"อืม ข้ามิสบายจริง ๆ"
เสวียเจียเหยียนยกถ้วยชาขึ้น จิบหนึ่งคำ น้ำเสียงราบเรียบไม่เย็นไม่ร้อน "เกรงว่าหากนำโรคไปติดท่านผู้เฒ่า กลับกลายเป็นเรื่องไม่ดี ผู้สูงวัยร่างกายย่อมอ่อนแอ ไม่อาจทนการหักโหม ข้าเองก็คิดเผื่อนางเช่นกัน"
ฉีเชี่ยนหรงจ้องมองเสวียเจียเหยียนด้วยความคลางแคลงใจ ใบหน้านางแดงระเรื่อ แววตาสดใส เปล่งปลั่งมีชีวิตชีวา จะเหมือนคนป่วยได้อย่างไร?
นางเพิ่งจะอ้าปากคัดค้าน เสวียเจียเหยียนก็กระแอมเบา ๆ สองครั้ง สบตานางอย่างเปิดเผย "แม้สีหน้าข้าจะดูเป็นปกติ ทว่าภายในร่างกายทรุดโทรมมานานแล้ว เมื่อหลายวันก่อนข้าเชิญท่านหมอจางมาตรวจชีพจร ท่านหมอจางว่าเป็นเพราะหลังคลอดบุตรข้าปรนนิบัติกายไม่เหมาะสม ชี่ตับอุดกั้นสะสมอยู่ในอวัยวะภายใน ภายนอกจึงดูไม่ออก อันที่จริงต้องพักฟื้นให้สงบ พักผ่อนมาก ๆ ตรากตรำมิได้ เรื่องนี้พี่ชายเจ้าก็อยู่ฟังด้วย หากเจ้าไม่เชื่อ กลับไปถามพี่ชายเจ้าก็รู้"
เสวียเจียเหยียนยามนี้ไม่เกรงว่าฉีเส้าถิงจะไม่คล้อยตามคำของนาง เขาไม่กล้า เขารู้ว่าเมื่อคืนนางไปทำอันใดมา ยามเช้าจะลุกขึ้นมาได้อย่างไร
"เมื่อครู่เจ้าว่าท่านแม่ตื่นแต่เช้ามาคอยเก้ออย่างนั้นหรือ? เช่นนั้นจะเป็นไปได้อย่างไร! ผู้สูงวัยสิ่งต้องห้ามที่สุดคือความเหน็ดเหนื่อยและกังวลใจ หากเพราะรอข้าแล้วทำให้ร่างกายทรุดโทรม ข้าจะสบายใจได้อย่างไร? เจ้าอยู่ใกล้ชิดท่านแม่อยู่เสมอ ก็น่าจะช่วยโน้มน้าวนาง อย่าได้ยึดถือมารยาทจนเกินไปนัก การรักษาสุขภาพให้แข็งแรงสำคัญที่สุด เจ้ารีบกลับไปบอกท่านแม่ อย่าได้รอข้าอีกเด็ดขาด รอให้ข้ามีอาการดีขึ้นก่อน จึงค่อยไปคารวะท่านเอง"