวเข้ามาใกล้ น้ำเสียงเย็นเยียบลง
“สามวัน จากกายากระดูกสามัญสู่ขั้นฝึกลมปราณสามชั้น ต่อให้เป็นอัจฉริยะรากวิญญาณฟ้าก็ยังเร็วถึงเพียงนี้ไม่ได้ ในตัวเจ้ามีสิ่งใดกันแน่?”
แผ่นหลังเฉินโซ่วชุ่มเหงื่อ
สมองเขาหมุนเร็วจี๋ ปากก็กล่าวไม่หยุด “เซียนจื่อ ผู้อาวุโสเองก็งุนงงนัก วันนั้นหลังท่านดูดกลืนพลังหยางเสร็จ ผู้อาวุโสกลับไปนอนซมอยู่วันหนึ่ง กระดูกทั่วร่างปวดราวกับจะแหลกสลาย เช้าวันถัดมาพอลุกขึ้น ก็พลันรู้สึกอุ่นวาบไปทั้งกาย ราวกับดื่มน้ำต้มโสมเก่า ผู้อาวุโสคิดว่าเคล็ดวิชาของท่านคงปะทะกับบางสิ่งในกายผู้อาวุโส จนกลับกลายเป็นเปิดกายากระดูกสามัญของผู้อาวุโสกระมัง?”
มู่ชิงเกรี่ตาลง จ้องเขาอยู่นานโดยไม่ซักไซ้ต่อ
“เจ้าควรพูดความจริง”
เฉินโซ่วถอนหายใจโล่งอก “เช่นนั้น...เซียนจื่ออยากให้ผู้อาวุโสช่วยปรับบำรุงเคล็ดวิชาหรือ?”
“เจ้าช่วยข้าข่มอาการย้อนกัด ข้าช่วยเจ้าจัดการตระกูลจ้าว” มู่ชิงเกอกล่าว “จ้าวเสวียนจี บรรพชนตระกูลจ้าว อยู่ขั้นแก่นทองระยะแรก อีกไม่นานก็จะออกจากการปิดด่านแล้ว ตาเฒ่าขั้นฝึกลมปราณสามชั้นอย่างเจ้า จะเอาสิ่งใดไปต่อกรกับเขา?”
“หากผู้อาวุโสไม่รับปากเล่า?”
มู่ชิงเกอไม่ตอบ เพียงยกมือวางลงบนขอบโต๊ะเบา ๆ
“กร๊อบ—”
มุมหนึ่งของโต๊ะไม้เอล์มแตกเป็นเศษไม้ร่วงกราวลงพื้นอย่างไร้สุ้มเสียง
เฉินโซ่วกลืนน้ำลาย
“ตกลง! ตกลงแน่นอน! เซียนจื่อว่าอย่างไรก็อย่างนั้น”
มู่ชิงเกอมองเขาคราหนึ่ง ก่อนเดินวนไปมาภายในห้องโถง “จริงสิ คืนนี้ข้าจะนอนที่ใด?”
มุมปากเฉินโซ่วกระตุก
เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนอินผู้สูงส่ง กลับมาอาศัยอยู่ในบ้านของตาเฒ่าขายยาอย่างเขา หากแพร่งพรายออกไปจะกลายเป็นเรื่องเช่นไร?
แต่เมื่อเหลือบมองมุมโต๊ะที่แตกเป็นเศษไม้ เขาก็กลืนถ้อยคำที่จ่ออยู่ริมฝีปากลงคอ
“คืนนี้กลับไปยังที่พักของผู้อาวุโส เซียนจื่อนอนบนเตียง ส่วนผู้อาวุโสปูนอนบนพื้นก็พอ”
มู่ชิงเกอพยักหน้า
ทว่าเฉินโซ่วกลับกระวนกระวายอยู่ในใจ
นี่มันเรื่องอะไรกัน?!
ตระกูลจ้าวยังจัดการไม่เสร็จ กลับมีเซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์เพิ่มมาอีกคน
คนหนึ่งจะชิงหญ้าของเขา อีกคนจะยืมพลังหยางของเขา
เขาเป็นตาเฒ่าอายุแปดสิบแล้ว เหตุใดจึงต้องมาเจอเรื่องพรรค์นี้ด้วย?
