เสน่หารัญจวน

ตอนที่ 33 เร่งรุดเรียกตัว

7 นาที· 1.5K คำ

ผ่านไปสามสี่วัน เสวียเจียเหยียนเพิ่งอาบน้ำแต่งตัวเสร็จเรียบร้อย นอนลงบนเตียง ในใจกำลังครุ่นคิดว่า เจียงเสวียนไปล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิที่เขาซีซาน น้อยนักก็ครึ่งเดือนถึงจะไม่เรียกนาง ช่วงนี้พอดีจะได้ไปเยี่ยมกัวเสี่ยวหยุนบ่อยขึ้น ทำความคุ้นเคยกับเหมียว จิงให้มากขึ้น ภายหลังค่อยขอให้เขาช่วยเหลือ ก็จะเอ่ยปากได้ง่ายขึ้น

ใครจะรู้ เพิ่งหลับตาไปไม่นาน สือชุนก็รีบผลักม่านประตูเข้ามา น้ำเสียงเจือความร้อนรน “นายหญิง ท่านขันทีจางส่งคนมารับคุณแล้ว!”

เสวียเจียเหยียนชะงักไป งุนงงยิ่งนัก ฮ่องเต้มิได้ทรงนำผู้คนไปล่าสัตว์ฤดูใบไม้ผลิที่เขาซีซานแล้วหรือ เหตุใดจึงยังส่งคนมารับนางอีก

นางหยิบเสื้อผ้ามาสวมอย่างลวกๆ ไปถึงประตูหลังจึงรู้ว่าเป็นจางหงเป่ามาด้วยตนเอง

เขาสีหน้าร้อนรนอยู่บ้าง เมื่อเห็นเสวียเจียเหยียนก็รีบกล่าวว่า “นายหญิงเสวีย ครานี้ต้องออกไปหลายวัน คงมิอาจกลับมาเร็วนัก ท่านต้องบอกกล่าวคนในบ้านสักหน่อย”

เสวียเจียเหยียนเห็นสีหน้าเขาผิดปกติ ก็ไม่ได้ซักถามมากความ หันไปสั่งสือชุนว่า “เจ้าดูแลบ้านเรือนให้ดี พรุ่งนี้เช้าตรู่หากฮูหยินและนายท่านถาม ก็บอกว่าผู้เช่าที่นาไร่ก่อเรื่องวุ่นวาย ข้าต้องรีบไปจัดการกลางดึก คงต้องพักหนึ่งจึงจะกลับมา”

เมื่อจัดการเรียบร้อยแล้ว เสวียเจียเหยียนก็ขึ้นรถม้าไปกับจางหงเป่า พอรถม้าแล่นออกจากตรอกจวนฉี จางหงเป่าก็เปิดม่านรถม้า เอ่ยกับคนขับอย่างร้อนรนว่า “เร็วขึ้นอีก ต้องรีบไปถึงค่ายที่เขาซีซานให้เร็วที่สุด!”

เสวียเจียเหยียนเห็นเขาร้อนรนจนเหงื่อซึมเต็มหน้าผาก อดถามไม่ได้ว่า “ท่านขันทีจาง เกิดเรื่องอะไรขึ้นหรือ เหตุใดต้องเร่งรุดถึงเพียงนี้”

เข้าสู่ระบบเพื่ออ่านต่อ

5 ตอนแรกของทุกเรื่องอ่านฟรีไม่ต้องเข้าสู่ระบบ

สมัครครั้งแรก ทดลอง VIP ฟรี อ่านฟรีทุกเรื่อง พร้อม 10 Bao และเก็บประวัติการอ่านข้ามอุปกรณ์

ดันขึ้นเพื่อไปตอนถัดไป