เสวียเจียเหยียนนั่งอยู่บนหลังม้า รู้สึกแปลกใหม่ยิ่งนัก นี่เป็นครั้งแรกที่นางขี่ม้า ต่างจากการนั่งรถม้าโดยสิ้นเชิง
ในรถม้าวิสัยทัศน์ต่ำ มองเห็นเพียงทิวทัศน์กระจ้อยร่อยผ่านหน้าต่างรถ แต่เมื่อนั่งบนหลังม้า ร่างกายโยกเบา ๆ มองเห็นภูเขาเขียวขจีทอดยาวไกลออกไป ต้นหญ้าอ่อนเป็นผืนกว้างอยู่ใกล้ ๆ แม้แต่ลมก็ดูสดใสขึ้น พัดผ่านใบหน้านำความอบอุ่น ห่อหุ้มด้วยกลิ่นหอมอ่อน ๆ ของต้นไม้ในป่า ซึมซ่านจนใจโปร่งโล่ง
จิตใจที่ตึงเครียดมาหลายวันค่อย ๆ ผ่อนคลาย แม้แต่มุมปากยังโค้งขึ้นอย่างไม่รู้ตัว อารมณ์พลอยสดชื่นขึ้นมาก
คางของเจียงเสวียนแตะเบา ๆ บนยอดศีรษะของนาง แขนยังควงรอบเอวนางไว้มั่นคง กระซิบข้างหูนางว่า “ชอบหรือไม่”
ลมหายใจอบอุ่นพัดผ่านใบหู นำกลิ่นกำยานหลงเซียนจาง ๆ บนตัวเขามาด้วย
เสวียเจียเหยียนไม่ได้หันกลับมา เพียงพยักหน้าเบา ๆ ส่งเสียง “อือ” แผ่วเบา ช่วงเวลาอันเป็นอิสระเช่นนี้ นางชอบแท้จริง
มุมปากเจียงเสวียนยกขึ้นเล็กน้อย เขารู้อยู่แล้วว่านางต้องชอบ ครั้งแรกที่เขาขึ้นม้า ก็เป็นเช่นนี้ รู้สึกโปร่งใจอย่างบอกไม่ถูก
เขาเบี่ยงเชือกบังเหียน ม้าดำค่อย ๆ ผ่อนฝีเท้า มุ่งหน้าไปยังแอ่งน้ำซึ่งมีหญ้าอุดมสมบูรณ์ตรงหน้า
ถึงที่แล้ว เจียงเสวียนพลิกตัวลงจากม้าก่อน กิริยาคล่องแคล่ว จากนั้นยื่นมืออุ้มเสวียเจียเหยียนลงจากหลังม้า วางลงบนพื้นหญ้าอย่างทะนุถนอม เขาลูบคอม้า ม้าดำก็สะบัดหาง ก้มลงกินหญ้าอ่อนบนดิน ไม่ต้องมีผู้ใดดูแล
เจียงเสวียนจูงมือเสวียเจียเหยียน เดินไปยังต้นซากุระต้นหนึ่งไม่ไกลนัก
เป็นยามที่ดอกซากุระบานสะพรั่ง กลีบดอกสีชมพูขาวร่วงโรยลงมาดั่งฝน กลีบดอกร่วงหล่นเกลื่อนกลาด ปูพรมบนพื้นราวหิมะบาง ๆ ทั้งสองนั่งลงใต้ต้น เสวียเจียเหยียนเอนกายพิงไหล่เจียงเสวียน สัมผัสได้ถึงไออุ่นจากตัวเขา จึงไม่รู้สึกหนาว