ส่งฉีเส้าถิงออกไปแล้ว เสวียเจียเหยียนมองสิ่งใดก็พลันรู้สึกราบรื่นขึ้นมาก ความอัดอั้นในใจที่สะสมมาหลายวันพลันจางหายไปกว่าครึ่ง
เพิ่งใช้พระกระยาหารค่ำเสร็จ สือชุนก็เร่งรุดเข้ามากระซิบเบา ๆ ว่า "นายหญิง ค่ำนี้ต้องเข้าวังเจ้าค่ะ"
เสวียเจียเหยียนได้ฟังก็แอบกัดฟันแน่น นับแต่ฉีเส้าถิงได้เลื่อนตำแหน่งก็เกือบเดือนแล้ว แต่โทสะในใจนางยังไม่จางหาย
หากหลี่หู่และหวังเปียวลงมือสำเร็จ รอให้ฉีเส้าถิงตาย นางก็จะปล่อยมือ ไม่แยแสอีก สามคนในตระกูลฉีชินกับความร่ำรวยฟุ้งเฟ้อมาช้านาน ไร้ฉีเส้าถิงเป็นหลักค้ำจุน ก็ต้องกลับไปจมปลักในโคลนตม มีชีวิตไม่งามน่าดู นางเพียงใช้กลอุบายสักหน่อย ก็ทำให้สามคนนั้นเป็นดั่งตายทั้งเป็น
ถึงเวลานั้น นางได้รับพระราชทานรางวัลจากราชสำนัก พาถังจื่อกลับตานหยาง ผู้คนตระกูลฉีและเจียงเสวียน ก็กลายเป็นเพียงเมฆหมอกผ่านตา นางก็จะมีชีวิตสงบสุขสบายใจ ทว่าบัดนี้ยังอยู่ในเมืองหลวง ราชโองการฮ่องเต้นางมิอาจขัดขืน ได้แต่รับคำ
ขึ้นรถม้าเข้าวัง เสียงล้อบดผ่านพื้นหินศิลาเขียวยิ่งแจ่มชัดในยามราตรี
เสวียเจียเหยียนพิงพนักข้างรถ หวนคิดถึงเรื่องราวในชาติก่อน เปี่ยมด้วยความฉงนในใจ นางแม้มีรูปโฉมงดงามอยู่บ้าง แต่เจียงเสวียนคือจักรพรรดิผู้สูงสุด สตรีงามทั่วหล้าล้วนให้เลือกสร เหตุใดจึงดึงดันไม่ปล่อยนางไป
ชาติก่อน เจียงเสวียนนอกจากนางแล้ว แม้แต่สาวใช้ใกล้ชิดสักคนก็ไม่มี ไม่ต้องพูดถึงการเลือกสนมเลย เคยได้ยินจางหงเป่าพูดเป็นการส่วนตัว บรรดาสาวใช้ในวังที่มีรูปโฉมโดดเด่นคิดหาวิธีเปิดเผยโฉมหน้า ฮ่องเต้ก็ไม่แม้แต่จะชายตามองตรง ๆ