เช้าวันนี้ เสวียเจียเหยียนนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เงาสะท้อนในกระจกคือใบหน้าของตัวเองที่เต็มไปด้วยความไม่ยอมจำนน ใต้ดวงตาคลุ้งด้วยความเหนื่อยล้าที่มิอาจสลาย แผ่ปกคลุมราวม่านหมอกหม่นหนา
สือชุนถือปิ่นทองฝังทับทิมเตรียมจะสอดลงบนเรือนผมของนาง เสวียเจียเหยียนกลับแย่งปิ่นทองมาโยนลงกล่องเครื่องประดับ เสียง “เคร้ง” ดังขึ้นเบาๆ แต่กลับแสบแก้วหูยิ่งนักในห้องอันเงียบสงบ
“เจ้าออกไปเถิด ข้าอยากอยู่เงียบๆ คนเดียว”
ปิ่นนั้นเป็นของประทานจากเจียงเสวียน นางเห็นปิ่นทีไรก็คิดถึงเจียงเสวียนทุกที โกรธเสียจนเข่นเขี้ยวเคี้ยวฟัน
กลับมาเกิดใหม่ นางระมัดระวังในทุกย่างก้าว ส่งมารดาออกไปก่อน จากนั้นจึงอ่อนหวานเอาอกเอาใจฮ่องเต้ ทำทุกอย่างเพื่อค่อยๆ เดินหมากหมายสังหารคนตระกูลฉีให้สิ้นซาก
ทว่าสุดท้าย ฉีเส้าถิงก็ยังได้เลื่อนตำแหน่งไปตามเส้นทางของชาติก่อน หรือการเกิดใหม่นี้ไร้ความหมายจริงๆ ต่อให้นางดิ้นรนเพียงใด ก็มิอาจเลี่ยงพ้นการถูกโชคชะตากดหัว
นางหวนนึกถึงชั่วชีวิตก่อน ฉีเส้าถิงเหยียบย่ำตำแหน่งของนางไต่เต้าสูงขึ้น ก้าวหน้าผุดผาด ส่วนนางกลับมีชื่อเสียงย่อยยับ ถูกผู้คนตราหน้าเหยียดหยาม แม้กระทั่งถังจื่อก็ลงเอยอย่างน่าเวทนา ความรู้สึกหมดหนทางราวเกลียวคลื่นซัดท่วมท้นกลืนกินนาง
“สุนัขทรราช!” เสวียเจียเหยียนก่นด่าแผ่วเบา ในเสียงเจือสะอื้นที่มิอาจกลั้นได้
นางต้องทำไปกี่มากน้อยในสิ่งที่เคยรังเกียจ เพียงเพื่อเอาใจเจียงเสวียน หวังเพียงว่าเขาจะจดจำความอ่อนหวานของนาง แล้วยอมทำตามคำขอเล็กๆ ของนาง
แต่เขาเล่า? หันกลับไปก็ประทานพระกรุณาให้ฉีเส้าถิงเลื่อนขั้นถึงสี่ขั้นพร้อมกัน เห็นได้ชัดว่ามองการเอาอกเอาใจของนางเป็นเรื่องตลก เอาคำขอร้องของนางทิ้งไปเฉย!