เสวียเจียเหยียนมองแผ่นหลังของฉีเส้าถิงที่ลับตาไป แค่นหัวเราะเยาะ แล้วกลับไปนอนต่อ
เมื่อตะวันขึ้นมาตรงบานหน้าต่างพอดี เสวียเจียเหยียนจึงตื่นจากเตียง นางเหนื่อยล้าเมื่อคืน หลับครานี้จึงหนักหน่วงเป็นพิเศษ
เสวียเจียเหยียนเพิ่งลุกนั่ง ท้องก็ร้อง "กุ๊ก ๆ" สองที เมื่อคืนอยู่ในวังกับเจียงเสวียนวุ่นวายอยู่นาน ยามนี้หิวจริง ๆ
"นายหญิงตื่นแล้วหรือ?"
สือชุนยกกะละมังทองเหลืองเข้ามา ข้างในมีน้ำอุ่นสำหรับล้างหน้า "ครัวแต่เช้าตุ๋นหม้อแกะตังกุยรอไว้ รู้ว่านายหญิงชอบ จึงอุ่นไว้ตลอด ข้าจะไปให้พวกเขายกมาเดี๋ยวนี้?"
เสวียเจียเหยียนรับผ้ามาเช็ดหน้า กล่าวยิ้ม ๆ ว่า "เจ้านี่รู้ใจข้าที่สุด แตงกวาดองเมื่อวานรสชาติดี แก้เลี่ยนได้ เจ้าให้ครัวเพิ่มมาสักจาน"
ไม่นาน สำรับก็วางบนโต๊ะ เนื้อสัตว์ ผัก ขนม รวมเจ็ดแปดอย่าง ตรงกลางเป็นหม้อแกะตังกุยหนึ่งหม้อ ยังร้อนควันกรุ่น เนื้อแกะตุ๋นจนเปื่อยนุ่ม น้ำแกงขาวข้นราวน้ำนม โรยต้นหอมซอย กลิ่นหอมก็ตลบอบอวลไปทั่วห้องในพริบตา
เสวียเจียเหยียนกินทั้งเนื้อทั้งน้ำแกงหม้อตุ๋นแกะไปหนึ่งถ้วยเล็ก ๆ เหงื่อซึมบาง ๆ ที่หน้าผาก ใบหน้าเต็มไปด้วยความพึงพอใจ
นางนึกถึงทีท่าทุเรศของฉีเส้าถิงเมื่อเช้าที่เก็บกดจนหน้าแดงก่ำ แต่ไม่กล้าระบายกับนาง มุมปากอดยกขึ้นไม่ไหว
นางช่างชอบดูละครนี้เหลือเกิน ต่อให้สังหารฉีเส้าถิงในทันที ก็ยังไม่เท่ากับทรมานเขาอย่างนี้ นี่มันผ่านมากี่วันแล้ว ฉีเส้าถิงซูบตอบลงอย่างเห็นได้ชัด คิดว่ากินก็ไม่อิ่มหลับก็ไม่สนิท นางแค่คิดยังแทบหัวเราะออกมา