เสวียเจียเหยียนหลับสบายอย่างยิ่งในตอนแรก แต่ครั้นถึงช่วงท้ายกลับฝันถึงเจียงเสวียน
ในฝันนั้น เขาเปลือยท่อนบน ผมยาวดำขลับสยายปรกลงบนบ่า เปียกชื้นด้วยหยาดเหงื่อ แนบติดลำคอ
ทรวงอกของเขากระเพื่อมขึ้นลงรุนแรง ดวงตาแดงก่ำดุดันน่าหวาดหวั่น มือหนึ่งบีบรัดลำคอนาง ข้อนิ้วออกแรงเสียจนแทบจะจมลงไปในเนื้อ ร้องตะคอกด้วยน้ำเสียงแหบพร่า “เจ้าจะสังหารข้าหรือ?! เจ้าจะสังหารข้าหรือ?!”
ความรู้สึกอึดอัดราวกับถูกบีบรั้งนั้นสมจริงเหลือเกิน เสวียเจียเหยียนรู้สึกเพียงลำคอปวดเสียดแปลบ หายใจลำบากขึ้นทุกขณะ
นางสะดุ้งตื่นจากฝันอย่างแรง ทรวงอกยังคงกระเพื่อมรุนแรง เหงื่อเย็นเยียบชุ่มเสื้อชั้นใน นางยกมือลูบลำคอตนโดยไม่รู้ตัว ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงผิวเนียนละเอียดดังเดิม ไร้รอยบีบรัดแม้แต่น้อย มีเพียงลำคอที่แห้งผากเจ็บระบม ราวกับกำลังจะลุกเป็นไฟ
บนตู้หัวเตียงมีถ้วยชาเย็นวางอยู่ ชาที่ยังเหลือจากเมื่อคืน เสวียเจียเหยียนยกถ้วยขึ้นดื่ม น้ำชาเย็นเฉียบไหลรินผ่านลำคอ นำพาความเย็นชื่นใจมาให้ ค่อยบรรเทาความแห้งผากในลำคอลงได้บ้าง ทั้งยังทำให้สมองอันยุ่งเหยิงปลอดโปร่งขึ้นเล็กน้อย
นางนั่งนิ่งบนเตียงสักพัก เจียงเสวียนในชาติก่อนนั้นเย็นชาและเจ้าเล่ห์เพทุบายเสมอมา สำหรับเขาแล้ว นางเป็นเพียงของเล่นที่ใช้ระบายตัณหา เหตุใดจึงมีท่าทีที่ควบคุมตนเองไม่ได้เช่นนี้เล่า ยิ่งไปกว่านั้น เขาคือฐานะโอรสสวรรค์ นางจะกล้าปลงพระชนม์ได้อย่างไรกัน
คิดได้ดังนั้น คงเป็นเพราะเมื่อคืนกรีดร้องรุนแรงเกินไป ลำคอไม่สู้ดี อีกทั้งกระหายน้ำยิ่งนัก จึงฝันร้ายเหลวไหลเช่นนี้