คืนนั้น เฉินโซ่วพามู่ชิงเกอกลับไปยังเรือนเล็กนอกเมือง
เขาจัดเตียง ปูเครื่องนอนสะอาด แล้วต้มน้ำร้อนหนึ่งกา วุ่นวายดูแลนางไปมาราวกับบ่าวรับใช้เจ้านาย
“เซียนจื่อ เครื่องนอนนี้เพิ่งยัดนุ่นใหม่เมื่อปีก่อน หมอนเป็นหมอนสมุนไพร ช่วยให้หลับสบาย ท่านอดทนใช้สักคืนเถิด” เฉินโซ่วยืนอยู่ตรงประตู สีหน้าประจบเอาใจ
มู่ชิงเกอเดินดูรอบห้อง มองเตียงแคบ ๆ แล้วหันมามองเฉินโซ่ว
นางไม่พูดอะไร เดินไปนั่งริมเตียง ถอดเสื้อคลุมออก เผยให้เห็นเสื้อตัวใน
เฉินโซ่วรีบเบือนสายตา กระแอมเบา ๆ “เอ่อ...ผู้อาวุโสจะปูนอนในห้องโถง หากมีเรื่องใดก็เรียกได้”
เขาหอบเครื่องนอนเดินออกไป เพิ่งก้าวถึงประตูก็ได้ยินเสียงมู่ชิงเกอดังมาจากด้านหลัง “กลับมา”
เฉินโซ่วชะงักเท้า หันกลับไปมองนาง
“พลังหยางของเจ้าข่มอาการย้อนกัดของเคล็ดวิชาข้าได้” น้ำเสียงมู่ชิงเกอราบเรียบ ราวกับกำลังกล่าวถึงเรื่องที่สมควรเป็นเช่นนั้นอยู่แล้ว “เมื่อมีประโยชน์ ก็ใกล้ชิดกันให้มากหน่อย ย่อมดีกว่ารอให้ถึงวันจันทร์เพ็ญแล้วค่อยแก้ไขเฉพาะหน้า”
เฉินโซ่วเผยอปาก “เซียนจื่อหมายความว่า...”
“ขึ้นมา”
มู่ชิงเกอเอ่ยเพียงสองคำก็ล้มตัวลงนอน หันหน้าเข้าด้านใน เหลือเพียงท้ายทอยให้เขา
เฉินโซ่วยืนนิ่งอยู่ที่เดิม หอบเครื่องนอนไว้ในอ้อมแขน สมองมึนงงไปหมด
เขามีชีวิตมาถึงแปดสิบปี สมัยหนุ่มก็ใช่ว่าจะไม่เคยข้องเกี่ยวกับสตรี แต่เรื่องนั้นผ่านมาหลายสิบปีแล้ว
หลังภรรยาจากไป เขาอยู่เพียงลำพังมานานกว่ายี่สิบปี จนคิดว่าตนเป็นเพียงซากศพครึ่งท่อนที่ใกล้ฝังลงดินเต็มที
แต่สตรีตรงหน้า...
นับตั้งแต่ดื่มน้ำทิพย์วิญญาณจนร่างกายกลับเป็นหนุ่มอีกครั้ง ร่างกายของเขาก็ไม่เหมือนคนอายุแปดสิบจริง ๆ ผิวพรรณเต่งตึง กระดูกกล้ามเนื้อแข็งแรง
แต่ในใจเขาก็ยังเป็นตาเฒ่าขายยาคนเดิมอยู่ดี
“อืดอาดอะไร?” เสียงมู่ชิงเกอดังมาจากบนเตียง แฝงความไม่สบอารมณ์อยู่เล็กน้อย
เฉินโซ่วตัดสินใจเด็ดขาด ปูเครื่องนอนลงบนเตียง ถอดรองเท้า แล้วค่อย ๆ ล้มตัวลงอย่างระมัดระวัง
เขานอนตัวตรงแน่ว วางมือทั้งสองข้างไว้ข้างลำตัวอย่างเรียบร้อย ไม่กล้าแม้แต่จะหายใจแรง
เตียงแคบเกินไป ไหล่ของทั้งคู่แนบชิดกัน แม้มีเสื้อตัวในกั้นไว้ก็ยังสัมผัสได้ถึงอุณหภูมิร่างกายของมู่ชิงเกอ
มู่ชิงเกอพลิกตัวหันหน้าเข้าหาเขา มือข้างหนึ่งวางบนอกของเขา ศีรษะขยับเข้ามาใกล้ ปลายจมูกแทบแตะคางเขา
กลิ่นหอมอ่อนละมุนลอยมาแตะจมูก เฉินโซ่วพลันเกร็งไปทั้งร่าง
“อย่าขยับ” มู่ชิงเกอหลับตาลง น้ำเสียงแผ่วต่ำ “ให้ข้าสูดพลังสักครู่”
เฉินโซ่ว “...”
