เสวียเจียเหยียนหอบอยู่นานกว่าลมหายใจจะสงบลง จึงเอ่ยเสียงแหบพร่าว่า "ฝ่าบาท เวลานี้ไม่เช้าแล้ว หม่อมฉันควรกลับได้แล้ว"
รอยยิ้มที่เจืออยู่บนใบหน้าเจียงเสวียนจางหายไปในทันที เขาเพียงส่งเสียง "อืม" ต่ำๆ น้ำเสียงไร้อารมณ์
เสวียเจียเหยียนยันกายลุกขึ้นนั่ง เพิ่งจะก้าวลงจากเตียง ขากลับอ่อนแรงจนทรุดลงบนที่นอนอีกครั้ง บั้นเอวด้านหลังยังส่งอาการชาเสียวน่ารำคาญ เสียงหัวเราะต่ำๆ ของเจียงเสวียนดังมาจากด้านหลัง นางรู้สึกร้อนวูบที่ใบหน้า จึงรีบหันหลังให้เขาแล้วสวมเสื้อผ้า
ระหว่างนางกำลังติดกระดุม จู่ๆ เจียงเสวียนก็เอ่ยถามว่า "เจ้าก็คิดว่า เราควรให้ยศอะไรแก่ฉีเส้าถิงดี"
มือของเสวียเจียเหยียนชะงักไปเล็กน้อย ในใจแอบหัวเราะเยาะ สิ่งที่ควรมาถึงก็มาถึงจนได้ นางคิดหาคำตอบไว้ก่อนแล้ว แต่ภายนอกยังคงรักษาสีหน้าเรียบเฉยไว้ได้ ติดกระดุมเม็ดสุดท้ายเสร็จจึงหันกลับมานั่งข้างเจียงเสวียน กล่าวเสียงนุ่มนวลว่า "ฝ่าบาท หม่อมฉันมิปรารถนาให้สามีเลื่อนตำแหน่ง"
"หรือ เหตุใดเล่า" เจียงเสวียนประหลาดใจเล็กน้อย แววตาเรียวยาวจ้องมองนางแน่น ราวกับจะค้นหาความจริงจากแววตานาง
เสวียเจียเหยียนหลุบตาลง ถอนหายใจเบาๆ น้ำเสียงแฝงความจริงใจ "ฝ่าบาทคงเคยได้ยินบทกวีที่ว่า 'จู่ๆ เห็นต้นหลิวเขียวริมทาง ใจพลันเสียดายให้สามีไปแสวงหายศศักดิ์' สามีของหม่อมฉันไร้ความสามารถนัก ไม่อาจทำการใหญ่โตได้ ทว่าสามารถให้เวลาอยู่เคียงข้างหม่อมฉันและครอบครัวมากขึ้น หม่อมฉันรู้สึกว่าเพียงเท่านี้ก็ดีแล้ว มีความสุขแล้ว"
นางหยุดไปครู่หนึ่ง แล้วเสริมว่า "สามีเองก็เป็นผู้ไม่ยึดติดในชื่อเสียงลาภยศ สิ่งที่ปรารถนาในชาตินี้ ก็เพียงขอให้ครอบครัวสงบสุข ใช้ชีวิตเรียบง่ายเท่านั้น ขอฝ่าบาททรงเมตตาประทานให้"