ใบหน้าของฉีเส้าถิงแดงก่ำในพริบตา อกกระเพื่อมรุนแรง เขาลืมไปได้อย่างไรว่าเสวียเจียเหยียนสามารถเข้าเฝ้าฮ่องเต้ได้โดยตรง หากนางไปกราบทูลต่อหน้าฮ่องเต้สักประโยคหนึ่ง อย่าว่าแต่จะได้เลื่อนขั้นเลย แม้ตำแหน่งขุนนางที่เขามีอยู่ตอนนี้จะรักษาไว้ได้หรือไม่ก็ยังยากจะกล่าว!
ประกายโทสะที่เพิ่งลุกโชนพลันถูกความหวาดกลัวกดทับดับมอดลง
เขาสูดลมหายใจลึก สะกดกลั้นความดุร้ายในใจไว้สุดแรง ใบหน้าบีบรอยยิ้มประจบประแจง น้ำเสียงก็อ่อนลง กลับคืนสู่ความอ่อนโยนเช่นเคย: "เจียเจีย เจ้าอย่าโกรธเลย ข้า... ข้าดื่มหนักไปเมื่อค่ำ พูดเพ้อเจ้อไปตามอาการเมา เจ้าอย่าใส่ใจเลย"
เห็นเสวียเจียเหยียนยังคงสีหน้าเย็นชา เขาถึงกับก้าวเข้าไปใกล้สองก้าว "ตุบ" หนึ่งเสียงคุกเข่าครึ่งหนึ่งข้างกายเสวียเจียเหยียน มือทั้งสองกำชายกระโปรงนางไว้หลวมๆ ศีรษะก็ซบลงบนหัวเข่านาง
ชั่วขณะต่อมา เสียงสะอื้นที่เก็บกั้นของฉีเส้าถิงก็เล็ดลอดออกมา: "เจียเจีย เจ้าไม่รู้ว่าในใจข้าทุกข์เพียงใด... ข้ามองดูเจ้าเข้าวัง ยามวิกาลก็นอนไม่หลับ กลัวเจ้าถูกรังแก กลัวเจ้าถูกคนในวังรังแก ข้า... ข้ารักสงสารเจ้านัก แต่ข้าก็ไร้ความสามารถ ช่วยอะไรเจ้าไม่ได้ ทำได้เพียงมองดูเจ้า..."
เขายิ่งร่ำไห้ "โศกเศร้า" หนักขึ้น บ่าสั่นระริก น้ำตาถึงกับเปื้อนชายกระโปรงของเสวียเจียเหยียน
เสวียเจียเหยียนหลุบตาลง มองดูบุรุษที่ซบหน้าลงบนหัวเข่าตนและร่ำไห้ รู้สึกเพียงความขยะแขยงวาบหนึ่ง
นางกับเขาเคยแนบชิดใกล้ชิดกัน หวานซึ้งรักใคร่ยิ่งนัก นางรู้จักฉีเส้าถิงเมื่ออายุสิบหก แต่งกับเขาเมื่ออายุสิบเจ็ด เขาแก่นางห้าปี เอาใจใส่นางทุกอย่าง โอนอ่อนตามนางทุกเรื่อง ทั้งรูปงามเลิศ แล้วนางจะไม่เคยมีใจให้ได้อย่างไร?
ผ่านมาหนึ่งชาติภพ เสวียเจียเหยียนตื่นรู้เร็วกว่าใคร ฉีเส้าถิงที่มีต่อนาง ล้วนเป็นเพียงการหลอกใช้ สมัยก่อนหลอกใช้ทรัพย์สินเงินทองของนางปูทางให้ตน เลี้ยงดูคนตระกูลฉี ให้มีชีวิตสุขสบาย; ภายหลังก็ใช้ที่นางขึ้นสูง เป็นใหญ่เหนือผู้อื่น