นี่มันเรื่องอะไรกัน?
เขานอนตัวแข็งทื่อ ไม่กล้าหายใจแรง สัมผัสได้ถึงลมหายใจของมู่ชิงเกอที่พัดผ่านลำคอเป็นจังหวะ
นางอยู่ใกล้ชิดยิ่งนัก แผ่นอกแนบกับแขนของเขา แม้มีเสื้อตัวในบาง ๆ กั้นไว้ เขาก็ยังสัมผัสได้ถึงส่วนโค้งอ่อนนุ่มและความอบอุ่นจาง ๆ
เลือดร้อนพลันพุ่งขึ้นสู่ศีรษะ ใบหน้าแก่ของเฉินโซ่วแดงก่ำขึ้นทันใด
“บัดซบ เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์ผู้นี้ไม่เห็นผู้อาวุโสเป็นคนนอกเลยสักนิด” เขาพึมพำในใจ
อายุแปดสิบแล้ว ยังมาอยู่ท่ามกลางบุปผาในบั้นปลายชีวิต ใครจะทานทนไหว?
มู่ชิงเกอคล้ายสัมผัสได้ถึงบางอย่าง จึงลืมตาขึ้นมองเขา แววตาเผยรอยยิ้มประหลาดเล็กน้อย “เหตุใดใบหน้าเจ้าจึงแดง?”
“มะ...ไม่มี! ในห้องร้อนต่างหาก!” เฉินโซ่วปฏิเสธเสียงแข็ง
มู่ชิงเกอไม่ได้เปิดโปงเขา เพียงหลับตาลงอีกครั้ง แล้วขยับเข้ามาซุกในอ้อมแขนเขามากกว่าเดิม ศีรษะหนุนอยู่บนไหล่ มือข้างหนึ่งวางลงบนเอวเขาอย่างเป็นธรรมชาติ
ลมหายใจของนางค่อย ๆ ยาวสม่ำเสมอ ไม่นานก็หลับไป
เฉินโซ่วนอนตัวแข็งอยู่เนิ่นนาน กระทั่งลมหายใจของมู่ชิงเกอสม่ำเสมออย่างสมบูรณ์ จึงค่อยกล้าผ่อนลมหายใจยาวออกมาเบา ๆ
เขาก้มมองคนในอ้อมแขน
เซียนหญิงศักดิ์สิทธิ์แห่งสำนักเทียนอินผู้สูงส่ง ยามนี้กลับขดตัวอยู่ในข้อพับแขนของเขา หลับสนิทราวกับแมวน้อย ไหนเลยจะเหลือเค้าของเซียนหญิงผู้เย็นชาแม้แต่น้อย
เขาค่อย ๆ ดึงแขนออกอย่างระมัดระวัง แล้วลงจากเตียงอย่างแผ่วเบา
แสงจันทร์ในลานเรือนงดงามยิ่ง
เฉินโซ่วหยิบเตาแปรเซียนออกมา ใช้แสงจันทร์ส่องดู ก็เห็นของเหลวขังอยู่ก้นเตาอีกแอ่งเล็ก ๆ
เขาชะงักไป
น้ำทิพย์วิญญาณที่แปรมาจากพลังฝึกตนของมู่ชิงเกอคราก่อน ขาวนวลราวหยก ทั้งยังมีกลิ่นหอมชื่นจมูก
แต่ของเหลวแอ่งตรงหน้ากลับมีสีจืดจาง เจือจางราวน้ำเปล่า แม้ก้มลงไปดมใกล้ ๆ ก็ไม่มีกลิ่นใด
“นี่มันอะไร?”
