เสน่หารัญจวน

ตอนที่ 12 ระเบียบแบบแผน

7 นาที· 1.5K คำ

เสวียเจียเหยียนหลับสบายอย่างยิ่งในตอนแรก แต่ครั้นถึงช่วงท้ายกลับฝันถึงเจียงเสวียน

ในฝันนั้น เขาเปลือยท่อนบน ผมยาวดำขลับสยายปรกลงบนบ่า เปียกชื้นด้วยหยาดเหงื่อ แนบติดลำคอ

ทรวงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง ดวงตาแดงก่ำดุดันน่าหวาดหวั่น มือหนึ่งบีบรัดลำคอนาง ข้อนิ้วออกแรงเสียจนแทบจะจมลงไปในเนื้อ ร้องตะคอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เจ้าจะสังหารข้าหรือ?! เจ้าจะสังหารข้าหรือ?!”

ความรู้สึกอึดอัดราวกับถูกบีบรั้งนั้นสมจริงเหลือเกิน เสวียเจียเหยียนรู้สึกเพียงลำคอปวดเสียดแปลบ หายใจลำบากขึ้นทุกขณะ

นางสะดุ้งตื่นจากฝันอย่างแรง ทรวงอกยังคงกระเพื่อมรุนแรง เหงื่อเย็นเยียบชุ่มเสื้อชั้นใน นางยกมือลูบลำคอตนโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงผิวเนียนละเอียดดังเดิม ไร้รอยบีบรัดแม้แต่น้อย มีเพียงลำคอที่แห้งผากเจ็บระบม ราวกับกำลังจะลุกเป็นไฟ

บนตู้หัวเตียงมีถ้วยชาเย็นวางอยู่ ชาที่ยังเหลือจากเมื่อคืน เสวียเจียเหยียนยกถ้วยขึ้นดื่ม น้ำชาเย็นเฉียบไหลรินผ่านลำคอ นำพาความเย็นชื่นใจมาให้ ค่อยบรรเทาความแห้งผากในลำคอลงได้บ้าง ทั้งยังทำให้สมองอันยุ่งเหยิงปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อย

นางนั่งนิ่งบนเตียงสักพัก เจียงเสวียนในชาติก่อนนั้นเย็นชาและเจ้าเล่ห์เพทุบายเสมอมา สำหรับเขาแล้ว นางเป็นเพียงของเล่นที่ใช้ระบายตัณหา เหตุใดจึงมีท่าทีที่ควบคุมตนเองไม่ได้เช่นนี้เล่า ยิ่งไปกว่านั้น เขาคือฐานะโอรสสวรรค์ นางจะกล้าปลงพระชนม์ได้อย่างไรกัน

คิดได้ดังนั้น คงเป็นเพราะเมื่อคืนกรีดร้องรุนแรงเกินไป ลำคอไม่สู้ดี อีกทั้งกระหายน้ำยิ่งนัก จึงฝันร้ายเหลวไหลเช่นนี้

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป