ผ่านไปสามสี่วัน เสวียเจียเหยียนเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย นอนลงบนเตียง ในใจกำลังครุ่นคิดว่า เจียงเสวียนไปล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิที่เขาซีซาน น้อยนักก็ครึ่งเดือนถึงจะไม่เรียกนาง ช่วงนี้พอดีจะได้ไปเยี่ยมกัวเสี่ยวหยุนบ่อยขึ้น ทำความคุ้นเคยกับเหมียว จิงให้มากขึ้น ภายหลังค่อยขอให้เขาช่วยเหลือ ก็จะเอ่ยปากได้ง่ายขึ้น
ใครจะรู้ เพิ่งหลับตาไปไม่นาน สือชุนก็รีบผลักม่านประตูเข้ามา น้ำเสียงเจือความร้อนรน “นายหญิง ท่านขันทีจางส่งคนมารับคุณแล้ว!”
เสวียเจียเหยียนชะงักไป งุนงงยิ่งนัก ฮ่องเต้มิได้ทรงนำผู้คนไปล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิที่เขาซีซานแล้วหรือ เหตุใดจึงยังส่งคนมารับนางอีก
นางหยิบเสื้อผ้ามาสวมอย่างลวกๆ ไปถึงประตูหลังจึงรู้ว่าเป็นจางหงเป่ามาด้วยตนเอง
เขาสีหน้าร้อนรนอยู่บ้าง เมื่อเห็นเสวียเจียเหยียนก็รีบกล่าวว่า “นายหญิงเสวีย ครานี้ต้องออกไปหลายวัน คงมิอาจกลับมาเร็วนัก ท่านต้องบอกกล่าวคนในบ้านสักหน่อย”
เสวียเจียเหยียนเห็นสีหน้าเขาผิดปกติ ก็ไม่ได้ซักถามมากความ หันไปสั่งสือชุนว่า “เจ้าดูแลบ้านเรือนให้ดี พรุ่งนี้เช้าตรู่หากฮูหยินและนายท่านถาม ก็บอกว่าผู้เช่าที่นาไร่ก่อเรื่องวุ่นวาย ข้าต้องรีบไปจัดการกลางดึก คงต้องพักหนึ่งจึงจะกลับมา”
เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว เสวียเจียเหยียนก็ขึ้นรถม้าไปกับจางหงเป่า พอรถม้าแล่นออกจากตรอกจวนฉี จางหงเป่าก็เปิดม่านรถม้า เอ่ยกับคนขับอย่างร้อนรนว่า “เร็วขึ้นอีก ต้องรีบไปถึงค่ายที่เขาซีซานให้เร็วที่สุด!”
เสวียเจียเหยียนเห็นเขาร้อนรนจนเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก อดถามไม่ได้ว่า “ท่านขันทีจาง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ เหตุใดต้องเร่งรุดถึงเพียงนี้”