จู่ ๆ เขาก็นึกขึ้นได้ว่าเมื่อคืนตอนสู้กับศิษย์ตระกูลจ้าวสองคน เตาแปรเซียนคล้ายจะอุ่นขึ้นเล็กน้อยเช่นกัน
ดูท่าเตาคงดูดซับเคล็ดวิชาของทั้งสอง แล้วแปรออกมาเป็นน้ำทิพย์วิญญาณ
เฉินโซ่วใช้นิ้วแตะลงไปเล็กน้อยแล้วชิม
รสชาติจืดชืด แทบไม่รู้สึกถึงความผันผวนของพลังวิญญาณเมื่อกลืนลงไป
“เคล็ดวายุครามเป็นแค่เคล็ดวิชาขั้นต้นที่พบได้ทั่วไป น้ำทิพย์วิญญาณที่แปรออกมาก็มีคุณภาพแค่นี้เอง” เขาพึมพำ “สมกับเป็นของไร้ค่า แม้แต่น้ำทิพย์วิญญาณก็ยังแย่ถึงเพียงนี้”
เขาลังเลอยู่ครู่หนึ่ง
ดื่มก็เหมือนน้ำล้างเท้าที่เจือจางจนแทบไม่มีประโยชน์
ไม่ดื่ม อย่างไรก็เป็นน้ำทิพย์วิญญาณ ปล่อยให้เสียเปล่าก็น่าเสียดาย
“ช่างเถิด ไม่ดื่มก็เสียของเปล่า”
เฉินโซ่วเงยหน้ากรอกน้ำทิพย์วิญญาณครึ่งชามเล็กลงคอ
หลังไหลลงท้อง พลังวิญญาณสายหนึ่งก็แผ่กระจายออกมาจริง ทว่าอ่อนกำลังจนแทบมองข้ามได้ ไม่อาจเทียบกับคราวของมู่ชิงเกอแม้แต่น้อย
เขาจุ๊ปาก ไม่ได้ใส่ใจ เก็บเตาไว้แล้วกลับเข้าห้องไปนอน
เช้าตรู่วันถัดมา เฉินโซ่วถูกปลุกให้ตื่นด้วยอาการท้องอืดแน่นที่ยากจะบรรยาย
เขาลืมตาขึ้น มู่ชิงเกอยังคงหลับอยู่ในอ้อมแขน
เขาค่อย ๆ ขยับนางออก พลิกตัวลงจากเตียง แล้วเพิ่งเดินออกไปถึงลานเรือน—
“ปู้ด”
เสียงผายลมดังสนั่น
ใบหน้าแก่ของเฉินโซ่วแข็งค้าง เขาหันกลับไปมองในห้อง มู่ชิงเกอยังไม่ตื่น
เขาถอนหายใจโล่งอก แล้วเดินลึกเข้าไปในลานอีกสองก้าว
“ปู้ด ๆ”
“ปู้ด”
เสียงดังต่อเนื่อง ประสานรับกันไม่ขาดสาย
เฉินโซ่วกุมท้อง ใบหน้าเขียวคล้ำไปหมด
เขานั่งยองอยู่ในลาน ผายลมไม่หยุดจนหนูแก่ตรงมุมกำแพงยังมุดออกจากรูแล้วเปลี่ยนทิศหนี
“เกิดอะไรขึ้นกัน?!” เขาครุ่นคิดอย่างไรก็ไม่เข้าใจ “น้ำทิพย์วิญญาณเมื่อคืนมีปัญหาหรือ?”
คิดไปคิดมา ของที่ดื่มเมื่อคืนก็มีเพียงชามนั้นที่น่าสงสัย
ของที่แปรมาจากเคล็ดวิชาขยะอย่างเคล็ดวายุคราม คงไม่ใช่น้ำทิพย์วิญญาณที่ถูกต้องนัก
แต่ดื่มเข้าไปแล้ว จะให้ควักออกจากท้องก็เป็นไปไม่ได้
“ปู้ด—”
เฉินโซ่วนั่งยองอยู่ในลาน น้ำตาแทบไหล
“เฉินโซ่ว?”
เสียงมู่ชิงเกอดังมาจากด้านหลัง
ร่างเฉินโซ่วแข็งทื่อ ก่อนค่อย ๆ หันกลับไป
มู่ชิงเกอยืนอยู่ตรงประตูห้อง สวมเสื้อตัวใน ผมยาวสยาย สายตากวาดมองเขาคราหนึ่ง ปีกจมูกขยับเล็กน้อย
“กลิ่นอะไร?”
