พริบตาก็ถึงยามสนธยา ตำหนักจื่อเฉินเพิ่งจุดเทียนสว่างไสว สะท้อนเงาลงบนกองฎีกาที่ตั้งสุมราวภูเขาบนโต๊ะทรงอักษร
เจียงเสวียนกำลังทรงถือพู่กันหมึกแดงขีดเขียนตรวจอ่าน ทันใดนั้นก็ได้ยินเสียงจากนอกตำหนักรายงานว่า "เมี่ยวถงจือแห่งกรมจิ่นอีเว่ยขอเข้าเฝ้า" จึงทรงวางพู่กันแล้วตรัสว่า "ให้เขาเข้ามา"
เหมียว จิง สวมชุดขุนนาง ก้าวเท้าหนักแน่นเดินเข้าสู่ภายในตำหนัก ค้อมกายคำนับ "กระหม่อมเหมียว จิง ถวายบังคมฝ่าบาท"
"ไม่ต้องมากพิธี"
เจียงเสวียนตรัสถามว่า "เรื่องกับดักที่เขาซีซาน สืบได้ความว่าอย่างไรบ้าง"
เหมียว จิง ยืดตัวตรงแล้วทูลตอบ "ทูลฝ่าบาท กระหม่อมสืบทราบแล้วว่า กับดักแห่งนั้นเป็นฝีมือของนายกองใหญ่ผู้หนึ่งในกององครักษ์ต้องห้ามที่รับผิดชอบจัดการลานล่าสัตว์แอบตั้งทิ้งไว้ กระหม่อมสืบหาเบาะแสของเขาจนพบ แต่ผู้นั้นก็สิ้นลมแล้วในวิหารทรุดโทรมนอกเมือง กระหม่อมได้สืบประวัติของเขา ผู้นี้เป็นเด็กกำพร้า"
เจียงเสวียนทรงแค่นพระสุรเสียงเย็นชา "ฝีมือดีนัก เก็บกวาดได้สะอาดหมดจด ตายแล้วเอาผิดไม่ได้"
เหมียว จิง ทูลว่า "ฝีมือสะอาดหมดจด แต่ปมเหตุยังคลุมเครือ กระหม่อมไม่คิดว่าผู้นี้จะอุตส่าห์ลงแรงถึงเพียงนี้ เพียงเพื่อส่งคนเข้าอยู่ใกล้ชิดฝ่าบาท"
เจียงเสวียนทรงพยักพระพักตร์ ทรงเห็นด้วยกับความเห็นของเขา
เหมียว จิง จึงกราบทูลเรื่องอื่นต่อไปอีกว่า "ส่วนข่าวลือในเมืองหลวงที่ว่าฝ่าบาทจะทรงรับธิดาคนรองแห่งสกุลเสวียเข้าวังนั้น กระหม่อมก็สืบได้ความกระจ่างแจ้งแล้ว เป็นฝีมือของแม่นมจางที่อยู่ข้างกายธิดาคนรองแห่งสกุลเสวีย แอบแพร่ข่าวออกไปภายนอก แต่ว่ากระหม่อมได้สืบความเคลื่อนไหวของตระกูลเสวียอย่างละเอียดแล้ว ช่วงนี้พวกเขาไม่ได้ติดต่อกับนายกองใหญ่แห่งองครักษ์ต้องห้ามผู้นั้นเลย เรื่องกับดักน่าจะไม่เกี่ยวข้องกับตระกูลเสวีย คาดว่าแม่นมจางร้อนรนอยากให้คุณหนูของตนได้เกาะเกี่ยวพระมหากรุณาธิคุณ จึงบังอาจแพร่ข่าวลือเอง"