เสน่หารัญจวน

ตอนที่ 18 วาจาหยาบช้า

8 นาที· 1.8K คำ

เจียงเสวียนสูดลมหายใจเข้าลึก สะกดกลั้นความหงุดหงิดพลางจัดระเบียบชายอาภรณ์ให้เรียบร้อย

มิช้า ไทเฮาผู้ทรงชุดตำหนักสีน้ำเงินอมเขียวปักลายหงส์ห้าตัวก็เสด็จเข้ามา ปิ่นระย้าทองคำฝังขนนกสั่นไหวแผ่วเบาตามพระย่างก้าว ยิ่งขับเน้นให้พระนางทรงไว้ซึ่งความสง่างามสูงศักดิ์

ไทเฮาทรงเป็นพระภาติกาแท้ ๆ ของเสี้ยวเสียนหวงไทเฮา แม้จะเป็นธิดาจากตระกูลบู๊ แต่ทั้งอากับหลานต่างก็มีรูปโฉมงดงามดุจบุปผา จึงได้รับแต่งตั้งเป็นฮองเฮาของเสียนตี้ตามลำดับ

พระนางทรงย่างพระบาทอันแผ่วเบามายังด้านข้างเจียงเสวียน เหลือบมองฎีกาบนโต๊ะเล็กน้อย ก่อนเอ่ยพลางแย้มสรวล “อัยเจียเพิ่งผ่านมาจากอุทยานหลวง ก็ได้ยินว่าในตำหนักมีเสียงดังมิเบา ฝ่าบาททรงกริ้วขุนนางอีกแล้วหรือเพคะ”

เจียงเสวียนลุกขึ้นถวายบังคมพระนาง น้ำเสียงผ่อนคลายลง “ทำให้เสด็จแม่ทรงพระสรวลแล้ว พวกเขาเอาแต่ทูลเรื่องการคัดเลือกพระสนมอีก เรารู้สึกรำคาญอยู่บ้าง”

ทั้งสองประทับบนเตียงนุ่มในพระตำหนัก นางในนำน้ำชาที่ชงใหม่มาถวาย ไทเฮาทรงยกจอกชาขึ้นจิบ พลางตรัสอย่างอ่อนโยน “อัยเจียเพิ่งได้ฟังจางหงเป่าทูลมา ขุนนางอาวุโสเหล่านั้นล้วนภักดี คิดถึงอนาคตของแคว้นเหยี่ยน ฝ่าบาทมิจำเป็นต้องทรงกริ้วด้วยเรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ ทรงกริ้วจนเสียพระพลานามัยมิคุ้มค่ากัน”

มือของเจียงเสวียนที่ถือจอกชาชะงักไปเล็กน้อย คิดว่าไทเฮาจะทรงแนะนำให้เขาคัดเลือกพระสนม จึงทูลว่า “เสด็จแม่ มิใช่เราไม่ยินดี เพียงแต่เวลานี้ราชกิจมากมายนัก มิอาจใส่ใจวังหลังได้ รอให้โจรผู้ร้ายสงบ การขนส่งทางน้ำเป็นระเบียบเรียบร้อย แล้วจึงค่อยหารือเรื่องคัดเลือกพระสนมก็ยังไม่สาย”

ไทเฮาทรงวางจอกชาลง น้ำเสียงแฝงการยกย่อง “ฝ่าบาททรงให้ความสำคัญกับราชกิจ อัยเจียรู้สึกปลื้มปีติยิ่งนัก ที่อัยเจียเคยสนับสนุนให้ฝ่าบาทขึ้นครองราชย์ ก็เพราะเห็นว่าฝ่าบาททรงมีพระหฤทัยผูกพันกับแผ่นดินเช่นนี้ ทรงเป็นกษัตริย์ที่ปราดเปรื่องสามารถแบกแผ่นดินไว้ได้”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป