ไม่รู้โยกย้ายกันอยู่นานเพียงใด เทียนไขในกระโจมก็ไหม้สั้นลงไปท่อนหนึ่ง เจียงเสวียนจึงได้สงบร้อนรุ่มในร่างลง
เขาไม่ได้คลายอ้อมกอดจากเสวียเจียเหยียน กลับโอบนางไว้แน่นขึ้น วงแขนรัดรอบเอวนาง ประหนึ่งจะบดขยี้นางทั้งร่างให้ซึมซาบเข้าไปในกายตน คางกดลงบนศีรษะนาง เสียงแหบพร่าพึมพำซ้ำไปมา “เยียนเยียน... เยียนเยียน...”
เสวียเจียเหยียนถูกเขากอดจนหน้าอกอึดอัด กระทั่งลมหายใจยังไม่ค่อยคล่อง นางพิงอกอุ่นของเจียงเสวียน ทว่าภายในใจกลับเต็มไปด้วยความรู้สึกประหลาด
ชาติก่อนมิเคยมีเรื่องค่ายนี้เลย เจียงเสวียนนั้นภายหลังอยู่ด้วยกันเนิ่นนาน จึงจะเรียกนางว่า “เยียนเยียน” เหตุใดชาตินี้ เพิ่งรู้จักกันไม่นาน กลับเรียกนางอย่างสนิทเสน่หาเช่นนี้
เมื่อครู่เขาควบคุมอารมณ์มิได้ บัดนี้กลับอาศัยอิงแอบเช่นนี้ กลับเหมือนว่าเขาจะรักใคร่นางจริงยิ่งนัก ทว่าความรักใคร่นี้มาอย่างไร้ที่มา ช่างทำให้คนจับต้นชนปลายไม่ได้
เสวียเจียเหยียนอ่อนล้าเหลือกำลัง ไม่อาจเข้าใจก็เลยไม่คิดอีก แล้วหลับสนิทไป
ฟ้าสางเรืองแสง แสงภายนอกกระโจมสาดส่องเข้ามา เจียงเสวียนตื่นก่อน
เขาก้มมองเสวียเจียเหยียนในอ้อมกอด นางนอนหลับเรียบร้อย ใบหน้าด้านข้างแนบอกเขา ลมหายใจเบาแผ่วสม่ำเสมอ คิ้วตาอ่อนโยน
นี่เป็นครั้งแรกที่เขาได้กอดนางค้างคืน และเป็นครั้งแรกที่ยามตื่นนางยังอยู่กับเขาอย่างสงบในอ้อมแขน ความอบอุ่นแปลกใหม่นี้ท่วมท้นกลางอก กลับทำให้เขารู้สึกอัศจรรย์ยิ่ง