“มะ...ไม่มีอะไร!” เฉินโซ่วรีบลุกขึ้น พยายามกลั้นสุดกำลังจนใบหน้าแดงก่ำ “เมื่อคืนผู้อาวุโสกินอะไรผิดสำแดง คงเป็นกับข้าวที่เหลือชามนั้น...”
มู่ชิงเกรี่ตาลง จ้องเขาอยู่นาน ก่อนก้าวเข้ามาสองก้าวแล้วหยุดกึก นางขมวดคิ้วพลางย่นจมูก
“กับข้าวเหลืออะไรถึงได้เหม็นเพียงนี้?”
“ก็...เนื้อตุ๋นหัวไชเท้าที่เหลือจากคืนก่อน ผู้อาวุโสเสียดายไม่อยากทิ้ง เมื่อคืนจึงอุ่นกิน”
เฉินโซ่วกล่าวไปพลางยกนิ้วโป้งให้ตนเองในใจ แต่งเรื่องได้สมจริงไม่น้อย
มู่ชิงเกอมองเขาอย่างกึ่งเชื่อกึ่งสงสัยอยู่สองครา ก่อนถามขึ้นว่า “เนื้อตุ๋นหัวไชเท้าชามนั้นยังเหลือหรือไม่?”
“ไม่มีแล้ว! กินหมดแล้ว!”
“วันนี้เจ้าอย่าออกไปข้างนอก” มู่ชิงเกอขมวดคิ้วถอยหลังสองก้าว “หากออกไปในสภาพเช่นนี้ จะทำให้สำนักเทียนอินเสียชื่อ”
เฉินโซ่วพยักหน้ารัว “ไม่ออกไป ไม่ออกไป วันนี้ผู้อาวุโสจะอยู่แต่ในลาน”
มู่ชิงเกอหันหลังกลับเข้าห้อง เดินไปสองก้าวแล้วหยุดลง ก่อนทิ้งคำพูดไว้โดยไม่หันกลับมา “วันนี้อย่าเข้าใกล้ข้า เหม็น”
เฉินโซ่วนั่งยองอยู่ในลาน กุมท้อง น้ำตาแทบไหล
ครู่หนึ่งต่อมา มู่ชิงเกอบอกว่าจะออกไปข้างนอกสักเที่ยว
หลังมู่ชิงเกอจากไป เฉินโซ่วราวกับได้รับการปลดปล่อย นั่งยองในลานแล้วผายลมต่อเนื่องอีกหลายครั้ง รู้สึกว่าลมในท้องสงบลงเสียที
เขาพยุงกำแพงลุกขึ้น ยาวเหยียดถอนหายใจ
“ในที่สุดก็ไปเสียที...”
เขากลับเข้าห้อง ดื่มน้ำเย็นสองชามเพื่อกลบกลิ่น แล้วนั่งคิดคำนวณอยู่ในห้องโถง
หากพึ่งพาการดื่มน้ำทิพย์วิญญาณเพื่อฝึกฝนเพียงอย่างเดียว ความคืบหน้าก็ช้าเกินไป
น้ำทิพย์วิญญาณของมู่ชิงเกอหนึ่งชามมีค่าเท่ากับการฝึกฝนสามวัน แต่ต้องรอให้ถึงวันจันทร์เพ็ญ นางจึงจะมา “ดูดพลัง” แล้วเตาจึงจะแปรคืนให้หนึ่งครั้ง
ส่วนน้ำทิพย์วิญญาณจากศิษย์ตระกูลจ้าวสองคนนั้นไม่ต้องรอ ทว่าดื่มไปก็ไร้ประโยชน์ นอกจากผายลมแล้วระดับการฝึกตนก็ไม่เพิ่ม
“ต้องหาวิธีอื่นแล้ว”
เฉินโซ่วหยิบเตาแปรเซียนออกมาอีกครั้ง พลิกดูไปมาครู่ใหญ่
เตานี้ดูดซับเคล็ดวิชาแล้วแปรเป็นน้ำทิพย์วิญญาณได้ เช่นนั้นหากใส่สิ่งอื่นลงไปเล่า? หินวิญญาณ? หญ้าวิญญาณ?