รัตติกาลล่วงเข้าสู่ยามดึกวิกาล เทียนในตำหนักฉางอี๋ถูกหรี่ลงเหลือเพียงแสงสลัว ตะเกียงเงินสองดวงจุดไว้เพียงมุมห้อง แม้ในตำหนักจะมีเตาถ่านคุกรุ่น แต่เพราะมีเพียงเจียงเสวียนประทับเพียงลำพัง กลับยิ่งขับเน้นความอ้างว้างเปล่าเปลี่ยว
เสวียเจียเหยียนเพิ่งถูกนางในนำเข้ามา ร่างกายยังคงพาความเย็นยะเยือกจากภายนอกติดตัวมาด้วย
เจียงเสวียนทรงถอดชุดราชสำนักออกแล้ว คงเหลือเพียงอาภรณ์ลำลองบางเบาสีขาวจันทร์ เอนพระวรกายพิงแท่นรองปักดิ้นแพรไหมอย่างผ่อนคลาย เมื่อเห็นนางเดินเข้ามา ก็ยื่นพระหัตถ์ออกไปรับ "มานี่"
เสวียเจียเหยียนก้มหน้าลงต่ำเดินเข้าไปหา เขาดึงนางเข้ามาในอ้อมพระกร ฝ่ามือของนางสัมผัสแผ่นอกภายใต้ชั้นอาภรณ์บางเบาของเขา แข็งแกร่งและร้อนผ่าว
เสวียเจียเหยียนบิดกายเล็กน้อยแล้วเอ่ยว่า "ฝ่าบาท หม่อมฉันเพิ่งเข้ามาจากข้างนอก ตัวยังเย็นอยู่..."
เจียงเสวียนไม่ยอมให้นางผละออกไป ทรงรั้งนางไว้ในอ้อมกอดแน่นหนา ตรัสเสียงแหบแห้งว่า "ไม่เป็นไร"
เขาอยากจะสนทนากับนาง ทว่าไม่รู้จะพูดสิ่งใด กลิ่นหอมจากเรือนร่างนางทำให้เขาเคลิบเคลิ้ม เขานึกถึงค่ำคืนแห่งการเกี่ยวกระหวัดสองคืนนั้น ความคาดหวังในก้นบึ้งหัวใจพลุ่งพล่านขึ้นมาจนเกินระงับ ก้มลงประกบริมฝีปากนาง
......
บนโต๊ะเครื่องแป้งตรงมุมหนึ่งของตำหนักที่บรรทม มีกระจกทรงบัวแปดเหลี่ยมวางอยู่ คราวก่อนที่เสวียเจียเหยียนมา จางหงเป่าสั่งคนให้นำมาถวายนางใช้สางผมแต่งหน้า
บัดนี้หน้ากระจกหันตรงเข้าหาข้างแท่นบรรทมพอดี ขณะเจียงเสวียนเบือนพระพักตร์ พระเนตรเหลือบมองผ่านกระจกโดยบังเอิญ ในกระจกสะท้อนใบหน้าด้านข้างของเสวียเจียเหยียนที่เบือนหนี...
พระหทัยของเจียงเสวียนเต้นระรัวขึ้นอย่างรุนแรง ท่วงท่าที่เคยยับยั้งชั่งใจพลันเกินควบคุม พระหัตถ์ที่รั้งเอวนางกระชับแน่นขึ้นอีก มืออีกข้างลูบไล้แก้มแดงระเรื่อของนางอย่างแผ่วเบา ปลายนิ้วสัมผัสได้ถึงความร้อนผ่าว